O David Bowie κυκλοφόρησε το single «Space Oddity» τον Ιούλιο του 1969. Δεν ήταν το πρώτο του αλλά αναμφισβήτητα ήταν το στέρεο θεμέλιο της τόσο σημαντικής διαδρομής του. Είχε αμέσως αρκετά μεγάλη επιτυχία και ακόμα περισσότερη με τις μετέπειτα επανεκδόσεις του και συμπεριλήφθηκε στο δεύτερο album του το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο της ίδιας χρονιάς και αρχικά είχε, όπως και το πρώτο του, για τίτλο το όνομα του αλλά, αφενός λόγω της επιτυχίας του single και αφετέρου ακριβώς για να αποφεύγεται η σύγχυση, σε μεταγενέστερες εκδόσεις πήρε και αυτό τον τίτλο «Space Oddity».
Η κυριότερη πηγή έμπνευσης του David Bowie για αυτό το τραγούδι ήταν η θαυμάσια ταινία του Στάνλεϊ Κιούμπρικ «2001: A Space Odyssey» που είχε προβληθεί ένα χρόνο πριν. Συνθετικά ήταν μια ακόμα folk μπαλάντα, όπως όλα σχεδόν τα τραγούδια που έγραφε στο ξεκίνημα του, αλλά ο παραγωγός Gus Dudgeon το μεταμόρφωσε κυριολεκτικά πρώτον χρησιμοποιώντας μια δεκαεξαμελή ορχήστρα εγχόρδων (συν δύο φλάουτα) και δεύτερο και κυριότερο με το mellotron που έπαιξε ο κιμπορντίστας Rick Wakeman, το Stylophone το οποίο έπαιξε ο ίδιος ο Bowie αλλά και την αποστασιοποιημένη και «ψυχρή» ερμηνεία του να του προσδίδουν την φουτουριστική αίσθηση που σε μεγάλο βαθμό διατηρεί μέχρι σήμερα. Δεν είναι καθόλου συμπτωματικό ότι η κυκλοφορία του επιταχύνθηκε ώστε να προηγηθεί της πρώτης προσελήνωσης ανθρώπων στο φεγγάρι με την αποστολή Απόλλων 11 που συνέβη μόλις δέκα ημέρες αργότερα.
Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας για τα στελεχωμένα διαστημικά προγράμματα της NASA. Δεν ισχύει για τους αστροναύτες που πηγαίνουν στον διαστημικό σταθμό ο οποίος βρίσκεται σε τροχιά γύρω από την γη αλλά είναι απαράβατος για τις αποστολές στη σελήνη, μετά προσελήνωσης ή άνευ. Τα πληρώματα τους επικοινωνούν μόνο με τον κεντρικό έλεγχο των αποστολών στο Χιούστον, με κανέναν άλλο, ούτε καν με μέλη των οικογενειών τους όπως είχε ζητηθεί δυο – τρεις φορές. Ήταν λοιπόν κάτι περισσότερο και από μεγάλη η έκπληξη των τριών αστροναυτών και της αστροναύτριας του Αρτεμις 2 την Τετάρτη όταν ο Mission Controller τους είπε «κάποιος θέλει να σας μιλήσει» και αμέσως μετά άκουσαν τη φωνή του Ντόναλντ Τραμπ να τους συγχαίρει και μετά να τους ρωτάει διάφορες ασημαντότητες για το ταξίδι τους στη σελήνη. Στο βίντεο από τις κάμερες του διαστημοπλοίου είναι φανερή η αμηχανία τους καθώς προσπαθούσαν να απαντήσουν ευγενικά μπροστά σε αυτή την πρωτοφανή παραβίαση των πρωτοκόλλων επικοινωνίας αλλά και επιστημονικής δεοντολογίας της NASA με κάποιον εντελώς άσχετο να παρεμβάλλεται αυθαίρετα και ετσιθελικά στην επικοινωνία των δύο πυλώνων της αποστολής, πόσο μάλλον όταν αυτός ήταν ο πρόεδρος των ΗΠΑ. Στο πλαίσιο της ναρκιστιστικής εμμονής του να αφήσει αποτυπώματα της δεύτερης προεδρίας του όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε ολόκληρο τον πλανήτη, ει δυνατόν και εκτός αυτού, ο Τραμπ είχε φροντίσει ώστε η γεμάτη αυταρέσκεια φωνή του να καταγραφεί στις επικοινωνίες του Άρτεμις 2.
Η σχέση του Τραμπ με όλες τις μορφές του πολιτισμού, πόσο μάλλον με την αισθητική, είναι απλά ανύπαρκτη, ας θυμίσουμε ότι, εκτός των άλλων, είναι αυτός που αποκάλεσε – ανάμεσα σε άλλους - ατάλαντους τον Ρόμπερτ Ντε Νίρο, τον Τζορτζ Κλούνεϊ αλλά και τον Bruce Springsteen επειδή δεν συμφωνούν με τις φασιστικές απόψεις του και έχουν το σθένος να το λένε. Έχουμε κάθε λόγο λοιπόν να πιστεύουμε ότι ανέκαθεν αδιαφορούσε για το έργο του David Bowie και πολύ πιθανόν να αγνοεί ακόμα και την ύπαρξη του «Space Oddity». Ακόμα όμως και αν δεν συμβαίνει αυτό σίγουρα θα πιστεύει ότι οι στίχοι «Planet Earth is blue/And there's nothing I can do» αναφέρονται στο γαλάζιο χρώμα των ωκεανών που καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο τμήμα της γης.
Για τον Τραμπ είναι αδιανόητο ότι ένας σπουδαίος και ευαίσθητος δημιουργός κα μάλιστα μισό αιώνα πριν έβλεπε με βαθιά μελαγχολία τον πόνο και την δυστυχία που υπάρχουν στη γη ενώ συνειδητοποιούσε την πλήρη αδυναμία του να κάνει κάτι για αυτό. Πολύ περισσότερο δεν μπορεί καν να συλλάβει το τι συνέβη όταν, έντεκα χρόνια μετά το «Space Oddity», ο David Bowie επανέφερε τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα του, τον Major Tom, σε ένα άλλο τραγούδι του, το «Ashes To Ashes» (από το album του «Scary Monsters (And Super Creeps)»). Όταν δηλαδή με τους στίχους του ρεφρέν «Ολοι ξέρουμε ότι ο Major Tom είναι εξαρτημένος/Κρεμασμένος στους αιθέρες/Αλλά φτάνοντας στα πιο αβυσσαλέα βάθη» ο μέγιστος δημιουργός – εκτός από την αυτοσαρκαστική αναφορά στον εαυτό του – μιλούσε ακριβώς για προσωπικότητες σαν του Τραμπ, όσους και όσες απλά βλάπτουν με ποικίλους τρόπους τους άλλους ανθρώπους παντού στον κόσμο.
