Ενα από τα πρώτα ερωτήματα που θέτουν η φιλοσοφία και η θεολογία και απασχολεί εξίσου μικρά παιδιά και σοφούς ανθρώπους στο τέλος της ζωής τους είναι το εξής: «Τι υπήρχε πριν αρχίσουν όλα;».
Για εμάς Στο Κόκκινο, ανάμεσα στα δεκάδες αναπάντητα ερωτήματα που μας βασανίζουν, αυτό είναι ένα ερώτημα που το είχαμε απαντημένο. Πριν αρχίσουν όλα, υπήρχε ο Αντώνης Φράγκος, ο άνθρωπος που μαζί με ελάχιστους ακόμα ανθρώπους σκέφτηκε, εμπνεύστηκε, προετοίμασε ένα έργο που 20 χρόνια μετά εξακολουθεί να πορεύεται με τη φυσιογνωμία που άνθρωποι όπως ο Αντώνης ονειρεύτηκαν να του δώσουν. Πέρα από έναν καλό, ευγενικό και βοηθητικό συνάδελφο, έναν πολύτιμο συμβουλάτορα, έναν καλό συνεργάτη και πολλοί έναν γλυκό φίλο. Στο Κόκκινο χάσαμε τον εμβληματικό παραγωγό και διανοούμενο που ανήκε στην πρώτη ομάδα των πιονιέρων που έστησαν το ραδιόφωνο από το οποίο εμείς ζούμε, μαζί με τον Θανάση Καρτερό, τον Βαγγέλη Βέκιο και ελάχιστους ακόμα.
Προσωπικότητα πολυσχιδής, δημιουργική, ενδιαφέρουσα και με ασταμάτητη επιθυμία να ανακαλύπτει και να εξερευνά πράγματα μέχρι τέλους, ο Αντώνης συνδύαζε την ενασχόληση με το ροκ και την κομμουνιστική στράτευση σε μια εποχή που κάτι τέτοιο δεν ήταν καθόλου απλό και σύνηθες. Για τη γενιά μου υπήρξε μια από τις πιο χαρακτηριστικές υπογραφές του θρυλικού Ποπ & Ροκ, όταν οι δισκοκριτικές του μήνα ήταν ο βασικός τρόπος να παρακολουθούμε τι συμβαίνει στη μουσική. Παλιότεροι τον γνώρισαν στον Ήχο και άλλοι στο Τζαζ & Τζαζ, στο Δίφωνο, στην ΑΥΓΗ και στην Εποχή, όπου ο Αντώνης δεν σταμάτησε ποτέ να γράφει για μουσική και βιβλία.
Πάντα ζεστός με τους νεότερους συναδέλφους του, υποστηρικτικός στα πρώτα αναγνωριστικά χρόνια του ραδιοφώνου, με λόγο παρηγορητικό και ενθαρρυντικό στα λάθη και γενναιόδωρο στα καλά, στωικός απέναντι στα προβλήματα που προέκυπταν και στα ζητήματα υγείας που αντιμετώπιζε ο ίδιος, ο Αντώνης υπήρξε το είδος του διακριτικού ήρωα της Αριστεράς, αυτού του ανθρώπου που, όπως γράφει ο Μπρετόν, «η ζωή του αφήνει πίσω της το τραγούδι ενός ψίθυρου, για να ομορφαίνει την αναμονή». Υπήρξε, επίσης, και μια εξαιρετική περίπτωση διανοούμενου, με την κυριολεκτική έννοια της λέξης, του ανθρώπου που εξερευνά, προτείνει και αλλάζει ιδέες, και καταθέτει τον λόγο και τις σκέψεις του στη συλλογικότητα.
Οι εργαζόμενοι και οι εργαζόμενες στον ρ/σ 105,5 Στο Κόκκινο αποχαιρετάμε έναν πολύ γλυκό άνθρωπο, έναν πάντοτε ουσιαστικό συνομιλητή, έναν σπουδαίο παραγωγό που μοιραζόταν τις βαθιές του γνώσεις χωρίς καμία οίηση και κουβαλούσε πάνω του την ανιδιοτέλεια με τον ίδιο φυσικό τρόπο που κουβαλά κανείς τον εαυτό του.
Για όσα δεν προλάβαμε να πούμε, Αντώνη, σε ευχαριστούμε και σε ευγνωμονούμε. Να δώσεις τα φιλιά μας στον Βέκιο, στον Ανανδρανιστάκη, στον Γουμενάκη, στον Ξυλούρη, στον Πιαντέ, στον Καραγεώργο, στον Αγρολάμπο, στον Βαρούνη, στον Τριανταφυλλίδη.
Θα λείψεις. Ας είναι ελαφρύ το χώμα.
