Το 1ο Dots Festival επέλεξε ως αφετηρία για το νέο εγχείρημα τον χώρο ΠΛΥΦΑ στον Βοτανικό. Μια περιοχή που αφήνει όλο και περισσότερο πίσω της την περίοδο κατά την οποία ταυτιζόταν αποκλειστικά με τη βιομηχανική καθημερινότητα κι εξελίσσεται σε σημείο συνάντησης για συναυλίες, εκθέσεις, καλλιτεχνικά εργαστήρια και στην περίπτωσή μας για κινηματογραφικές προβολές.
Οι διοργανωτές του Dots κατάφεραν να φέρουν στο πανί τις ταινίες νέων κι ανερχόμενων δημιουργών απ’ όλο τον κόσμο, δίνοντας τη δυνατότητα να παρουσιαστεί το έργο τους σ’ ένα φιλόξενο περιβάλλον και σε υψηλή ποιότητα. Ταυτόχρονα, ανταποκρίθηκαν στην εξίσου κρίσιμη πρόκληση, να καταστήσουν την εμπειρία άκρως θετική και για τον θεατή.
36 ταινίες από 15 διαφορετικές χώρες
Σ’ ένα χώρο που καθιερώνεται ως έδρα ενός οικοσυστήματος Τέχνης , το κτιριακό συγκρότημα των πρώην Πλεκτηρίων-Υφαντηρίων Αθηνών (ΠΛ.ΥΦ.Α), έγινε η αρχή γι’ ακόμη μια νέα προσπάθεια σε αυτή την κατεύθυνση.
Στην πρώτη διοργάνωση του, το Dots φιλοξένησε την προβολή 36 ταινιών ντοκιμαντέρ μικρού μήκους από 15 διαφορετικές χώρες, οι οποίες είχαν όλες ως κεντρικό θέμα τον άνθρωπο. Το σλόγκαν του φεστιβάλ, «Όλα όσα έχουμε είναι οι ιστορίες μας», εξειδικεύει περαιτέρω τη στόχευση των συντελεστών του.
Είδαμε κάτι από εμάς στη μεγάλη οθόνη
Το Σάββατο το απόγευμα μια αίθουσα γεμάτη ολόκληρη με κόσμο γελούσε πηγαία, ακριβώς γιατί συνδέθηκε με αυτό που έβλεπε. Μια ιστορία από μια κοινή για όλους -κάπως- πραγματικότητα.
Κατά την προβολή του ντοκιμαντέρ «Allez Gut» του Παύλου Παρασκευόπουλου, στο οποίο καταγράφει μία ολιγοήμερη επίσκεψη στη γιαγιά του στο χωριό, οι θεατές είδαν το δικό τους αγαπημένο πρόσωπο, αλλά και συνήθειες που ανήκουν σε μια άλλη εποχή.
Παρά το χιούμορ, το οποίο δεν εκβιάζεται, ο Π. Παρασκευόπουλος εκείνο που πραγματικά επιδιώκει είναι να φέρει ξανά στην επιφάνεια το κρίσιμο κοινωνικό ζήτημα της αποδοχής και συμπερίληψης. «Έδωσα μεγάλη σοβαρότητα σε αυτή την ταινία. Όταν άκουσα τον κόσμο να γελά ξαφνιάστηκα», παραδέχτηκε ο δημιουργός μετά την προβολή, αναγνωρίζοντας ωστόσο ότι ο κόσμος γελούσε με θετικό τρόπο κι όχι γιατί έβρισκε ελαφρύ το θέαμα.
Δεν ήταν απλά μια συλλογή από ταινίες
Η διαπίστωση προέκυψε στη συζήτηση μετά την ολοκλήρωση του Slot του οποίου η ταινία ήταν μέρος (υπήρχαν δύο ή τρεις χρονικές ζώνες κάθε ημέρα με πέντε ντοκιμαντέρ, τα οποία προβάλλονταν συνεχόμενα το τριήμερο 3 με 5 Οκτωβρίου).
Το Dots Festival δεν έκανε απλά μια συλλογή από ταινίες. Παρότι το λεγόμενο Q&A (questions and answers) είναι μια εδραιωμένη πια συνήθεια στα φεστιβάλ, τα μέλη του Dots, κατάφεραν να δημιουργήσουν μια πολύ προσιτή ατμόσφαιρα, μέσα από ένα ευγενικό και ζωηρό συντονισμό της κουβέντας, ώστε να διατυπωθούν τα ερωτήματα των θεατών και να διεξαχθεί μια μεστή συζήτηση, κάτι που δεν είναι εξίσου αυτονόητο.
Στο πλαίσιο του φεστιβάλ η Βάνια Τέρνερ, δημιουργός της πολυβραβευμένης ταινίας «TACK» έδειξε νωρίτερα σε μια κατάμεστη αίθουσα, βήμα προς βήμα, τη διαδικασία παραγωγής ενός διεθνούς ντοκιμαντέρ. Κατά τη διάρκεια του Masterclass η έμπειρη ντοκιμαντερίστρια παρουσίασε στους συμμετέχοντες τον τρόπο με τον οποίο οι ταινίες αντιμετωπίζουν τα συστήματα εξουσίας και αναδεικνύουν τις ιστορίες των επιζώντων της έμφυλης βίας, ενώ σημαντικό κομμάτι της συζήτησης αφορούσε τη συναίνεση των επίμαχων προσώπων στην κινηματογράφηση.
Ανάλογα ξεχωριστή υπήρξε η εμπειρία με την ταινία μεγάλου μήκους The Other Half του Γιώργου Μουτάφη. Ένας φωτορεπόρτερ με μακρά εμπειρία, ο οποίος κατέγραψε τα ταξίδια των μεταναστών στα ευρωπαϊκά σύνορα, φέρνοντας κοντά μας απρόσιτα μέρη και ιστορίες ανθρώπων που ξεπερνούν τα συνηθισμένα όρια. Πραγματοποιήθηκε ειδική προβολή για το φεστιβάλ και συζήτηση με τους συντελεστές του ντοκιμαντέρ.
Προσεγμένη και με γούστο η ψήφος του κοινού
Οι διοργανωτές του φεστιβάλ στάθηκαν ευρηματικοί και στο επίπεδο των μικρών λεπτομερειών. Για παράδειγμα ο επισκέπτης έπρεπε για να καταχωρήσει τη ψήφο του στην καλύτερη ταινία, να αφήσει μια μάρκα σε ένα κάθετο γυάλινο διάδρομο, που κατέληγε στο εξώφυλλο του ντοκιμαντέρ.
Το Dots Festival ορίζει ως στόχο του να δημιουργήσει ένα χώρο συνάντησης για κινηματογραφιστές και κοινό. Να ξεπεράσει τα όρια του κινηματογράφου, αγκαλιάζοντας τη συνεχώς εξελισσόμενη ανάγκη του κόσμου να κατανοήσει τον εαυτό του καλύτερα μέσα από ιστορίες.
Τικ σε όλα τα κουτάκια
Λαμβάνοντας ως κριτήρια την ανταπόκριση (κάθε μέρα οι αίθουσες γεμάτες μέχρι και την τελευταία καρέκλα), το εύρος της θεματολογίας (από τις αμβλώσεις στην Πολωνία μέχρι τις γυναικοκτονίες στο Μαυροβούνιο κι από την καθημερινότητα ενός μετανάστη ταξιτζή στην Ελλάδα μέχρι τις τρανς στη Βραζιλία), την ποιότητα των ταινιών (όλες είχαν πράγματι κάτι να πουν) και το επίπεδο των συζητήσεων (άνοιξαν κουβέντες με ερωτήματα κι απαντήσεις που δεν ακούς καθημερινά), το φεστιβάλ κατάφερε να δημιουργήσει μια ικανή παρακαταθήκη και για την επόμενη διοργάνωση.
Έδειξε ότι έχει να συνεισφέρει με μια φρέσκια αίσθηση, χάρη στην οποία χωρίς να αφαιρεί κάτι από το μεγαλείο του σινεμά, το κάνει ακόμη πιο προσιτό για τον δημιουργό και τον θεατή.
Και το σημαντικότερο για το Dots, είναι ότι έφερε στο επίκεντρο τη συζήτηση για τον τρόπο που αφηγείται κανείς μια ιστορία που έχει στα χέρια του. Δείχνει ότι το αποτέλεσμα μπορεί να είναι εφικτό και με απλά μέσα, ακόμη και αν αφορά συνηθισμένα πρόσωπα (όπως η γιαγιά μας), αρκεί ο σκηνοθέτης να φέρνει στο προσκήνιο αυτό που έχουμε ανάγκη να δούμε και σε ένα άλλο πλαίσιο, έξω από εμάς, δίνοντας την ευκαιρία να προσεγγίσουμε ξανά τη σχέση μας με μια κατάσταση υπό άλλο πρίσμα.
