Ο Gautier (Βελισσάρης) δεν θα μπορούσε να είναι πιο γνήσιο τέκνο της ψηφιακής εποχής μας, καθώς αναδείχθηκε με όχημα τα διαδικτυακά και άλλα ανάλογα μέσα από τα οποία επικοινωνείται αλλά ακόμα και διακινείται η μουσική σήμερα. Ηταν οι χρήστες της πλατφόρμας Jumping Fish που προέκριναν το τραγούδι του ελληνογαλλικής καταγωγής μουσικού "Home" ως το καλύτερο από τα καινούργια που ανέβηκαν σε αυτήν το τρίμηνο Μαρτίου - Μαΐου και φαίνεται ότι αυτή τη φορά το ένστικτο του κόσμου αποδείχθηκε σωστό, καθώς το ντεμπούτο album του "Bbaylon" που κυκλοφόρησε πριν από λίγες εβδομάδες δείχνει ότι ναι μεν σαφέστατα ο Gautier δεν ανήκει στους ανανεωτές αλλά το πηγαία μελωδικό rock του σίγουρα έχει να προσθέσει μιαν ικανή δόση καλαισθησίας στα εγχώρια μουσικά πεπραγμένα. Ας γνωρίσουμε λοιπόν καλύτερα αυτόν τον νέο δημιουργό που το πάθος του για να γράφει τραγούδια είναι τόσο μεγάλο ώστε να είναι ορατό ακόμα και στον τρόπο με τον οποίο μιλάει για αυτά!
* Με τι είχατε ασχοληθεί μέχρι να αρχίσετε να γράφετε τα τραγούδια του "Babylon" και ποιες ήταν οι ως τότε εμπειρίες σας από τη μουσική;
Η σχέση μου με τη μουσική ξεκίνησε πολύ νωρίς, θα έλεγα πάντα με μια...ρομαντική διάθεση. Οταν ήμουν μικρός οι γονείς μου με έστειλαν να μάθω πιάνο. Δεν έμαθα και πολλά βέβαια αλλά μου άρεσε να χτυπάω τα πλήκτρα και να φαντάζομαι ότι παίζω κλασική μουσική όπως στην αγαπημένη μου ταινία τότε, το "Amadeus". Τα χρόνια πέρασαν και όταν έφτασα στα δέκα τρία εξέφρασα την επιθυμία να μάθω σαξόφωνο και jazz, κάτι που συνέβη για περίπου δύο χρόνια αλλά ούτε εκεί δεν κόλλησα. Μάθαινα κλασική μουσική και στο σαξόφωνο και μου ήταν ελαφρώς ανιαρό... Εκεί που κόλλησα ήταν όταν πρωτοέπιασα την κιθάρα γύρω στα δέκα. Στη συνέχεια υπήρχε σχεδόν καθημερινό πολύωρο παίξιμο για πάρα πολλά χρόνια. Χωρίς να πολυξέρω τι έκανα - νότες δεν έμαθα παρά μόνον σχετικά πρόσφατα - "χανόμουν" σε έναν δικό μου μουσικό κόσμο για ατελείωτες ώρες. Το είχα κρυφό όνειρο να γίνω κάποτε μουσικός αλλά επί χρόνια μάλλον το έκρυβα αν και η φλόγα ποτέ δεν έσβησε και εγώ δεν την άφησα να το κάνει. Σπούδασα, εργάστηκα εντός και εκτός συνόρων με άλλο αντικείμενο και έτσι το πρόγραμμα μου περιλάμβανε πρωινή εργασία και βραδινή μουσική εξερεύνηση μα όχι "χαμένος" πλέον στον μουσικό γαλαξία αλλά με στόχο να γράψω τραγούδια. Έγραψα λοιπόν μερικά και με την υποστήριξη κάποιων φίλων έκανα και την πρώτη μου εμφάνιση, μετά και άλλα τα πράγματα όμως δεν ήταν καθόλου εύκολα, μουσική και δουλειά δύσκολα συνδυάζονται. Αλλά η κάθε δυσκολία με πείσμωνε περισσότερο!
* Αισθάνεστε περισσότερο Έλληνας ή Γάλλος; Και ποιος είναι ο λόγος που, ενώ ουσιαστικά έχετε δύο μητρικές γλώσσες, επιλέξατε μια τρίτη, τα αγγλικά, για τους στίχους των τραγουδιών σας;
Στην καρδιά και την ψυχή είμαι Έλληνας, στο μυαλό και τη λογική Γάλλος και στη μουσική Αγγλοσάξονας! (γέλια) Οι μουσικές επιρροές μου λοιπόν με οδήγησαν με φυσικό τρόπο στην επιλογή της αγγλικής για τους στίχους μου. Πιστεύω επίσης ότι τα αγγλικά είναι πιο εύηχα και ταιριάζουν πιο πολύ με το είδος της μουσικής μου.
* Γιατί σας πήρε τόσο πολύ χρόνο για να γράψετε αυτό τον πρώτο κύκλο τραγουδιών όταν μάλιστα τελικά κρατήσατε μόνο το ένα τρίτο τους για το ντεμπούτο album σας;
Το δεύτερο σκέλος της ερώτησης αφορά στα πραγματικά προβλήματα: Απατηλές υποσχέσεις, έλλειψη προϋπολογισμού, αντι-επαγγελματισμός αλά ελληνικά και πολλά άλλα. Χρειαζόμουν τις καταλληλότερες συνθήκες για να μπορέσω να ηχογραφήσω τα τραγούδια μου ενώ στο μεταξύ δεν σταμάτησα να γράφω νέα κομμάτια και έτσι μαζεύτηκαν τόσα ώστε αναρωτιόμουν πλέον τι θα τα κάνω τόσα πολλά! Ήταν όμως ένα μεγάλο ταξίδι κατά το οποίο έμαθα πολλά, ισχυροποίησα τη μουσική μου ταυτότητα και συνειδητοποίησα καλύτερα τη συχνά κακόγουστη και σίγουρα ζοφερή πραγματικότητα της ελληνικής μουσικής βιομηχανίας. Ήταν μια μικρή Οδύσσεια μέχρι εντέλει να φτάσω κάπου και να έχω την τύχη να συνεργαστώ με τους σωστούς ανθρώπους όπως τον Βαγγέλη Κυριαζή της Hidden Track Records και τον Θάνο Καλέα των Kyriazis Studios, χωρίς βέβαια να υποτιμώ τους μουσικούς και όποιον άλλο με (υπο)στήριξε σε όλο αυτό το διάστημα.
* Πόσο θεωρείτε ότι βοηθάει το Jumping Fish τους νέους μουσικούς αλλά και συμβάλλει ώστε το κοινό να ανακαλύψει τις δουλειές τους; Πιστεύετε ότι θα έπρεπε να υπάρχουν και άλλα τέτοια μέσα, είτε διαδικτυακά είτε άλλου είδους;
Πολύ! Η βοήθεια και η υποστήριξη του Jumping Fish είναι πραγματική και ουσιώδης, ειδικά για το στιλ της μουσικής που παίζω είναι το καλύτερο όχημα για την επικοινωνία νέων δημιουργών σε ένα ευρύτερο κοινό. Το να υπάρξουν και άλλα τέτοια μέσα μόνο καλό μπορεί να κάνει σε όλους.
* Γιατί από όλους τους τίτλους των τραγουδιών σας επιλέξατε το "Babylon" για αυτόν και του δίσκου;
"Babylon" είναι όλα όσα ζούμε, ειδικά τον τελευταίο καιρό, η ασυνεννοησία μας ως χώρα, κοινωνία και προσωπικά ως άτομα, η ανεπαρκής, μη υγιής και ιδιοτελής πολιτική ηγεσία, η ανυπαρξία της έννοιας του "κοινού καλού" στο λεξιλόγιό μας. Επίσης όλοι οι εξωγενείς παράγοντες που μας πιέζουν τόσο ως κοινωνία αλλά και ως οικονομία..."Babylon" όμως είναι και όσα κάνουν δύο ανθρώπους να μην μπορούν να συνεννοηθούν, καθένας μας μιλάει τη δική του "γλώσσα" και στο τέλος όλοι τρέχουν προς όλες τις κατευθύνσεις.
* Οι επιρροές σας προέρχονται περισσότερο από το παλαιότερο ή το σύγχρονο rock; Σε αμφότερες τις περιπτώσεις ποιες θα λέγατε ότι είναι οι κυριότερες;
Θα έλεγα ότι η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, εντοπίζονται στην περίοδο από τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1990 ως και τα μέσα αυτής του 2000. Μπάντες όπως οι Rage Against The Machine και μουσικοί όπως ο δυστυχώς τόσο πρόωρα απών Jeff Buckley αλλά και ο Eddie Vedder των Pearl Jam στην σόλο καριέρα του με επηρέασαν αρκετά. Οι πρώτοι για το πώς η μουσική μπορεί να γίνει όχημα για έναν καυστικό πολιτικό λόγο και οι άλλοι δύο για την αλήθεια τους, την ειλικρίνειά τους απέναντι στη μουσική και για τις υπέροχες μελωδίες και στίχους τους. Βέβαια έχω ακούσει και πολλά ακόμα συγκροτήματα και μουσικούς, αναφέρω ενδεικτικά τους Queen, Beatles, Sex Pistols, Judas Priest, Santana, Steve Vai, Coldplay, Editors, Kings Of Leon, Mumford and Sons...Να πω ακόμα ότι τα τελευταία τρία χρόνια έχει μπει πολύ δυναμικά στη ζωή μου η jazz και η συνολική "φιλοσοφία" της.
* Υπάρχει κάποιος ερμηνευτής που να αποτέλεσε πρότυπο για εσάς;
Ναι, αναμφίβολα ο Jeff Buckley και ιδιαίτερα στο "Grace".
* Το album ηχογραφήθηκε με ένα συγκεκριμένο σχήμα μουσικών ή έστω έχει σχηματιστεί από τότε μια λίγο - πολύ σταθερή μπάντα που σας συνοδεύει;
Είχα την τύχη να συνεργαστώ στο παρελθόν με αξιόλογους νέους μουσικούς και στον δίσκο δούλεψα επίσης με πολύ ικανούς νέους συνεργάτες που με συνοδεύουν πλέον και στις εμφανίσεις μου. Είναι ο κιθαρίστας Δημήτρης Σιάμπος, οι κιμπορντίστες Κώστας Συντρίδης και Μάρκος Χαϊδεμένος, ο μπασίστας Νίκος Βλάχος, ο ντράμερ Γιώργος Ράδος και τέλος ο Σταύρος Παργινός στο τσέλο.
* Το γνωστότερο τραγούδι σας, το "Home", εκτός από το προσωπικό έχει και κάποιο κοινωνικό, ίσως και πολιτικό νόημα;
Πέραν από προσωπικό νόημα έχει σίγουρα και ένα κοινωνικό μήνυμα, μιλάει για τις τάσεις του ανθρώπου σήμερα να θέλει να ξεφύγει από τις μεγαλουπόλεις, την πίεση, το καυσαέριο, την συχνά ψεύτικη ζωή. Μιλάει για τον άνθρωπο που τολμάει να κάνει το μεγάλο βήμα για να αφήνει πίσω του τα τετριμμένα και υλικά για να κατευθυνθεί προς έναν δρόμο αλήθειας και αυτογνωσίας.
* Και ποια είναι τα επόμενα σχέδια σας μετά την κυκλοφορία του δίσκου;
Ζωντανές εμφανίσεις και προφανώς η σύνθεση νέων τραγουδιών!
Και μόνον το γεγονός ότι κάποιος έχει τέτοια αγάπη και διάθεση για αυτό που κάνει δεν μπορεί παρά από το ήδη ελπιδοφόρο πρώτο βήμα του να τον οδηγήσει σε ακόμα καλύτερα πράγματα...
