Η αφορμή για την ενότητα Των δε κακών μνήμη (1967-1968) είναι η απριλιανή χούντα. Τα έργα αυτά βρίσκονται σε συνάφεια με τη σειρά Πόλεμος-Βία (1964-67), αφού πολλές μορφολογικές λύσεις της μιας σειράς συνεχίζονται στην άλλη. Στην ενότητα του Πολέμου, ο Κοκκινίδης χρησιμοποιεί την αφαίρεση, επιδιώκοντας συγχρόνως να της προσδώσει ένα δυναμικό περιεχόμενο. Οι τερατώδεις ανθρώπινες μορφές που βγαίνουν μέσα από το καθαρό χρώμα και στις οποίες απουσιάζει το συγκεκριμένο περίγραμμα συναντώνται και στις δύο σειρές. Κοινό στοιχείο, επίσης, αποτελούν οι ποικίλες αντιστίξεις και αντιπαραθέσεις ανάμεσα στις διαλυμένες φιγούρες και τα συμπαγή γεωμετρικά σχήματα ή στις χρωματικές αντιστίξεις του κίτρινου με το λευκό.
Ωστόσο, το ζήτημα της αναγνώρισης, της προσδιορισμένης εικόνας αποτελεί το κατεξοχήν αιτούμενο στην ενότητα Των δε κακών μνήμη. Ο καλλιτέχνης δηλώνει τη σαφή πρόθεσή του να επιστρέψει σε μια σημασμένη απεικόνιση και να μείνει όσο πιο κοντά γίνεται στα γεγονότα. Το ζήτημα είναι να απαντήσει στα μείζονα θέματα της επικαιρότητας, αποφεύγοντας να οδηγηθεί σε έναν διδακτισμό και κυρίως χωρίς να αρνείται τα νεωτερικά διδάγματα για την αυτονομία του μέσου. Αυτό είναι το θεωρητικό πλαίσιο της ενότητας. Με ποιο τρόπο πραγματοποιείται; Με ποιο τρόπο θα πραγματοποιηθεί η αναγνώριση χωρίς να απαιτείται η προσφυγή σε ένα διδακτικό περιεχόμενο;
Οι τερατώδεις φιγούρες που συναντούσαμε ήδη στον Πόλεμο-Βία γίνονται πλέον το θέμα. Όχι μόνο τερατώδεις μορφές, αλλά οποιοδήποτε στοιχείο συνδέεται με αυτές είναι αντίστοιχα τερατώδες, όπως επωμίδες, στολές, παράσημα. Ο Κοκκινίδης ζωγραφίζει μια γενικευμένη απονομιμοποίηση. Οι μορφές να καταβροχθίζουν σημαίες, να διαλύουν τα σύμβολα. Οι θρησκευτικοί σταυροί να ζωγραφίζονται μαύροι. Τα κεφάλια των νεκρών στρατηγών με τα παράσημα και τα διακριτικά. Μορφές που ανήκουν στην παράδοση του Ένσορ, αποτρόπαιες και αδίστακτες. Μολονότι η ζωγραφική του Κοκκινίδη λειτουργεί αντιστικτικά, στο επίπεδο των συμβόλων δεν υπάρχει αντίστιξη. Μας επισημαίνει ότι η κυριαρχία καταστρέφει το σύμβολο. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει, στη συνέχεια, να εφεύρουμε ένα καλό σύμβολο στη θέση του κακού. Η ζωγραφική της ελληνικότητας καταστρέφεται μαζί με τα σύμβολά της. Μπροστά στη μνήμη των κακών υπάρχει κάτι το παρηγορητικό; Στην ενότητα αυτή δεν υπάρχει μια ηρωική θέση. Ο καλλιτέχνης αρνείται επιμελώς να υιοθετήσει μια τέτοια θέση. Προφανώς, τα γεγονότα είναι ακόμα νωπά και οι αντιστάσεις δεν έχουν ακόμα οργανωθεί, οπότε απεικονίζεται η πρώτη εντύπωση, που είναι η καθαρή βία. Όμως, η απουσία του διδακτισμού συνιστά μια γενικότερη θέση στο έργο του Κοκκινίδη που αντανακλά τις αναλύσεις της ομάδας τέχνης Α. Αναλύσεις που προχωρούσαν στην καταγγελία όχι μόνο μιας τέχνης της ελληνικότητας, αλλά και στην απόρριψη του ρεαλισμού, σοσιαλιστικού ή κριτικού. Στο έργο Ιούνιος-Ιούλιος 1967, η αντίστιξη στα τερατώδη πρόσωπα των στρατηγών είναι μόνο η καλοκαιρινή φωτογραφία ενός νησιού.
Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης-Ωδείο Αθηνών
Βασ. Γεωργίου Β' 17-19 & Ρηγίλλης
Μέχρι 26/5/2013
