"Συνειδητοποίησα ότι 'Ο Μικρός Έλληνας' είναι το τελευταίο βιβλίο που γράφω στο Παρίσι και για το Παρίσι. Αυτό σημαίνει ότι θα μένω περισσότερο στην Αθήνα". Για τον Βασίλη Αλεξάκη "κλείνει ένας κύκλος", μας έλεγε χθες το μεσημέρι στο αθηναϊκό διαμέρισμά του με το τεράστιο τραπέζι του πινκ πόνκ και τον μικρό κήπο, στο δεύτερο υπόγειο της οδού Αναγνωστοπούλου, παρουσιάζοντας το τελευταίο μυθιστόρημά του, που μόλις κυκλοφόρησε από τον "Εξάντα" έχοντας ήδη κατακτήσει το γαλλικό αναγνωστικό κοινό, αλλά και μια υποψηφιότητα για τα βραβεία Γκονκούρ. "Τα περισσότερα βιβλία μου έχουν γραφτεί πρώτα στα ελληνικά, ετούτο γράφτηκε πρώτα στα γαλλικά. Ίσως αυτό να σηματοδοτεί το τέλος εποχής". Άλλωστε, για τον γνωστό συγγραφέα, "αν υπάρχουν σήμερα θέματα για μυθιστόρημα, βρίσκονται στην Αθήνα, εδώ η ζωή έχει περισσότερο ενδιαφέρον από τη Γαλλία".
Τέλος εποχής λοιπόν με έναν "σημαδιακό", ως φάνηκε, "Μικρό Έλληνα", με τον οποίο ο Βασίλης Αλεξάκης θέλησε να κάνει τον δικό του απολογισμό ζωής και έργου και να σημάνει εν πολλοίς την επιστροφή του στα πάτρια, για να συνεχίσει τον συγγραφικό δρόμο που άνοιξε στη Γαλλία πριν πολλά χρόνια. "Τώρα που όλοι φεύγετε, κάποιος πρέπει να γυρίσει", έλεγε χαριτολογώντας. Με ένα βιβλίο για τη λογοτεχνία από την οποία αντλεί τους ήρωές του, αλλά και την κρίση, θέλησε να κάνει τον απολογισμό. Ο Ταρζάν, ο κόμης Μοντεχρίστο, οι τρεις Σωματοφύλακες, ο Γιάννης Αγιάννης, ο Σούπερμαν και δεκάδες άλλοι ήρωες κλασικών μυθιστορημάτων εμπλέκονται στις σελίδες του μυθιστορήματος. Και ανάμεσά τους, φυσικά, ο Γιώργος Θαλάσσης επιστρέφει γερασμένος, στη σήμερον, με κομμένη σύνταξη και κομμένα φτερά. Αναλογίζεται το άσκοπο του αγώνα του. Πολέμησε μικρός τους Γερμανούς και τώρα οι Γερμανοί έχουν επιστρέψει στη χώρα του. "Ο Γιώργος Θαλάσσης μού έδωσε την ευκαιρία να γράψω για την κρίση", ο Ροβινσώνας Κρούσος ως άστεγος ήταν αυτός "που με οδήγησε στο καφενείο των αστέγων του Παρισιού". Εκεί ο Αλεξάκης συνάντησε τους άστεγους και άκουσε τις ιστορίες τους για την "τρομερή πρώτη νύχτα στον δρόμο", έκανε μαζί τους άσκηση δημιουργικής γραφής. Ο Ζορμπάς, παρών κι αυτός. Πληροφορείται ότι στην Ελλάδα των Μνημονίων οι αυτοκτονίες στην Κρήτη έχουν αυξηθεί. "Όχι, ο Ζορμπάς δεν θα αυτοκτονούσε. Θα έβγαζε τα παπούτσια του και θα χόρευε μπροστά από τους Γερμανούς βουλευτές και τα λέει όλα με τον χορό του".
"Ήθελα να γράψω ένα μυθιστόρημα στο οποίο να αναβιώνω όλα τα πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη ζωή μου. Για μένα ο Δον Κιχώτης είναι πιο σημαντικός από τους θείους μου", έλεγε χθες ο Βασίλης Αλεξάκης. "Οι λογοτεχνικοί ήρωες υπάρχουν και δεν γερνάνε, είναι πολύ υπομονετικοί. Είχα την αίσθηση ότι με περίμεναν". Άλλωστε "σ' αυτούς χρωστάω την αγάπη μου για τη λογοτεχνία, αλλά και για το ότι έγινα συγγραφέας". Και κατέθεσε το δικό του σχόλιο για τη λογοτεχνία και την ελληνική κρίση, κυρίως όμως για τη ζωή μέσα και έξω από το μυθιστόρημα.
Όλα ξεκίνησαν από τον Κήπο του Λουξεμβούργου. Μετά από μια εγχείρηση στο πόδι του ο συγγραφέας αναγκάστηκε να μεταφερθεί από το διαμέρισμά του σε ένα ξενοδοχείο απέναντι από τον κήπο. "Το χρωστούσα στον εαυτό μου αυτό το μυθιστόρημα. Κι επειδή στα μυθιστορήματα δεν αρκεί μόνο η ιδέα, τη δικαιολογία μου την έδωσε η αναπηρία μου, εξ αιτίας της οποίας ξαναισθάνθηκα ξένος-μετανάστης. Τη δυνατότητα να χειριστώ αυτό το θέμα μού την έδωσε ο κήπος του Λουξεμβούργου". Ο Βασίλης Αλεξάκης επισκέπτεται τον κήπο του Λουξεμβούργου με τις πατερίτσες του και νοσταλγεί τον κήπο της παιδικής του ηλικίας, στην Καλλιθέα. Τον επισκέπτονται αγαπημένοι ήρωες από τα αναγνώσματα της νεότητας, αλλά και ο θάνατος, με τη μορφή μιας γιγάντιας ασπροντυμένης μαριονέτας, βγαλμένης από το θέατρο του Γκινιόλ (του Γάλλου Καραγκιόζη), που έχει κι αυτό τη δική του θέση στον Κήπο και από το οποίο έχουν παρουσιαστεί όλα τα μεγάλα λογοτεχνικά έργα. "Οι ήρωές μου για να αποφύγουν τον θάνατο καταφεύγουν στους υπονόμους, σ' έναν κόσμο εφιαλτικό", είπε και επισήμανε ότι το θέμα του βιβλίου "είναι αν υπάρχει ζωή έξω από το μυθιστόρημα. Μέσα υπάρχει, έξω δεν ξέρω".
Ο Βασίλης Αλεξάκης δεν θέλησε χθες να μιλήσει πολιτικά. Μιλάει... όμως η πόρτα του σπιτιού του. Το σηματάκι του ΣΥΡΙΖΑ κολλημένο πάνω της. Κάποιος του το επισημαίνει. "Εχει καλή κόλλα" λέει και χαμογελάει.
Π.Κρ.
