Δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει τα λόγια που αποδίδονται στην Κική Δημουλά για τους μετανάστες. Ότι δηλαδή "δεν τους αντέχει στην Κυψέλη, τόσοι πολλοί που είναι" κι έτσι που "πιάνουν και τα παγκάκια, δεν βρίσκεις να καθίσεις στην πλατεία" και επιπλέον που "κλέβουν και φοβάται να βγει από το σπίτι της". Τα μεταφέρει η Άννα Δαμιανίδη στη στήλη της "Τρίτη Ματιά" στην "Εφημερίδα των Συντακτών".
Δύσκολα πράγματα αυτά, φοβιστικά. Σε γεμίζουν απορία και απελπισία επίσης. Αν μια ποιήτριά μας μπορεί με τόση ευκολία και χωρίς περίσκεψη να διαχωρίζει τους ανθρώπους ανάλογα με τις πιθαμές που καταλαμβάνουν στα παγκάκια της πλατείας, τότε η εποχή γίνεται ακόμα πιο επικίνδυνη. Λένε ότι ο δημιουργός πρέπει να διαχωρίζεται από το έργο του και ορθώς. Σε μια εποχή όμως που μαζί με τα παιδιά της έχει ξεκοκκαλίσει και κάθε αξιακό κανόνα, ποιος ο ρόλος των δημιουργών; Δύσκολο ερώτημα, κυρίως για ορισμένους εξ αυτών που ως φαίνεται δεν αντέχουν να σηκώσουν στους ώμους τους ούτε την εποχή τους ούτε την τέχνη τους. Καλή ποιήτρια η Κική Δημουλά, αναγνωρισμένη, ωστόσο αρκεί η υψηλή ποίηση, αυτή που ακόμα και σε νόμπελ επιδιώκει να στοχεύσει, αν δεν συνοδεύεται από το ανθρώπινο χάδι, τη συμπόνια, την παρηγορία; Αρκεί από μόνη της αν δεν καθρεφτίζει τον ψίθυρο του ίδιου του ποιητή, που θα σε σύρει έξω από το στόμα του λύκου και θα σε νουθετήσει να ακούσεις τον πόνο σου, να κλάψεις ίσως, αλλά να σηκωθείς όρθιος πάλι, να στερεώσεις τα πόδια, να πατήσεις γερά σ' αυτά και να ετοιμαστείς να κάνεις τα επόμενα βήματα; Και από εκείνο το άγγιγμα που θα ακουμπήσει στην καρδιά προσπερνώντας το ύψος, το χρώμα, τη γλώσσα του ανθρώπου που τη φέρει. Φαίνεται όλα αυτά τα έχει δυσκολέψει για κάποιους η εποχή μας και τα κηρύγματα των δυνατών. Όμως η εποχή μας αυτό που ζητάει επιμόνως από εμάς είναι να επιλέξουμε με ποιους πάμε παρέα και ποιους αφήνουμε στην άκρη. Από μία άποψη καλύτερα που η Κική Δημουλά εξέφρασε αυθόρμητα την άποψή της. Γιατί τώρα γνωρίζουμε καλά ότι όσο κι αν κάποιους στίχους της τους επιλέγουμε για συντροφιά, με την ίδια δεν μπορούμε να προχωρήσουμε μαζί. Δεν τη θέλουμε στην παρέα μας.
Π.Κρ.
