Η Αμερικανοαρμένια βιρτουόζος της βιόλας Kim Kashkashian είναι διεθνώς καταξιωμένη, αλλά γνωστή και στη χώρα μας από τη συνεργασία της με την Ελένη Καραϊνδρου μα και αρκετές ζωντανές εμφανίσεις της. Λίγο πριν από μία ακόμα τέτοια (απόψε στο Μέγαρο Μουσικής μαζί με την πιανίστα Lara Auerbach) μας μίλησε τηλεφωνικά για το πώς αντιλαμβάνεται τη λειτουργία της μουσικής στον σημερινό κόσμο, αλλά και τη δική της εντός αυτής.
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Αισθάνεστε εξίσου Αμερικανίδα και Αρμένια ή απλώς μια Αμερικανίδα αρμενικής καταγωγής;
Η αρμενική κοινότητα, στην Αμερική, αλλά, πιστεύω, και οπουδήποτε αλλού, συνδέεται με πολύ ισχυρούς δεσμούς και διατηρεί ζωντανή την πολύ πλούσια πολιτισμική παράδοση της χώρας. Έτσι, αν και η οικογένειά μου μετανάστευσε στις ΗΠΑ πολύ πριν γεννηθώ αισθάνομαι πολύ κοντά σε αυτή την παράδοση και γενικότερα στην Αρμενία, είναι ένα κομμάτι του εαυτού μου.
* Πώς νιώθετε για το πρώτο σας βραβείο Grammy που κερδίσατε τον Φεβρουάριο;
Δεν έχει αλλάξει κάτι, είμαι αυτή που ήμουν, παίζω μουσική με τον ίδιο τρόπο και νιώθω το ίδιο. Η μόνη διαφορά έχει να κάνει με το album μου που βραβεύτηκε, το «Kurtag & Ligeti¨Music For Viola». Ελπίζω ότι αυτή η διάκριση θα κάνει περισσότερο κόσμο να το προσέξει και όχι από εμπορικής πλευράς, δηλαδή για να πουλήσει περισσότερο, αλλά για να μου ανοίξει πόρτες, διαύλους επικοινωνίας με ένα μεγαλύτερο τμήμα του κοινού στο μέλλον.
* Παίζετε κλασική και σύγχρονη μουσική με το ίδιο ταλέντο, αλλά με ποιο από αυτά τα δύο ιδιώματα αισθάνεστε πιο άνετα, ποιο είναι πιο κοντινό στην ψυχοσύνθεσή σας ως μουσικού και ανθρώπου;
Κάθε έργο, κάθε εκτέλεση και κάθε συναυλία είναι μεν κάτι διαφορετικό για εμένα - αλίμονο αν ήταν το ίδιο!- όμως δεν κάνω καμία απολύτως διάκριση ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη. Αμφότερα είναι μουσική ή μάλλον ίσως το δεύτερο να είναι η συνέχεια του πρώτου... Πάντως δεν διαχωρίζω την μουσική με «ιστορικά» κριτήρια, το πότε δηλαδή γράφτηκε ένα έργο. Το μόνο που έχει σημασία είναι τι έχει να πει, τα συναισθήματα που το χαρακτηρίζουν και θέλει να εκφράσει και πώς αισθάνεσαι εκτελώντας το.
* Βλέπετε το όργανο σας, τη βιόλα, ως «αδελφή» του βιολιού ή ως μία μακρινή, ξεχασμένη και ίσως και λίγο παραμελημένη εξαδέλφη του;
(Αυθόρμητα γέλια) Θα έλεγα ότι μάλλον είναι ο αδελφός του. Ο μεγαλύτερος και ίσως και δυνατότερος αδελφός από τους ίδιους γονείς…
* Ποια είναι η θέση μιας «ανήσυχης» μουσικού όπως εσείς στον σημερινό κόσμο όπου τα τόσα προβλήματα περιορίζουν την ελεύθερη δημιουργία, αλλά και αποκλείουν πολλούς ανθρώπους από το να γίνουν δέκτες της;
Πιστεύω ότι για όλους μας ισχύει το ίδιο, όλοι πάντα προσπαθούμε να εκφράσουμε το ποιοι είμαστε, τι πιστεύουμε και τι νιώθουμε και να το επικοινωνήσουμε στους άλλους. Είναι το ίδιο για τους δημιουργικούς ανθρώπους και το κοινό, απλώς είναι προφανώς πιο εύκολο για τους πρώτους να το κάνουν... Και δεν νομίζω ότι ήταν ποτέ διαφορετικά, ανέκαθεν οι πλέον ποιοτικές, αλλά και απαιτητικές δημιουργικές εκφράσεις αναζητούσαν το κοινό τους. Η οικονομική κρίση απλώς δυσχέρανε λίγο περισσότερο αυτή τη διαδικασία...
* Πόσο όμοια ή διαφορετική είναι η Ελλάδα από την Αρμενία και άλλες κοντινές σε αυτήν ασιατικές χώρες; Εσείς προσωπικά έχετε διαφορετική αίσθηση όταν παίζετε για το κοινό μιας από αυτές τις χώρες και για το ελληνικό;
Οι άνθρωποι παντού έχουν τα ίδια όνειρα και ελπίδες αλλά αντιμετωπίζουν και τις ίδιες δυσκολίες. Οπότε, αν και, όπως είπα και πριν, κάθε εμφάνιση είναι μια διαφορετική εμπειρία, το κοινό κάθε χώρας είναι το ίδιο για έναν μουσικό. Αρκεί μόνο να έχει ανεπτυγμένο αισθητήριο και να είναι δεκτικό.
* Πώς βλέπετε λοιπόν τη συγκεκριμένη συναυλία σας στο Μέγαρο Μουσικής;
Με πάρα πολλή θετική διάθεση! Θα παρουσιάσουμε ένα πρόγραμμα που, ενώ εκτελεστικά είναι ιδιαίτερα απαιτητικό είναι πολύ ευχάριστο και εύκολο στην ακρόασή του και έτσι ελπίζω ότι το κοινό θα το απολαύσει όσο και εμείς!
