Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την ανάγκη σεβασμού της ιστορικής αλήθειας του «Ολοκαυτώματος» εκατομμυρίων ανθρώπων ως αυτονόητου όρου αποτροπής της επανάληψής του. Οι Ναζί μιλούσαν τότε για την «τελική λύση» του εβραϊκού προβλήματος, όπως το είχαν νοσηρά επινοήσει για την τροφοδοσία της προπαγάνδας τους. Η χώρα μας, που διστάζει να λάβει καθαρή θέση στο ζήτημα ακόμη και υπό όρους ευρωπαϊκής υπαγόρευσης για εισαγωγή σχετικής νομοθεσίας, μεθοδεύει, ωστόσο -και από την αποφράδα Τρίτη 11 Ιουνίου 2013 εφαρμόζει- ένα άλλο σχέδιο «τελικής λύσης», που αυτή τη φορά αναφέρεται στην ίδια την ύπαρξη της λόγιας ή σοβαρής μουσικής στην Ελλάδα.
Παρά το γενικό σοκ από τη σφράγιση του δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού φορέα της χώρας, «οι φύλακες», δηλαδή όλοι εμείς που το διακονούμε αταλάντευτα, οφείλαμε να έχουμε υπάρξει περισσότερο αποτελεσματικοί στην προάσπιση αυτού του πολιτιστικού αγαθού, παρεμπιπτόντως κεφαλαιώδους για την ίδια την ένταξη μιας χώρας στον ενιαίο αξιακό χώρο των πολιτισμένων εθνών. Η αλήθεια είναι ότι, για πολλούς λόγους, όσοι προμαχήσαμε σταθερά ήμασταν λίγοι και η φωνή μας ασθενική. Η κυριαρχία μηχανισμών προσανατολισμένων στον έλεγχο της ενημέρωσης απαξίωσε σταδιακά την ποιότητα υπηρέτησης του πολιτιστικού μονοπωλίου του δημόσιου φορέα. Το πολιτικό σύστημα φρόντισε να τοποθετεί στις διοικητικές θέσεις της ΕΡΤ πρόσωπα ελάχιστα ευαισθητοποιημένα απέναντι στην πτυχή αυτή της αποστολής τους. Οι ίδιοι για πολλά χρόνια κατέκλυσαν τις θέσεις του «μόνιμου» προσωπικού με κομματικές προσλήψεις χωρίς ουσιαστική αξιολόγηση οποιασδήποτε μορφής. Άφησαν τα ραδιοφωνικά και τηλεοπτικά προγράμματα γυμνά από σοβαρή μουσική, με το εθνοκεντρικά διατυπωμένο, αλλά παμπόνηρο και ιδιοτελές επιχείρημα ότι η μουσική αυτή ήταν «εισαγωγής», ξένη προς τις δήθεν ανατολίτικες καταβολές μας και τη μάγκικη ελληνική λεβεντιά μας. Οι ίδιοι που όμνυαν στην παγκόσμια ακτινοβολία του Αισχύλου και του Ευριπίδη θεωρούσαν εθνική υπόθεση των Γερμανών τον Μπετόβεν και τον Μπραμς. Τα μουσικά προϊόντα μιας παγκόσμιας και τοπικής μουσικής υποκουλτούρας αντικατέστησαν σε βάθος χρόνου, και στους δημόσιους σταθμούς, τον πολυσυλλεκτικό «κύριο Έντισον» του Γιώργου Παπαστεφάνου, τα αποσπάσματα από ελληνικές και ξένες οπερέτες, τις σποραδικές συναυλίες στο πάλαι ποτέ «Εθνικό» πρόγραμμα. Η σταδιακή γκετοποίηση του κλασικού ακροάματος σε ένα Τρίτο - αχταρμά όλων των εμπορικά μη αποδοτικών εκπομπών δεν έχει να ζηλέψει σε τίποτα σε μεθοδικότητα την επιχείρηση περιορισμού των Εβραίων της Βαρσοβίας του Πολέμου. Την τελευταία δεκαετία μάλιστα, η ίδια η συνολική λειτουργία του εθνικού μας φορέα συναρτήθηκε με την προσομοίωσή του προς τα ιδιωτικά δίκτυα στο όνομα της οικονομικής βιωσιμότητας, ενισχύοντας σε όλο και ευρύτερες κατηγορίες του ελληνικού πληθυσμού την πεποίθηση ότι η Ελληνική Ραδιοφωνία και Τηλεόραση δεν διαφοροποιείτο ουσιωδώς από τους άλλους, παρά μόνο στο υψηλό της κόστος και στο ειδικό τέλος υπέρ αυτής.
Με ένα τέτοιο υπέδαφος πώς να πείσεις τους ανίδεους πολλούς ότι η μη προσοδοφόρα και με δημόσια δαπάνη προσφορά μιας αναμετάδοσης όπερας, μιας συμφωνικής συναυλίας της Εθνικής Συμφωνικής Ορχήστρας ή της Ορχήστρας Σύγχρονης Μουσικής, βυζαντινού μέλους και παραδοσιακής μελοποιίας, λειτουργιών δηλαδή ενός δημόσιου φορέα όπως η ΕΡΤ, δεν αποτελεί περιττή πολυτέλεια και εκζήτηση, αλλά ανταποκρίνεται σε συνταγματική υποχρέωση του κράτους να προάγει την ανάπτυξη της προσωπικότητας των πολιτών του; Πώς να μεταδόσεις την αγωνία σου για τον εκβαρβαρισμό μιας χώρας που κάποτε αγκάλιαζε τον ξένο στο όνομα της πολιτισμικής της υπεροχής, ίσως επειδή συνέδεε ακόμη και τον θρησκευτικό μυστικισμό της με τη μουσική και μαθηματική αρμονία; Πώς να εξηγήσεις την αδράνεια του ευρωπαϊκού παράγοντα απέναντι στην κατάργηση της Ελληνικής Ραδιοφωνίας Τηλεόρασης, του μόνου φορέα που -έστω ελλιπώς- συντηρεί τη μνήμη μιας Κάλλας ή ενός Σκαλκώτα, όταν γνωρίζεις πόσο αδιανόητη είναι για καθέναν Ευρωπαίο χωριστά η χώρα του και η ιδιαίτερη ταυτότητά της χωρίς το BBC, τη RAI, την ORTF ή την ARD και την ZDF; Πώς να επιχειρηματολογήσεις απέναντι στον αυταρχισμό του αδιανόητου, δηλαδή της κατάργησης βασικών λειτουργιών του κράτους που υπηρετούν την ίδια την υπόσταση και τη χωρική του παρουσία; Προφανώς διαβλέπουν την κόπωσή μας και επενδύουν σε αυτήν. Θα το επιτρέψουμε;
