Η Γαλλίδα ηθοποιός μάς μίλησε, στην αίθουσα «Τζον Κασσαβέτης», για το σκηνοθετικό της ντεμπούτο και τη δημιουργική διαδικασία πίσω από την ταινία που έχει προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει το φθινόπωρο στις ελληνικές αίθουσες από τη Feelgood. Μεταξύ άλλων, μας ανέφερε: «Νομίζω ότι ως άνθρωποι και ως καλλιτέχνες πρέπει να πηγαίνουμε εκεί που πέφτουν οι μάσκες μας, όχι μόνο του εαυτού μας, αλλά και της ανθρωπότητας, γιατί κάνουμε αυτή τη δουλειά για να αντιπροσωπεύουμε ανθρώπους. Γι’ αυτό, πρέπει να ξέρεις τον εαυτό σου, για το ποιος ή ποια είσαι στη ζωή σου, πρέπει να αντιμετωπίσεις τους δαίμονές σου, για να αντιμετωπίσεις τη σκοτεινή σου πλευρά. Αλλά για να πηγαίνεις πραγματικά σε εκείνα τα μέρη, πρέπει να γίνεις λίγο καλύτερος άνθρωπος, πιο συνειδητοποιημένος, να βρεις τη δύναμή σου. Αλλά αυτή η δύναμη δεν έρχεται από εσένα, έρχεται από την ευαισθητοποίηση».
Για τη σταθερή και αδιάκοπη πορεία της στον κινηματογράφο είπε: «Μου αρέσει να δουλεύω, γιατί αυτός ήταν ένας τρόπος ώστε να έχω κάποια επίγνωση για τον εαυτό μου και γιατί είμαι εδώ. Γιατί έπρεπε να βρω τον δρόμο μου και τον τρόπο που μπορώ να συμμετέχω στον κόσμο. Και νομίζω ότι αυτό είναι βασικό για τον καθέναν και την καθεμιά μας, γιατί όταν το μάθεις, τότε όλοι οι φόβοι φεύγουν και τότε η δημιουργική σου φλόγα βρίσκεται στο σωστό μέρος».
Για την πρώτη της απόπειρα στη σκηνοθεσία η Ζιλιέτ Μπινός είπε: «Πάντα είχα τη σκέψη ότι μια μέρα θα σκηνοθετήσω. Ήθελα να εξελιχθώ και ήθελα να γνωρίζω τι συμβαίνει πίσω από την κάμερα. Όταν περάσεις πίσω από την κάμερα, μαθαίνεις περισσότερα και αμέσως έχεις περισσότερη αγάπη για τους σκηνοθέτες αλλά και για τους ανθρώπους του συνεργείου που δουλεύουν μαζί σου. Άρχισα να εμπιστεύομαι περισσότερο το τι ήθελα να μοιραστώ με το κοινό. Γιατί η σκηνοθεσία είναι και θέμα πίστης αλλά και εμπιστοσύνης, γιατί προσπαθείς κάτι που φαίνεται πολύ μακρινό και συχνά μοιάζει σχεδόν αδύνατο να το καταφέρεις. Αλλά όταν, τελικά, καταφέρνεις να το μοιραστείς με άλλους, τότε αισθάνεσαι λιγότερο μόνος και επιπλέον αισθάνεσαι την αγάπη και δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από αυτό.
Όσο για τη μεγάλη εμπειρία που έχει αποκομίσει από μεγάλους δημιουργούς, δήλωσε στο κοινό: «Νομίζω ότι αυτό που έχω μάθει δουλεύοντας με μεγάλους σκηνοθέτες είναι ότι πρέπει να είσαι ο εαυτός σου, να πιστεύεις στην ιστορία που έχεις να πεις και να μην προσπαθείς να γίνεις κάποιος άλλος. Αυτό είναι πολύ σημαντικό. Αλλά και δύσκολο. Γιατί πιστεύουμε ότι θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι καλά αν το κάνουμε σαν τον έναν ή σαν την άλλη. Όχι. Φυσικά μπορείς να διδαχθείς όταν παρακολουθείς τις δουλειές άλλων ανθρώπων, τι σου αρέσει, τι δεν σου αρέσει. Αλλά πιστεύω πως επειδή όλοι είμαστε διαφορετικοί, πρέπει να εμπιστευόμαστε τη διαφορετικότητά μας και να πορευόμαστε με αυτήν. Και πρέπει να αντιμετωπίσουμε τους φόβους. Όταν ανοίξεις την αγκαλιά σου στον φόβο, τότε αυτός δεν μπορεί να παραμείνει ίδιος. Όταν τελειώσεις το μοντάζ, ολοκληρώσεις την ήχο και τη φωτογραφία, τα λόγια και όλα, υπάρχει μια στιγμή που πρέπει να αφήσεις την ταινία. Δεν έγινε για να το κρατήσεις δικό σου και να το βάλεις στην τσέπη σου. Έγινε για να το μοιραστείς».
Στην πρεμιέρα της ταινίας στο Ολύμπιον το προηγούμενο βράδυ, η Ζιλιέτ Μπινός, απαντώντας στο γιατί επέλεξε το είδος του ντοκιμαντέρ, εξήγησε: «Δεν θα έλεγα ότι επέλεξα το ντοκιμαντέρ, αλλά το είδος του ντοκιμαντέρ είναι που με επέλεξε. Όταν ο Ρόμπερτ Ρέντφορντ είπε ότι θα έπρεπε να μεταφέρω σε ταινία αυτή την παράσταση, ένιωσα ότι έχει δίκιο και αποφάσισα να το κάνω. Αυτός ήταν που με έκανε να νιώσω την ανάγκη και απάντησα θετικά στην παρότρυνσή του. Δεν ήξερα πότε θα συνέβαινε επειδή ήμουν πολύ απασχολημένη ως ηθοποιός και όταν αγαπάς αυτό που κάνεις, είναι πολύ δύσκολο να αποσυνδεθείς και να αφιερώσεις δύο χρόνια από τη ζωή σου κάνοντας κάτι διαφορετικό. Ωστόσο, είχα ήδη πει το ναι και πιστεύω ότι τις δεσμεύσεις μας οφείλουμε να τις τηρούμε ολόψυχα».
