Μια γλυπτική κατασκευή αρκετά μεγαλύτερη από το φυσικό μέγεθος του ανθρώπου, μια κατασκευή από κυλίνδρους κειμένων με γρανάζια, όπου ο ένας κύλινδρος εφαρμόζει στον άλλο, δημιουργώντας έτσι μια Μηχανή κειμένων, όπως είναι και ο τίτλος του έργου, θα τοποθετήσει η εικαστικός Σοφία Κανάκη απόψε το απόγευμα, στις 8.00 μ.μ., στα προπύλαια του Πανεπιστημίου Αθηνών. Η καλλιτέχνις θα συναρμόσει και θα τοποθετήσει εκεί μια κατασκευή από ξύλο και χαρτί, η οποία δημιουργεί ένα οπτικό φράγμα, τοποθετώντας τον θεατή αντιμέτωπο με μια ακινητοποιημένη μηχανή παραγωγής λόγου, σε ένα διάλογο με το ίδιο το κτήριο του Πανεπιστημίου, το οποίο αποτελεί και αυτό μια μεγα-μηχανή παραγωγής λόγου...
Εκεί, αφού εκθέσει ένα έργο που για την ίδια, όπως λέει, "αποτέλεσε σημείο αναφοράς της καλλιτεχνικής της πορείας", θα το καταστρέψει η ίδια, πυρπολώντας τα χάρτινα κομμάτια του. "Το πανεπιστήμιο ως θεσμός παράγει ένα λόγο ενδεχομένως παγιωμένο. Άλλωστε το έργο δημιουργήθηκε στο πλαίσιο μιας θεσμικής πανεπιστημιακής διεργασίας, της διπλωματικής μου", λέει η εικαστικός. "Το πιο σημαντικό στοιχείο όμως είναι πως θέλω να προχωρήσω σε αυτήν την πράξη σε ένα δημόσιο χώρο ιστορικά φορτισμένο, ώστε να το δουν άνθρωποι που δεν παρακολουθούν τα εικαστικά, να έχει μια ανοιχτότητα προς την κοινωνία. Έτσι μπορεί να αποτελέσει μέρος και του δικού τους προβληματισμού".
Το κυριότερο έναυσμα για τη δημιουργία αυτής της γλυπτικής κατασκευής στάθηκε η σκέψη ότι υπάρχει ένας λόγος που υπερβαίνει τον άνθρωπο και ταυτόχρονα λειτουργεί ως κλειστός μηχανισμός. Ένας λόγος με τον οποίο πρέπει κανείς να αναμετρηθεί, καθώς πολλές φορές αποδεικνύεται καταπιεστικός και δυσοίωνος. "Ένας λόγος παγιωμένος, καθηλωτικός, που εγκλωβίζει τη σκέψη και κυρίως καταλύει κάθε προσπάθεια για δράση, είναι ένας λόγος αδρανής, ανεπαρκής και νεκρός", σημειώνει η Σοφία Κανάκη.
Είναι λοιπόν η καταστροφή του έργου μια πράξη αναμέτρησης με έναν τέτοιο λόγο; Όχι μόνο, απαντά η εικαστικός. "Αφετηρία είναι η ανάγκη αναμέτρησης με τον εαυτό μου, αλλά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει όταν βιώνουμε μια κρίση, όταν ερχόμαστε σε αναμέτρηση με όσα συνέβησαν και αναρωτιόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε; Δεν είναι ένας βανδαλισμός, γιατί το έργο έχει συναισθηματική αξία για μένα, όμως θεωρώ πως υπάρχουν μηχανισμοί λόγου πολύ καταπιεστικοί, που δεν μας επιτρέπουν να δράσουμε. Αυτούς πρέπει να καταστρέψουμε, προκειμένου να διαμορφώσουμε τα πράγματα".
Σ.Κ.
