Από τον Σουλεϊμάν του γνωστού σίριαλ, τον Χαλίτ Εργκέντς, μέχρι τον διάσημο σκηνοθέτη του κινηματογράφου Νουρί Μπιλγκέ Τσεϊλάν, και τον νομπελίστα Ορχάν Παμούκ, που θυμήθηκε τη διαδήλωση της Πρωτομαγιάς του 1970 στην πλατεία Ταξίμ, η αντίθεση του «καλλιτεχνικού κόσμου» στον αυταρχισμό της κυβέρνησης Ερντογάν φαίνεται να είναι ομόθυμη. Μεγάλη σημασία έχει όμως και η κοινή δήλωση εκατοντάδων καλλιτεχνών από όλους τους τομείς, τις πρώτες μέρες της αντιπαράθεσης, για τη λογοκρισία των γεγονότων από τα «καθεστωτικά» media, καταγγέλλοντας συγκεκριμένες εφημερίδες και τηλεοπτικά κανάλια. «H αντίσταση που ξεκίνησε από το πάρκο Γκεζί και εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα, είναι αντίσταση ενάντια σε ένα καταπιεστικό καθεστώς, που αυξάνει τον αυταρχισμό του καθημερινά. Ο κοινός στόχος όσων συμμετέχουν στις ειρηνικές διαμαρτυρίες είναι να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους σε μια ελεύθερη ζωή, το δικαίωμά τους να έχουν λόγο σε αποφάσεις που καθορίζουν τη ζωή τους στον τόπο όπου ζουν (...) Καλούμε όλα τα μέσα ενημέρωσης, σε αυτή την ιστορική στιγμή, να εγκαταλείψουν την αυταρέσκεια και τη μακαριότητά τους και να μεταδώσουν τα γεγονότα με σεβασμό στις αρχές της ελεύθερης δημοσιογραφίας». Δεν είναι καθόλου άσχετο το γεγονός ότι η οργάνωση «Δημοσιογράφοι χωρίς Σύνορα» στη σχετική αξιολόγηση που κάνει για την ελευθερία της έκφρασης, «έριξε» την Τουρκία τον τελευταίο χρόνο κάπου τριάντα θέσεις, πιο χαμηλά ακόμα και από το Ιράκ.
Για τη «χαρτογράφηση» των διαδηλωτών, έρευνα που βρίσκεται σε εξέλιξη αυτές τις μέρες από το Πανεπιστήμιο Bilgi της Κωνσταντινούπολης, μας λέει ότι τα δύο τρίτα των ανθρώπων που βγαίνουν στους δρόμους δεν έχουν καμία σχέση με οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα. Περισσότεροι από τους μισούς κατεβαίνουν για πρώτη φορά στη ζωή τους σε διαδήλωση. Και εννέα στους δέκα λένε ότι ο λόγος που τους έβγαλε στους δρόμους είναι ο αυταρχισμός της κυβέρνησης Ερντογάν και η βία της αστυνομίας.
Ένα από τα πολλά δείγματα αυταρχισμού στον καλλιτεχνικό χώρο σημειώθηκε τον Μάρτιο του 2012, όταν ο ισλαμιστής δήμαρχος της Κωνσταντινούπολης, σε συνεννόηση με την κυβέρνηση, ανέλαβε τον έλεγχο του κρατικά επιδοτούμενου Istanbul City Theater μετά από καταγγελίες συντηρητικών θεατών εναντίον των συντελεστών του θεατρικού έργου «Secret Obsenities», που ήταν μια πολιτική μαύρη κωμωδία. Ο Ταγίπ Ερντογάν μάλιστα υποστήριξε τότε ότι η κρατική επιχορήγηση είχε ως προϋπόθεση την έγκριση από το κράτος των θεατρικών έργων: «Εφόσον χρειάζονται χορηγίες, τότε ως κυβέρνηση θα τις παρέχουμε σ' εκείνες τις θεατρικές παραγωγές που θέλουμε εμείς», είπε. Σαν απάντηση, εκατοντάδες καλλιτέχνες έκαναν πορεία στους δρόμους της Πόλης, χτυπώντας ταμπούρλα, ενώ λίγες μέρες αργότερα διοργάνωσαν ολονύχτια καθιστική διαμαρτυρία.
