Το πράγμα είναι πια φανερό, πιο φανερό δεν γίνεται: Η κατάσταση της Δημοκρατίας στη χώρα μας έχει περιέλθει σε δεινή θέση εξαιτίας της διακυβέρνησης απ’ τη συγκεκριμένη Ν.Δ. με τα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, τα οποία της έχει προσδώσει με εμμονή κλινικής αλεξιθυμίας και κοινωνιοπάθειας ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Η Δημοκρατία στη χώρα μας κινδυνεύει να παγιώσει ποιότητα στυγνού καθεστώτος, με τον Κ. Μητσοτάκη να παγιώνει, μιμούμενος (ο μιμητισμός, όπως και οι αλλοπρόσαλλες αποφάσεις, είναι από τα πιο φανερά γνωρίσματα του κοινωνιοπαθούς) τις πιο ακροδεξιές απόψεις και πρακτικές που καλπάζουν και στις δύο όχθες του Ατλαντικού, χαρακτηριστικά στυγνού δυνάστη.
Είναι χαρακτηριστικά η ποιότητα και το ήθος όσων είπε στην προ ημερών ομιλία του στους επικεφαλής των ΑΕΙ της χώρας, τα οποία δυστυχώς, δυστυχέστατα, βρίσκονται στο ίδιο μήκος κύματος ως προς το ήθος και την ποιότητα με την ομιλία-κατσάδα του αρχιχούνταρου Παπαδόπουλου στους πανεπιστημιακούς το 1973. Και λέω «δυστυχώς» επειδή ουδείς είναι χαρούμενος όταν η ποιότητα των απόψεων ενός εκλεγμένου πρωθυπουργού δημιουργεί συμφύσεις με την ομιλία ενός δικτάτορα πενήντα και βάλε χρόνια μετά την πτώση της χούντας. Μια κυβέρνηση κι ένας πρωθυπουργός που μέσα από αλλοπρόσαλλες θεσμικές επινοήσεις έχουν επιφέρει βαριά ρωγμώδη κατάγματα σε όλες τις δημοκρατικές αρθρώσεις που συγκροτούν ένα Κράτος Δικαίου, μια εξουσία που λείχει και σιωπά φοβισμένη μπροστά στους έκνομους ισχυρούς αυτού του τόπου, που γονατίζει έκθαμβη μπροστά σε εκπροσώπους έκπτωτων καθεστώτων τα οποία αιματοκύλησαν τη χώρα και κατάκλεψαν τον πλούτο της, μια κυβέρνηση ατέλειωτων νομικών αλλοτριώσεων, οι οποίες δημιουργούν συνθήκη εισαγγελικού παροξυσμού και σωρεία απάνθρωπων βιώσεων (πρόσφατο παράδειγμα από τα εξαιρετικά πολλά, ο Νίκος Ρωμανός) για τους ανίσχυρους από τη μία και ευρύτατο φάσμα κρυπτείας και διαφυγής για τους ισχυρούς από την άλλη (χαρακτηριστικό παράδειγμα από τη φρίκη των άπειρων και πολυποίκιλων παραδειγμάτων, ο αρνησίδικος, ως δήμαρχος Κηφισιάς, Κώστας Τασούλας, ο οποίος ανταμείφτηκε με το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας). Πάει πολύ λοιπόν να παραδίδουν μαθήματα νομιμότητας για τάχα μου έκνομη κατάσταση στα ΑΕΙ. Και μάλιστα με απειλές έκπτωσης από το αξίωμα του πρύτανη για όποιον δεν συμμορφώνεται.
Κι όλο αυτό για τον χώρο της ελευθερίας που λέγεται πανεπιστήμιο, για έναν χώρο που βρίσκεται σε απηνή διωγμό από αυτή την κυβέρνηση. Πάει πολύ να δίνει μαθήματα νομιμότητας ως ανακριτής σκοτεινών αντιλήψεων ένας πρωθυπουργός ιδίων συμφερόντων δημοκρατίας. Ένας πρωθυπουργός ο οποίος διδάσκει υποδειγματικά τη συγκάλυψη και την άρνηση ανάληψης ευθυνών σε τεράστια σκάνδαλα πάει πολύ να εξαγγέλλει το νομικό αλλόκοτο που θα εκπέσει στην πρώτη προσφυγή: «Ένας φοιτητής κατά του οποίου θα απαγγέλλονται διώξεις θα πρέπει να χάνει τη φοιτητική του ιδιότητα για δυο χρόνια». Δύο; Γιατί όχι τρία; Τέσσερα; Οριστικά; Όταν η δικαστική εξουσία είναι ιδιοκτησία σου, όπως και η Δημοκρατία, όλα είναι νόμιμα, αφού εσύ είσαι η αρχή και το τέλος της νομιμότητας. Μόνο που αυτό δεν λέγεται Δημοκρατία.
Ορθότατα σημειώνει εδώ ο καθηγητής στο Πάντειο Γιώργος Φαράκλας: «Η δίωξη είναι η έναρξη της ποινικής διαδικασίας όπου η Δικαιοσύνη διερευνά αν κάποιος έχει διαπράξει ένα αδίκημα. Αν τελικά αθωωθεί, ποιος θα του δώσει πίσω δυο χρόνια;». Ψιλά γράμματα. Θα του δώσει ο ακραία νομιμοποιητικός ομοτράπεζος των Απριλιανών ταβερνοχουντικών Μάκης Βορίδης. Που αφού διέπρεψε σε βοσκοτόπια δημιουργώντας (μεταξύ άλλων κατορθωμάτων) το γεωπολιτικό θαύμα του διπλασιασμού της έκτασης της Κρήτης για να χωρέσουν τα αιγοπρόβατα, τώρα θα ρίξει βαρύ τον πέλεκυ (παλιά μου τέχνη κόσκινο) της νομιμότητας εναντίον των μεταναστών και κάθε υπομείονος υποκειμένου.
Και για όποιον δεν κατάλαβε, αντιγράφω απόσπασμα από το «εντέλλεσθε» του γ.γ. Δημόσιας Περιουσίας Αθ. Τσούρα στην Κτηματική Υπηρεσία για την παραχώρηση 35 στρεμμάτων του οικοσυστήματος της Καλογριάς σε ιδιώτη, με απόφαση του υπ. Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών: «Ακόμα κι αν θεωρείτε την εντολή μου προδήλως παράνομη και αντισυνταγματική, καλείστε να την εκτελέσετε άμεσα». Μαζί με αυτήν και τη Δημοκρατία. Συμπέρασμα: Δεν είναι μόνο ο πατριωτισμός «το τελευταίο καταφύγιο των αχρείων», όπως είπε ο Samuel Johnson (1709-1784). Προστέθηκε και η νομιμότητα. Αυτά…
