"Τούτη η χώρα είναι σκληροτράχηλη. Θα νικήσει και πάλι και ξέρετε γιατί; Γιατί ο Λαμπράκης ζει", έτσι χαιρέτισε το βράδυ της Τρίτης -50 χρόνια από τη δολοφονία του Λαμπράκη- το κατάμεστο Βadminton o Mίκης Θεοδωράκης. Λες και η παράσταση "Ποιος τη ζωή μου", για τη ζωή του Μίκη, δεν είχε κάνει πρεμιέρα... Λες και ήταν η επίσημη πρώτη.
Έξω από το θέατρο, μέλη της Σπίθας κρατούσαν πλακάτ και πανό για τον Λαμπράκη. Μέσα, ο κόσμος είχε καθίσει στις θέσεις του σε ένα ασφυκτικά γεμάτο θέατρο και περίμενε να ξεκινήσει η παράσταση. Ξαφνικά, ένα κύμα χειροκροτημάτων -φαινομενικά άνευ λόγου- ταρακούνησε το θέατρο. Έμπαινε ο Μίκης πάνω στο καροτσάκι. Ο κόσμος σηκώθηκε όρθιος με την πλάτη στη σκηνή και χειροκροτούσε. Τρίτο κουδούνι, στη σκηνή εμφανίζεται μέλος του θιάσου και ενημερώνει για την παρουσία του Μίκη Θεοδωράκη. Το πρόσωπό του εμφανίζεται από τον προτζέκτορα πάνω στην αυλαία, "πολλοί από τους λαμπράκηδες και από τους ηγέτες της Νεολαίας Λαμπράκη είναι εδώ" ενημερώνει. Ιδιαίτερη μνεία έγινε στον Τάκη Μπενά, γραμματέα της Νεολαίας Λαμπράκη. Δίνουν στον Μίκη ένα μικρόφωνο. Χειροκροτήματα. "Η γενιά μου, η γενιά του Λαμπράκη, τα έχει ζήσει και τα έχει δει όλα" λέει.
"Καταφέραμε να τινάξουμε τον ζυγό της χούντας, καταφέραμε να ζήσουμε σε καθεστώς δημοκρατίας, κάναμε, όμως, πολλά λάθη και οδηγηθήκαμε στην κρίση", είπε και πρόσθεσε: "Φθάσαμε σε μια νύχτα δίχως ξημέρωμα". "Η σημερινή επέτειος μας γεμίζει με ένα εσωτερικό φως ελπίδας, ο Λαμπράκης ξαναζεί μέσα μας και μας φωτίζει με την ελπίδα". Ο κόσμος χειροκροτεί ξανά και κάπου εκεί ξεκινάει η παράσταση εν μέσω χειροκροτημάτων.
Ήταν μια παράσταση σαν διαδήλωση. Διεκόπη πολλές φορές από τα χειροκροτήματα. Στην αρχή, με το "Βρέχει στη φτωχογειτονιά", το κοινό έγινε ένα με τη φωνή του Κώστα Μακεδόνα. Αργότερα, στην αναφορά για τη δολοφονία του Λαμπράκη, υπό τους ήχους του "Μέρα Μαγιού", το θέατρο παλλόταν από τα χειροκροτήματα. Λίγο αργότερα, δολοφονία Πέτρουλα, διακόπτεται ξανά η παράσταση από τα χειροκροτήματα και, όταν ξαναβρίσκει τον ρυθμό της, με σκηνικό που θυμίζει διαδήλωση, ηθοποιοί και τραγουδιστές τραγουδούν το "Σώπα όπου νά 'ναι θα σημάνουν οι καμπάνες", οι φωνές τους ενώνονται με αυτές του κοινού και ακολουθεί μακρύ χειροκρότημα.
Η παράσταση είναι σε σκηνοθεσία του Θέμη Μουμουλίδη, με τους: Γρ. Βαλτινό, Φ. Κομνηνού (εναλλάξ με την Αλ. Σακελλαροπούλου), Άρη Λεμπεσόπουλο, Ελ. Μουτάφη και έναν θίασο 21 ατόμων, με τις φωνές των Κ. Μακεδόνα, Γ. Νέγκα, Κ. Θωμαΐδη, Άν. Λινάρδου. Η μουσική βεβαίως είναι του Μ. Θεοδωράκη, τα σκηνικά του Γ. Πάτσα, τα κοστούμια της Π. Κοκκορού και οι χορογραφίες του Απ. Παπαδαμάκη.
Στο τέλος της παράστασης, αφού έχει καταχειροκροτηθεί ο θίασος, με τον κόσμο να φωνάζει "μπράβο", ο Γρηγόρης Βαλτινός δείχνει προς τη θέση του Μίκη και κοινό και θίασος τον αποθεώνουν. Το βράδυ της Τρίτης η Ιστορία ζωντάνεψε.
