Το 1975 ξεκίνησαν οι πρώτες συγκρούσεις της PLO υπό την σιδερένια τότε ηγεσία του Γιάσερ Αραφάτ με τις ένοπλες δυνάμεις του Ισραήλ (IDF). Ουσιαστικά ήταν ένας ακήρυκτος πόλεμος που οδήγησε στην πρώτη Ιντιφάντα και έληξε το 1990, κατά άλλους το 1993.
Η πολύνεκρη και για τις δύο πλευρές σύρραξη είχε πολλά στάδια. Ένα από τα κυριότερα ήταν η εισβολή του Ισραήλ στο Λίβανο καταδιώκοντας Παλαιστίνιους και Παλαιστίνιες – όχι απαραίτητα μέλη της PLO – που είχαν ζητήσει καταφύγιο εκεί, μεταφέροντας για πρώτη φορά τη σύγκρουση εκτός της Γάζα και γενικότερα της ισραηλινής επικράτειας.
Τότε συνέβη ένα από τα πιο μελανά και τραγικά επεισόδια όχι μόνον της αιματοβαμμένης Ιστορίας της Μέσης Ανατολής αλλά συνολικά της μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο εποχής. Στις 14 Σεπτεμβρίου 1982 δολοφονήθηκε ο εκλεγμένος πρόεδρος του Λιβάνου Μπασίρ Τζεμαγιέλ ο οποίος προερχόταν από την (ακρο)δεξιά οργάνωση των χριστιανών Φαλαγγιτών που είχε επικρατήσει του μουσουλμανικού τμήματος του πληθυσμού στον εμφύλιο πόλεμο του Λιβάνου ο οποίος είχε γίνει πριν λίγα χρόνια. Οι Φαλαγγίτες που έλεγχαν πλέον τόσο την πολιτική ζωή όσο και τις ένοπλες δυνάμεις του Λιβάνου ζήτησαν αμέσως εκδίκηση. Για να την πάρουν τους υποστήριξε, αν δεν τους ώθησε σε αυτό, το Ισραήλ καθώς – είτε με τη θέληση τους είτε για το συμφέρον τους – είχαν συνταχθεί μαζί του.
Το εκτελεστικό όργανο για αυτό ήταν η πολιτοφυλακή υπό την ηγεσία του Ιλί Χομπέικα, αξιωματικού του λιβανικού στρατού που ήταν και ο σύνδεσμος των Φαλαγγιτών με τη Μοσάντ. Πιο συγκεκριμένα ο Χομπέικα χρησιμοποίησε τους Νέους Ανδρες, επί της ουσίας μια συμμορία από άντρες που είχαν αποταχθεί από τις ένοπλες δυνάμεις της χώρας για παράτυπη ή ακόμα και παράνομη συμπεριφορά. Οι IDF παρείχαν πληροφορίες και λειτούργησαν υποστηρικτικά στην επιχείρηση καθιστώντας έτσι την εμπλοκή του Ισραήλ αναντίρρητα εμφανή. Μη βρίσκοντας μέλη της PLO ή Λιβανέζους, αριστερούς ή μουσουλμάνους, συμμάχους τους για αντικείμενο της εκδίκησης του ο Χομπέικα στράφηκε στα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα στην περιοχή της Βηρυτού όπου είχε βρει καταφύγιο άμαχος παλαιστινιακός προσφυγικός πληθυσμός.
Το βράδυ της 16ης Σεπτεμβρίου 1982 με τον ισραηλινό στρατό να έχει αποκλείσει τις εξόδους οι Νέοι Άνδρες εισέβαλλαν με πρωτοφανή αγριότητα, σχεδόν βαρβαρότητα, στη Σάμπρα και τη Σατίλα. Δεν υπάρχει επίσημος αριθμός των θυμάτων της σφαγής αλλά υπολογίζεται ανάμεσα στις 2500 και 3500, στην πλειονότητα τους Παλαιστίνιες/οι και οι υπόλοιπες/οι μουσουλμάνες/οι από τον Λίβανο. Στις αρχές του 1983 με την πίεση του ΟΗΕ το Ισραήλ όρισε μια ανεξάρτητη επιτροπή για να ερευνήσει το συμβάν. Το συμπέρασμα της ήταν ότι οι IDF ήταν τουλάχιστον συναυτουργοί σε αυτό το φρικαλέο έγκλημα πολέμου με αποτέλεσμα ο τότε υπουργός άμυνας Αριέλ Σαρόν να εξαναγκαστεί σε παραίτηση. Παρόλα αυτά το ισραηλινό κράτος ποτέ δεν ζήτησε καν συγγνώμη για την θηριωδία του.
Το δημιουργικό δίδυμο – και ιδρυτικός πυρήνας - του βρετανικού rock συγκροτήματος Simple Minds, ο τραγουδιστής Jim Kerr και ο κιθαρίστας Charlie Burchill, αισθάνθηκε την ανάγκη να καταγγείλει με κάποιο τρόπο την εν ψυχρώ δολοφονία τόσων αθώων ανθρώπων. Έτσι ο πρώτος έγραψε τους στίχους και ο δεύτερος την μουσική του τραγουδιού «East At Easter» - ο τίτλος είναι ένα λογοπαίγνιο με την κοινή ρίζα αλλά και το πολύ διαφορετικό νόημα των λέξεων East (Ανατολή) και Easter (Πάσχα) – που συμπεριλήφθηκε στο έκτο album τους «Sparkle In The Rain» το οποίο κυκλοφόρησε το 1984.
We go walking, hand in hand
All across the land it's East At Easter
People walking hand in hand
When ships are moving south it will be East at Easter
We will rock you, rock you little child
We will rock you, rock you little child
All across the land it's East At Easter
All across the land it's East At Easter
Things will lighten up the sky, East At Easter
Things will lighten up the sky, East At Easter
Σαράντα δύο χρόνια μετά η γεωπολιτική κατάσταση στην Μέση Ανατολή είναι πολύ διαφορετική αλλά το Ισραήλ είναι πιο μιλιταριστικό και ιμπεριαλιστικό από ποτέ ενώ και - ελέω Τραμπ - η εμπλοκή πλέον και όχι απλή ανάμειξη των ΗΠΑ είναι μεγαλύτερη από ποτέ. Έτσι, μετά από πολλούς αθώους ανθρώπους που δολοφονήθηκαν ή πέθαναν από πείνα και κακουχίες στη Γάζα, το Ισραήλ έχει εισβάλλει και πάλι στον Λίβανο και σκοτώνει και άλλους στο όνομα της εξόντωσης των μελών της Χεζμπολά. Για αυτό και το «East At Easter» παραμένει δυστυχώς το ίδιο οδυνηρά επίκαιρο όσο και όταν κυκλοφόρησε.
