Όσο και να ψάξουμε βαθιά στην κινηματογραφική ιστορία, δύσκολα θα βρούμε μια ταινία που να ξεπερνάει σε πάθος και καλλιτεχνική έμπνευση το αιρετικό αριστούργημα του Πιέρ Πάολο Παζολίνι με τίτλο «Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο» (1964), όπου ο Ιησούς παρουσιάζεται σαν μαρξιστική οντότητα που περιδιαβαίνει τη λίθινη επαρχιακή Ιταλία. Οι ερασιτεχνικές ερμηνείες και η ντοκιμαντερίστικη φόρμα αφήγησης ρίχνουν ένα πλάγιο φως στις γραφές, σε μια χειροποίητη μυσταγωγία που δεν έχει προηγούμενο.
Ωστόσο, έχουν υπάρξει και φιλμικά αξιοπερίεργα που περιμένουν να ανακαλυφθούν, όπως η ταινία του Ρώσου Στάνισλαβ Σοκόλοβ με τίτλο «The Miracle Maker» (2000), μια διασκευή των ιστοριών της Βίβλου με μαριονέτες και κινούμενα σχέδια, με τον Ρέιφ Φάινς να γίνεται η φωνή του Ιησού. Επίσης, δεν ήταν μόνο το «Jesus Christ Superstar» (1973) που αναδιατύπωσε την αφήγηση μέσα από τη γλώσσα της μουσικής, αλλά υπάρχει και το «Godspell» (1973) όπου μια ομάδα περιθωριακών νεαρών ακολουθεί έναν μυστηριώδη χίπη Ιησού, μέχρι που η αθωότητά τους συγκρούεται με τη σκληρή πραγματικότητα.
Ας μην ξεχνάμε και το «Gospel Road» (1973) όπου ο Τζόνι Κας αφηγείται τη ζωή του Θεανθρώπου. Ο τραγουδιστής της κάντρι γύρισε την ταινία στο Ισραήλ, την έντυσε μουσικά με τις ερμηνείες του και έβαλε τη σύζυγό του Τζουν Κάρτερ να ερμηνεύσει τη Μαγδαληνή.
Θρησκευτικές ταινίες για διανοούμενους
Στο «Ιησούς του Μοντρεάλ» (1989) θολώνουν τα όρια ανάμεσα στον ρόλο και την ταυτότητα μεταξύ των μελών μιας θεατρικής ομάδας. Ένας νεαρός ηθοποιός προσλαμβάνεται από την εκκλησία για να αναπαραστήσει τα Πάθη και αυτός μαζεύει μια ομάδα άνεργων ηθοποιών για μια πρωτοποριακή παράσταση που κάποιοι αποκαλούν βλάσφημη. Η μορφή του Ιησού λειτουργεί ως μεταφυσικό σύμβολο που διαπερνά την εμπειρία της τέχνης, αποκαλύπτοντας τις εντάσεις και τις υπαρξιακές αγωνίες που φέρνει ο παράξενος σπόρος της πίστης.
Ακόμη πιο υπαινικτική είναι η προσέγγιση του ανεξάρτητου διαλογικού δράματος «Ο Άνθρωπος της Γης» (2007), το οποίο αποφεύγει κάθε άμεση θρησκευτική αναπαράσταση. Η θεατρικών καταβολών ταινία αποτελεί την ανάπτυξη μιας συζήτησης ανάμεσε σε μια παρέα ανθρώπων όπου η θεολογική αναζήτηση μετατρέπεται σε ανακριτική διερεύνηση. Μέσα από την εκτενή συζήτηση προκύπτει το απίθανο και παρανοϊκό ενδεχόμενο ο Ιησούς να υπήρξε μια ιστορική φιγούρα χωρίς θεϊκή υπόσταση.
Ο Ιησούς από νεότερες γενιές
Στο πρόσφατο «The Carpenter’s Son» ένα αγόρι με ανεξήγητες δυνάμεις καταδιώκεται από κάτι κακό. Ο Νίκολας Κέιτζ υποδύεται τον πατέρα του Ιησού μέσα από μια σκοτεινή αφήγηση που αντλεί από την παράδοση του μεταφυσικό θρίλερ παρά από τα ευαγγελικά κείμενα.
Στο «Last Days in the Desert» (2015) με τον Γιούαν Μακ Γκρέγκορ, η αντιπαράθεση μεταξύ Ιησού και διαβόλου στην καρδιά της ερήμου αποκτά ψυχαναλυτικό βάθος καθώς οι δύο μορφές ενσαρκώνονται από τον ίδιο ηθοποιό.
Το «Mary Magdalene» (2018) με τον Χοακίν Φίνιξ προσεγγίζει την ιστορία μέσα από το βλέμμα της γυναίκας που βρισκόταν στο περιθώριο. Η Ρούνι Μάρα υποδύεται τη Μαγδαληνή και η μορφή του Ιησού προκύπτει μέσα από συναισθηματικές συγκρούσεις με την υπόκωφη ερωτική ένταση να έχει το πάνω χέρι.
Τέλος, όσοι δεν έχουν δει το ωριαίας διάρκειας «Book Of Life» (1999) του ανεξάρτητου σκηνοθέτη Χαλ Χάρτλεϊ, ας ετοιμαστούν για ένα ευφυές αντιδογματικό διαμάντι με την ροκ τραγουδίστρια PJ Harvey ως Μαγδαληνή και τον Μάρτιν Ντόνοβαν ως Ιησού, να κυκλοφορούν στο Μανχάταν και να αμφιταλαντεύονται υπαρξιακά για το αν αξίζει να έρθει η συντέλεια τα μεσάνυχτα της παραμονής της Πρωτοχρονιάς του 2000.
