Η ιστορία της ζωής του Eric Harland θα μπορούσε να είναι παραμύθι στο οποίο τον ρόλο της καλής νεράιδας θα είχε η μουσική... Είναι η ιστορία ενός αγοριού με εντονότατο πρόβλημα παχυσαρκίας, που όμως βρήκε κάτι άλλο το οποίο υπήρχε στα γονίδια του -το μουσικό ταλέντο, καθώς είναι ανιψιός του γνωστού τραγουδιστή Leon Polk- τη δύναμη να το υπερνικήσει. Έτσι, σε ηλικία μόλις δεκατεσσάρων ετών, όχι μόνον είχε ήδη ευτυχώς απαλλαχθεί από τα επικίνδυνα για την υγεία του κιλά, αλλά και ως ντράμερ είχε γίνει ισότιμα δεκτός από τη μουσική κοινότητα της περιοχής του. Για κάποιον με τη δική του δύναμη θέλησης δεν είναι καθόλου παράξενο ότι επέλεξε το κατ' εξοχήν ανήσυχο και μόνιμα υπερβαίνον τα ίδια του τα όρια είδος, την jazz, ακολουθώντας τα βήματα του ειδώλου του, του Elvin Jones, ο οποίος κατείχε την ίδια θέση στο ιστορικό κουαρτέτο του μέγιστου John Coltrane.
Οι ικανότητές του δεν άργησαν να τραβήξουν την προσοχή ενός πολύ σημαντικού σύγχρονου εκπροσώπου του ιδιώματος, του Wynton Marsalis. Ο Eric Harland όμως ουδόλως επαναπαύθηκε σε αυτή την πλέον έγκυρη αναγνώριση που ήρθε τόσο νωρίς, αντιθέτως, σπούδασε την jazz σε πανεπιστημιακό επίπεδο σε μιαν από τις πλέον έγκριτες σχολές του είδους, το Manhattan School Of Music. Πλήρως καταρτισμένος πια, τόσο πρακτικά όσο και θεωρητικά, άρχισε μια σειρά συνεργασιών με μεγάλα ονόματα της jazz, όπως οι W. Marsalis, Joe Henderson, Terence Blanchard, Charles Lloyd, Jason Moran και Joshua Redman, αλλά και η κορυφαία ερμηνεύτρια Betty Carter.
To 2010 μαζί με τον πιανίστα Taylor Eigsti, τον σαξοφωνίστα Walter Smith III, τον κιθαρίστα Nir Felder και τον μπασίστα Harish Raghavan σχημάτισε τους Voyager, με τους οποίους κυκλοφόρησε και τον ομώνυμο δίσκο, με τον ίδιο να ηγείται της μπάντας και να υπογράφει για πρώτη φορά και ως συνθέτης. Και είναι ακριβώς οι Voyager, ο τριανταεπτάχρονος Αμερικανός ντράμερ και bandleader πλέον και οι άλλοι τέσσερις εξαίρετοι jazzmen οι οποίοι τον συντροφεύουν, που θα παίξουν στο «Half Note Jazz Club» από τη Μεγάλη Δευτέρα 29 Απριλίου μέχρι και τη Μεγάλη Πέμπτη 2 Μαΐου.
Με την ευκαιρία αυτή συνομιλήσαμε με τον Eric Harland, ανακαλύπτοντας με ευχάριστη έκπληξη ότι πρόκειται για έναν άνθρωπο με οξύ όσο και βαθύ πνεύμα, ο οποίος αντιμετωπίζει τη μουσική ως αυτό που ίσως είναι, τελικά, στην ουσία της: Μια φιλοσοφημένη και ουμανιστική ενατένιση της ζωής, που εκφράζεται με ήχους...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Εκτός φυσικά από τον Elvin Jones, ποιους άλλους ντράμερ αναγνωρίζετε ο ίδιος ως κυριότερες επιρροές σας;
Θα ήταν άδικο ίσως να ξεχωρίσω κάποιους, αλλά θα ανέφερα τους Tony Williams, Billy Higgins, Dennis Chambers, Jeff Tain Watts και φυσικά πολλούς άλλους. Κάθε επιρροή σου, όμως, σε βοηθάει με πολλαπλούς τρόπους. Κάποιες φορές το αντιλαμβάνεσαι αυτό αμέσως και κάποιες άλλες αργότερα και ενώ εξελίσσεσαι και ωριμάζεις ως μουσικός.
* Αντίστοιχα από ποιον από τους τόσους σπουδαίους μουσικούς, αλλά και ερμηνευτές, με τους οποίους έχετε παίξει μαζί διατηρείτε τις καλύτερες αναμνήσεις, αλλά και από ποιον θα λέγατε ότι διδαχθήκατε τα περισσότερα;
Αναμφίβολα αμφότερα αυτά ισχύουν για ένα και το αυτό πρόσωπο, την Betty Carter! Ήταν μια πραγματικά ασυνήθιστη γυναίκα, ερμηνεύτρια και μουσικός, ένας άνθρωπος που αληθινά είχε ένα όραμα στη ζωή της. Ο τρόπος που αντιλαμβανόταν τη ζωή ήταν πολύ βαθύς, μα συνάμα και ενστικτώδης. Είχε έναν δικό της, μοναδικό τρόπο, να δίνει τέτοια μορφή στη μουσική έτσι ώστε τόσο οι μουσικοί της όσο και το ακροατήριο να αιχμαλωτίζονται κυριολεκτικά από αυτό που έκανε και το πώς θα το προχωρούσε στη συνέχεια!
* Θεωρείτε τον εαυτό σας συνθέτη εξίσου με εκτελεστή; Πόσο πιο δύσκολο είναι αλήθεια να συνθέτετε στα ντραμς, αντί σε οποιοδήποτε μελωδικό όργανο;
Ίσως αυτό να εκπλήξει κάποιους, αλλά δεν θεωρώ τον εαυτό μου ούτε συνθέτη ούτε εκτελεστή. Θεωρώ τον εαυτό μου απλώς ένα ανθρώπινο ον που εκφράζεται διαμέσου των μέσων και των οδών που του είναι διαθέσιμες. Το να παίζω ντραμς και να γράφω μουσική είναι απλώς οι τρόποι με τους οποίους μπορώ να εκφραστώ δημιουργικά. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος της ερώτησης, καθώς δεν είμαι μόνο ντράμερ δεν αντιμετωπίζω και τόση δυσκολία στη διαδικασία της σύνθεσης. Παίζω επίσης πιάνο, κάτι που σίγουρα με βοηθάει πολύ στο να έχω μια πιο μελωδική αίσθηση στον τρόπο που γράφω, αλλά και να ακούω μουσική.
* Αν η αρμονία είναι το λεξιλόγιο της jazz και η μελωδία η γραμματική της, θα μπορούσαμε ίσως να πούμε ότι ο ρυθμός είναι το συντακτικό της;
Μ' αρέσει πολύ η τοποθέτησή σου, τη βρίσκω απολύτως αληθινή! Έτσι ακριβώς είναι και, για να το προεκτείνω λίγο, η jazz δεν είναι παρά η δημιουργική έκφραση που αποτελείται από σωστά δομημένες προτάσεις μέσα στο πλαίσιο της μουσικής φόρμας.
* Πώς θα αποκαλούσατε το στιλ της jazz που παίζετε με το συγκεκριμένο κουιντέτο;
Το να τοποθετείς ετικέτες στην ίδια σου τη μουσική, ξέρεις, δεν είναι καθόλου εύκολο... Ας το προσπαθήσω, όμως, φαντάσου ότι παρακολουθείς μια ταινία που η μουσική της καθορίζει την όλη εμπειρία της θέασής της. Δύσκολο να γίνει αντιληπτό; Και όμως, αυτό θα περιέγραφε καλύτερα από οποιονδήποτε άλλο χαρακτηρισμό τη μουσική των Voyager!
* Με την ευκαιρία, το όνομα Voyager έχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα για εσάς; Τι προσπαθείτε να εκφράσετε διαμέσου της μουσικής αυτού του γκρουπ, πέραν υποθέτω του απλού μα και τόσο σημαντικού μηνύματος ότι η μουσική, και γενικότερα η δημιουργικότητα, μπορούν να βοηθήσουν κάποιον να ξεπεράσει τους περιορισμούς του και να βελτιωθεί με κάθε δυνατό τρόπο ως άνθρωπος, όπως έκαναν για εσάς;
Προφανώς και έχει ένα πολύ ιδιαίτερο νόημα...Voyager σημαίνει ταξιδιώτης. Ποιο είναι το εν λόγω «ταξίδι»; Μα ποιο άλλο από την ίδια τη ζωή; Πετάμε, επιπλέουμε, κολυμπάμε, βαδίζουμε, τρέχουμε, στεκόμαστε, παρατηρούμε, ακούμε, οσφραινόμαστε, γευόμαστε, αγγίζουμε, αγκαλιάζουμε, αναπνέουμε, εκπνέουμε, επιτρέπουμε...Υπάρχει άραγε τίποτα πιο σημαντικό από όλα αυτά;
* Τι συνεισφέρουν οι άλλοι τέσσερις μουσικοί σε αυτό το όραμα σας για τους Voyager;
Οι συνεργάτες μου στο γκρουπ είναι εκπληκτικοί μουσικοί, αλλά, πάνω από όλα, είναι αληθινά απίστευτοι ως άνθρωποι. Και ειλικρινά αυτό είναι που ψάχνω, αυτό είναι το στοιχείο το οποίο έχει μεγαλύτερη βαρύτητα για εμένα όταν επιλέγω το με ποιους θα παίξω μαζί. Η μουσική πηγάζει εκ των έσω, αν λοιπόν το πνεύμα σου δεν είναι αφοσιωμένο σε αυτή την αποστολή, πώς είναι δυνατόν η μουσική σου να τέρπει αισθητικά και να ψυχαγωγεί αληθινά; Αναζητώ για συνεργάτες εκείνους που γνωρίζουν καλά τον εσωτερικό τους κόσμο και έχουν συμφιλιωθεί πλήρως μαζί του γιατί εκεί και μόνον εκεί βρίσκονται τα τραγούδια του παραδείσου! Ή μήπως «η μουσική των ουράνιων σφαιρών», όπως θα έλεγε και ο δικός σας αρχαίος φιλόσοφος Πυθαγόρας;
* Να υποθέσω ίσως ότι σας χαροποιεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι θα παίξετε στην Ελλάδα;
Για να είμαι πιο ακριβής το να παίξω στην Ελλάδα ήταν ένα όνειρο μου! Αγαπούσα πάντα την ελληνική φιλοσοφία, αλλά ακόμα και τη μυθολογία σας, το να παίξω λοιπόν στη χώρα σας είναι για εμένα σαν να παίζω για τους ίδιους τους ολύμπιους θεούς! Και καθώς, ούτως ή άλλως με τη μουσική μου απευθύνομαι στο θείο, αυτό που υπάρχει μέσα σε κάθε άνθρωπο, θέλω να ελπίζω και πιστεύω ότι το κοινό των εμφανίσεών μας εκεί θα μεταφερθεί νοερά κάπου αλλού, υψηλότερα και ωραιότερα...
Way to go then Mr. Harland, όπως μάλλον θα έλεγαν και στα μέρη σας, κάπου εκεί κάτω στο καυτό -και όχι μόνον από τον ήλιο- Τέξας...
