"Το μόνον της ζωής του ταξείδιον" του Βιζυηνού, σε σκηνοθεσία του Δήμου Αβδελιώδη, παρουσιάζεται απόψε (στις 9 μ.μ.) στον κήπο του Μουσείου Ελληνικών Λαϊκών Μουσικών Οργάνων Φοίβου Ανωγειανάκη (Διογένους 1-3) στους Αέρηδες, στην Πλάκα.
Πρόκειται για τη βιωματική ιστορία του ίδιου του Βιζυηνού, όταν σε ηλικία δέκα χρόνων δούλεψε παραγιός σ' έναν σκληρό και τυραννικό ράπτη στην Κωνσταντινούπολη το 1861. Ο δραματικός αυτός εγκλεισμός του εξάπτει τη φαντασία, τις επιθυμίες και τους φόβους του σ' έναν ανυπέρβλητο ρεαλιστικό και μαζί ποιητικό στοχασμό.
Ο Βιζυηνός ξαναγυρνά στην παιδική του ηλικία και το διήγημα κυριαρχείται από έντονα βιωματικά στοιχεία, περιγράφοντας τον άκακο, αλλά και άβουλο χαρακτήρα του παππού του και την αυταρχική και καταπιεστική γιαγιά του. Το 1885 δημοσιεύεται σε δύο συνέχειες στο περιοδικό "Εστία" το διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού «Το μόνον της ζωής του ταξείδιον» και οι ρήσεις του παππού ακούγονται ενθαρρυντικές και συνάμα νοσταλγικές...
Όπως λέει ο Δήμος Αβδελιώδης, «μόνο αν υποθέσει κανείς την απουσία του Βιζυηνού ως διηγηματογράφου από τα ελληνικά γράμματα, θα μπορούσε ίσως να κατανοήσει πληρέστερα την ιδιαίτερη σημασία της ύπαρξής του. Θα έμοιαζε πιθανόν σαν να έλειπε ο Καβάφης από την ποίηση ή, πιο σημερινά, ο Χατζιδάκις από τη μουσική (...) Ο ίδιος ο Βιζυηνός, στην έναρξη του διηγήματος, παραθέτει το γοητευτικό παραμύθι του ραφτόπουλου με τη Νεράιδα/Μητέρα τέχνη που τον εμπνέει και τον καθοδηγεί να ολοκληρώσει σε μια νύχτα το υπεράνθρωπο έργο που του ανέθεσε ο βασιλιάς ώστε να γίνει αντάξιος του έρωτα της βασιλοπούλας και να γλιτώσει τον θάνατο. Δημιουργεί έτσι μια θαυμάσια παραβολή της λειτουργίας και του σκοπού της τέχνης, που τίθεται από τον νόμο του 'Άλλου' με όρους δραματουργικής και αισθητικής αρτιότητας τέτοιας, που να μη φαίνεται το έντεχνο της κατασκευής, στα σημεία κυρίως των συνδέσεων (χωρίς ραφή και ράμμα) και βέβαια η κατασκευή αυτή να ταιριάζει γάντι γι' αυτό ή γι' αυτόν που είναι φτιαγμένη».
Είσοδος: 10 ευρώ.
