Αναρωτιέμαι: Τι θα έλεγε κάποιος-α που διαθέτει στοιχειώδη απλώς λογική αν ερχόταν ένας πολεοδόμος και υποστήριζε σοβαρά ότι το Παρίσι χτίστηκε σε μία εβδομάδα; Αναρωτιέμαι: Τι θα έλεγε κάποιος-α που έχει στοιχειώδη σχέση με την ανάγνωση αν ερχόταν ένας θεωρητικός ή ιστορικός της λογοτεχνίας και υποστήριζε ότι έχει αποδείξεις πως ο Β. Ουγκώ έγραψε τους «Άθλιους» (δείτε τη θηριώδη δίτομη πλήρη έκδοσή τους από τον Gutenberg και θα καταλάβετε τι εννοώ…) μέσα σε μία εβδομάδα;
Ε, αυτόν τον παραλογισμό καταθέτει ως αλήθεια στην κοινωνία που παρακολουθεί εξοργισμένη, αλλά και στους συγγενείς του εγκλήματος των Τεμπών ο εισαγγελέας Εφετών Λάμπρος Τσόγκας! «Κατόρθωσε» μέσα σε μία εβδομάδα να μελετήσει μία δικογραφία 60.000 σελίδων και να συντάξει την πρόταση από 996 σελίδες! Παράλογο; Όχι και τόσο, σύμφωνα με την ανακοίνωση της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων, η οποία αντιδρώντας ως συνήθως, σχεδόν «εθιμοτυπικά», αντί να ψέξει τον εισαγγελικό λειτουργό για τον καταφανή παραλογισμό και τον ευτελισμό του λειτουργήματός του (κατά συνέπεια και ολόκληρης της δικαστικής εξουσίας, όχι της Δικαιοσύνης· τη Δικαιοσύνη ας την αφήσουμε ήσυχη), αντί, λοιπόν, να σταθεί στο ύψος του ρόλου της, προτίμησε να αποδείξει για ακόμα μία φορά ότι η δικαστική εξουσία δεν είναι ανεξάρτητη αλλά μέρος του αρραγούς συστήματος εξουσίας, το οποίο ποδοπατεί χωρίς κανένα δισταγμό όχι μόνο το κοινό αίσθημα δικαίου, αυτό «το φάντασμα που πλανάται πάνω από την κοινωνία», αλλά και κάθε λογική, ηθική και αισθητική διάσταση ερμηνείας των γεγονότων. Και έτσι έβγαλε μια ανακοίνωση με την οποία ψέγει όχι βέβαια τον εισαγγελέα για την αρπακολλατζίδικη δουλειά του, αλλά όσους άσκησαν κριτική στον παραλογισμό, τον τόσο βολικό στον συρφετό (κυβερνητικό και μη), που από τις 26 Φεβρουαρίου 2023 προσπαθεί με όλα τα μέσα (από πολιτικά… μέχρι μηχανοκίνητα) να κουκουλώσει, «τσιμεντώνοντας» το έγκλημα.
Ορθώς ο Αντώνης Ψαρόπουλος, πατέρας της Μάρθης, ενός από τα θύματα του εγκλήματος, και νομικός, στην απάντησή του προς την Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων τονίζει μεταξύ άλλων: «Εάν τα μέλη σας, που σπεύσατε να στηρίξετε, δεν επιδεικνύουν τον σεβασμό που αρμόζει σε αυτές τις μάνες και όλους τους υπόλοιπους συγγενείς, απαιτείτε από εμάς τον σεβασμό; Μα ο σεβασμός κερδίζεται, δεν είναι θέσφατο». Ο σεβασμός; Ποιος σεβασμός; Αυτός που κατεβάζει κάθε λίγο τα πλήθη στους δρόμους για να φωνάξουν για το αυτονόητο, την απονομή δικαιοσύνης; Ο σεβασμός που οδήγησε στην ξεφτίλα του Κοινοβουλίου με την ξεδιάντροπη συμπεριφορά της κυβέρνησης και της κοινοβουλευτικής αρμάδας της Ν.Δ.; Ο σεβασμός που οδήγησε την ντροπή της χώρας μέχρι τα όργανα της Ε.Ε. και του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου;
Και ας αφήσουμε τον σεβασμό (την έλλειψή του) των μεγάλων μεγεθών. Ας πάμε στη μονάδα, στην τραγωδία του μόνου ανθρώπου που υψώνει την ύστατη σημαία της αξιοπρέπειας απέναντι σ’ ένα δολοφονικό σύστημα: την ίδια τη ζωή του. Ας πάμε στον τραγικό πατέρα Πάνο Ρούτσι που έχασε το παιδί του και κατέβηκε σε απεργία πείνας στο Σύνταγμα με μοναδικό αίτημα, το αδιανόητο να φτάσει ένας γονιός σ’ αυτό το σημείο: την εκταφή του παιδιού του ώστε να μάθει επιτέλους τι το σκότωσε. Ποιος εισαγγελέας, ποιος πρωθυπουργός, ποιος κοινοβουλευτικός, ποιος από τον συρφετό των τεράτων θα σταθεί μπροστά του; Όλες μαζί οι χιλιάδες ώρες βαρβαρολογίας και ψευδολογίας δεν αντέχουν μπροστά σε μια στιγμή της σιωπής του. Σκόνη οι αιτιάσεις, τα πορίσματα, οι θηριωδίες εντός και εκτός του Κοινοβουλίου μπροστά στον τρόπο της διεκδίκησης! Δεν είναι μονάχα αυτός ο άνθρωπος μπροστά μας, είναι και ολόκληρη η εγκληματική στυγνότητα αυτής της εξουσίας. Γιατί ο Πάνος Ρούτσι δεν διεκδικεί μονάχα το αδιανόητο που θα έπρεπε να είναι ένα καθήκον ήδη εκπληρωμένο. Ο Πάνος Ρούτσι δείχνει. Και δείχνει το βάραθρο στο οποίο έχει περιπέσει η Δημοκρατία.
Συνεπώς, δεν στέκεται μόνο αυτός μπροστά μας. Στεκόμαστε κι εμείς μπροστά του. Το ίδιο βάραθρο χάσκει κάτω από τα πόδια μας. Το βάραθρο που, αν δεν πεινάσουμε, αν δεν διψάσουμε για δημοκρατία, θα μας καταπιεί.
