Ο Stephan Micus αγαπάει πολύ τη χώρα μας και το αποδεικνύει με το να την επισκέπτεται τακτικότατα, είτε για να περιηγηθεί στη φύση της και να συναντήσει τους ουκ ολίγους πολύ καλούς Έλληνες φίλους του είτε για να αντλήσει έμπνευση, ακόμα και για να συλλέξει πρωτογενές υλικό, για τους δίσκους του. Δυστυχώς όμως, όπως λέει και ο ίδιος, δεν παίζει ζωντανά εδώ όσο συχνά θα ήθελε... Γι' αυτό ακριβώς η εμφάνισή του αύριο, Σάββατο 6 Ιουλίου, στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας, στο πλαίσιο του Διεθνούς Φεστιβάλ της πόλης, αποτελεί σημαντικό γεγονός, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους φίλους της μουσικής του στην χώρα μας.
Ηδη στο ντεμπούτο album του του 1976 το άκρως προσωπικό ύφος του Stephan Micus ήταν απόλυτα διακριτό και θα γινόταν ολοένα εμφανέστερο στα περισσότερα από είκοσι έργα που απαριθμεί μέχρι στιγμής η δισκογραφία του (άπαντα στην ECM, την εμβληματική για την ευρωπαϊκή jazz και αυτοσχεδιαστική μουσική γερμανική εταιρεία). Ο γερμανικής καταγωγής -αλλά επί της ουσίας αληθινός πολίτης του κόσμου- μουσικός όχι μόνο συνθέτει αλλά και ηχογραφεί ολομόναχος τη μουσική του, παίζοντας ο ίδιος μια ευρύτατη και ποικίλη γκάμα εγχόρδων, πνευστών και κρουστών οργάνων από πολλές περιοχές του κόσμου. Πολλές φορές μάλιστα κατασκευάζει αρκετά από αυτά τα όργανα, ενώ συχνά χρησιμοποιεί ως ηχοπαραγωγικές πηγές αντικείμενα του φυσικού περιβάλλοντος, όπως ξύλα και πέτρες.
Η ανορθόδοξη αυτή προσέγγισή του στη μουσική δεν είναι καθόλου συμπτωματική, αλλά πηγάζει από μια στερεότατα δομημένη και συγκροτημένη φιλοσοφική θεώρηση. Η πεμπτουσία της κοσμοθεωρίας του δεν είναι παρά η προσπάθειά του να φτάσει την έσωθεν αλήθεια του, την προαιώνια αλήθεια της ίδιας της ζωής, ίσως και του σύμπαντος, που όμως, φευ, όπως ακριβώς συμβαίνει με όλους μας, τόσο πιο μακρινή μα γι' αυτό και πλέον θελκτική δείχνει όσο την πλησιάζει. Άλλωστε, όπως μας έλεγε πριν λίγο καιρό στη συνέντευξή του στην "Αυγή" με αφορμή το τελευταίο του άλμπουμ "Panagia" (ΕCM): "Το ζήτημα είναι να κατακτήσεις την ειρήνη με τον εαυτό σου...".
