"Ασθενεί" σε θεσμικό επίπεδο ο ελληνικός κινηματογράφος, παρά τις αμέτρητες διακρίσεις των νέων Ελλήνων δημιουργών τα τελευταία χρόνια σε διεθνή φεστιβάλ. Το βέβαιο είναι πως αυτή τη στιγμή ο καθ` ύλην αρμόδιος "ιατρός", ο αναπληρωτής υπουργός Κώστας Τζαβάρας, και ο άμισθος σύμβουλός του Γιάννης Σολδάτος έχουν ήδη πάρει θέσεις "πλησίον της χειρουργικής κλίνης", καθώς χρησιμοποιούν παρομοιώσεις για την κατάσταση του κινηματογράφου μας που παραπέμπουν σε αλήστου μνήμης εποχές: Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Ελευθεροτυπία", ο σκηνοθέτης και εκδότης Γιάννης Σολδάτος αποφαίνεται ως θεράπων ιατρός και επίδοξος χειρουργός: «Ο νόμος Γερουλάνου είναι ανελαστικός για αλλαγές. Σας θυμίζω πως η Ελλάδα εν τω μεταξύ χρεωκόπησε. Αν, λοιπόν, το πόδι έχει γάγγραινα, το κόβεις».
Πού ακριβώς, αλήθεια, βρίσκεται η γάγγραινα στον κινηματογραφικό χώρο; Γιατί όλοι γνωρίζουν πως τα τελευταία τρία χρόνια η ελληνική πολιτεία ακύρωσε στην πράξη τον νόμο και δεν εφαρμόζει ούτε καν τα όσα προβλέπει η νομοθεσία για τις επιστροφές φόρου και την οικονομική ενίσχυση του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου. Ήδη πριν από έναν χρόνο οι Έλληνες σκηνοθέτες -παραγωγοί με ανοιχτή επιστολή τους («6+1 ερωτήσεις για το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου, ή η χαμένη αξιοπιστία ενός νόμου»), εκφράζοντας την αγωνία τους για την ανυπαρξία πολιτικής, ή σωστότερα για την πολιτική υπονόμευση του κινηματογράφου μας, έθεταν συγκεκριμένα ερωτήματα. Ενδεικτικά, σταχυολογούμε και θυμίζουμε: "Γιατί μέχρι τώρα δεν έχει εφαρμοστεί το άρθρο του νόμου που προβλέπει την επιστροφή φόρου με την οποία θα ενισχυθούν οι Έλληνες παραγωγοί και αιθουσάρχες; Γιατί δεν εφαρμόζεται το άρθρο για το 1,5% (σ.σ.: προβλέπει την ενίσχυση του κινηματογράφου από τα τηλεοπτικά κανάλια) και συγκεκριμένα οι παράγραφοι 11,12,13 του άρθρου 8 που προβλέπουν ποινές στην περίπτωση μη συμμόρφωσης με τον νόμο; Γιατί δεν έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία μετατροπής του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου σε ΝΠΙΔ ούτε και ο εσωτερικός κανονισμός του Κέντρου;».
Μια ολοκληρωμένη, εθνική αναπτυξιακή πολιτική για τον κινηματογράφο (που ποτέ δεν υπήρξε στη χώρα μας) θα μπορούσε όχι μόνο να δημιουργήσει θέσεις εργασίας, αλλά και να προσφέρει κύρος στην καταρρακωμένη εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας, με τον εντελώς άγνωστο στο εξωτερικό (και υποτιμημένο) σύγχρονο πολιτισμό. Αλλά γι' αυτό απαιτούνται πολιτικοί με έμπνευση και συγκροτημένη σκέψη, όχι "κατεδαφιστές" μιας μπακάλικης λογιστικής...
