Η Καρίνα έχει εκδώσει το πρώτο της βιβλίο, δυσκολεύεται όμως να ξεκινήσει τη συγγραφή του δεύτερου. Ο Παύλος Μ., ένας καταξιωμένος πεζογράφος που από επιλογή έχει κόψει κάθε κοινωνική συναναστροφή ζώντας απομονωμένος στο σπίτι του, την καλεί να συγκατοικήσουν και από κοινού να γράψουν το επόμενο βιβλίο τους. Εκείνη δέχεται. Η συμβίωσή τους ξεκινά παρέα με τον Ρατ, έναν γάτο που δεν νιαουρίζει ποτέ, έχει κατάμαυρο σώμα και ολόλευκο κεφάλι. Η Καρίνα και ο Παύλος Μ. μοιράζονται σκέψεις, συναισθήματα, βιώματα, όνειρα, επιθυμίες και, κυρίως, μνήμες. Εκφράζονται προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τη ζωή ως προσωπική αλλά και ως συλλογική εμπειρία.
Με τη σκέψη ότι κάθε ερμηνεία είναι ένα νέο γεγονός έχτισα την ιστορία που ξετυλίγεται με όρους υπαρξιακού θρίλερ μέσα από ποικίλες μορφές αφήγησης δημιουργώντας έναν λαβύρινθο όπου πραγματικότητα, ανάμνηση, φαντασία γίνονται ένα σώμα, το σώμα του μύθου.
Μολονότι οι δύο βασικοί χαρακτήρες είναι συγγραφείς, δεν είναι ένα βιβλίο που αφορά αποκλειστικά τον κόσμο της λογοτεχνίας. Η γραφή μπαίνει στο παιχνίδι ως ένας κοινός τόπος έκφρασης, όμως ο τρόπος με τον οποίο ξεδιπλώνεται η ιστορία διερευνά και τις προφορικές αφηγήσεις, τις μη λεκτικές εξιστορήσεις αλλά και την πεποίθηση πως όλοι είμαστε δυνάμει λογοτέχνες όταν μοιραζόμαστε τον εαυτό μας μέσω των αφηγήσεων.
Η συγγραφή είναι για εμένα ένα απέραντο, απεριόριστο ξέφωτο μέσα στο οποίο μπορώ να τρέχω και να παίζω ελεύθερη όπως ακριβώς επιθυμώ, χωρίς σύνορα και απαγορεύσεις. Όταν βρίσκομαι μέσα σε αυτό το ξέφωτο, ο μόνος κανόνας που μου θέτει ο ίδιος ο ανοιχτός αυτός χώρος είναι η πρόκληση να χρησιμοποιήσω ελεύθερα και δημιουργικά τα εργαλεία της φαντασίας μου. Γι’ αυτό και χαίρομαι να παίζω με τα όριά της υπερβαίνοντας τους κανόνες του ρεαλισμού. Έτσι προέκυψε το «Λάθος κεφάλι».
Καθώς απομακρυνόμαστε από ένα γεγονός η μνήμη μας προσθέτει στην ανάμνηση στοιχεία που δεν υπήρχαν στο αρχικό γεγονός ή αφαιρεί στοιχεία που υπήρχαν. Τα στοιχεία που προστίθενται ή αφαιρούνται δεν συμβάλλουν στη δημιουργία ενός ψεύδους αλλά ενός μύθου. Η ανάμνηση δεν είναι πραγματικότητα, είναι όμως αλήθεια, είναι η αλήθεια του κάθε ανθρώπου που έχει τον δικό του, μοναδικό τρόπο για το κρατάει ζωντανό μέσα του το παρελθόν.
Είναι μεγάλη μου χαρά να ακούω το πώς ο κάθε αναγνώστης προσλαμβάνει και ερμηνεύει μέσα του την ιστορία που αφηγείται το «Λάθος κεφάλι» και αποτελεί μεγάλη ικανοποίηση να ακούω σχεδόν πάντα ότι είναι ένα βιβλίο που από τη στιγμή που το ξεκινάς δεν θέλεις να το αφήσεις μέχρι να το ολοκληρώσεις.
Αυτό μου θυμίζει τις δικές μου, παιδικές κυρίως, αναμνήσεις με στιγμές ευδαιμονίας όταν χανόμουν μέσα στον κόσμο ενός βιβλίου. Και ίσως αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους γράφω. Μια προσπάθεια να προκαλέσω εγώ πια την ευδαιμονία στους άλλους.
* Η Λίνα Ρόκου είναι δημοσιογράφος
Τρυφερότητα*
Θέλει όλη σου την αφοσίωση το να σώσεις έναν άνθρωπο, να τον αγκαλιάσεις με όλη σου την ύπαρξη, να τον πάρεις μέσα σου. Αυτό γίνεται όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή, το πλήρωμα του χρόνου. Τότε το σώμα των ανθρώπων αυτών σκίζεται στα δύο, από το στέρνο μέχρι το υπογάστριο, και μέσα στην κοιλότητα του κορμιού τους, ανάμεσα στα ζεστά και φιλόξενα σπλάγχνα, μπορεί να φωλιάσει εκείνος που βρίσκεται σε κίνδυνο. Ακούγεται τρελό και ίσως οδυνηρό, αλλά δεν είναι καθόλου. Ξέρεις γιατί; Γιατί το χάδι έχει μαλακώσει το δέρμα τους και δεν υπάρχει καμία βιαιότητα στο σκίσιμό του. Απλώς ανοίγει για να υποδεχτεί το κορμί του άλλου, απλώς ανοίγει για να προσφέρει καταφύγιο. Και εκεί μέσα στα σπλάγχνα ο φιλοξενούμενος γίνεται για λίγες ώρες το πιο τυχερό πλάσμα του κόσμου, γιατί μεταμορφώνεται σε μια δονούμενη σάρκα που δεν πράττει, μόνο υπάρχει.
Παράγει, μάλιστα, έναν βόμβο, σαν το γουργουρητό της γάτας, που συγχρονίζει το δικό του σώμα με το σώμα του ξενιστή. Όταν τελειώνει η διαδικασία, το πλάσμα ξυπνά βίαια, μερικές φορές ουρλιάζοντας από τρόμο, γιατί πώς αλλιώς να επιστρέψεις στην πραγματικότητα αφού έχεις βιώσει την αλήθεια της αιώρησης μέσα σε ένα άλλο σώμα; Όμως, παρά την άγρια επαναφορά, είναι εκείνες οι λίγες ώρες που ζεις μέσα σε ένα άλλο κορμί η μεγαλύτερη ευτυχία που μπορεί να βιώσεις.
Με πιστεύεις, Παύλο;»
«Σε πιστεύω».
«Έλα τότε μέσα μου».
Το σώμα μου άνοιξε στα δύο, χώθηκε εκείνος μέσα στα αίματα, η αναπνοή μας ενώθηκε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο λυτρωτικό από την τρυφερότητα.
* Απόσπασμα από το βιβλίο «Λάθος κεφάλι» της Λίνας Ρόκου, εκδόσεις Νήσος
