Συνέντευξη στην Πόλυ Κρημνιώτη
"Γράφοντας τραγούδια πάμε κόντρα στο ρεύμα το οποίο μας επιβάλει μια ζωή χωρίς δημιουργία και χωρίς πολιτισμό" λέει ο Παντελής Θαλασσινός. Ο ίδιος μέσα από τη μουσική του κάνει, όπως λέει, "το αυτονόητο", που αυτή την περίοδο δεν είναι άλλο από "10 τραγούδια της Ελπίδας", όπως τιτλοφορείται ο καινούργιος του δίσκος τον οποίο θα παρουσιάσει αύριο και την Τρίτη στη μουσική σκηνή "Ρυθμός stage" (Μαρίνου Αντύπα 38, Ηλιούπολη).
Θεωρεί ότι τα τραγούδια ζεσταίνουν τις καρδιές, αλλά δεν λύνουν προβλήματα, ωστόσο κουβεντιάζει μαζί μας, για τα προβλήματα που βιώνουν οι μουσικοί στις μέρες του Διαδικτύου αλλά και αυτά που δημιουργεί η σκληρή εποχή μας όπως η ανεργία, η "διάβρωση του συστήματος", η εκμετάλευση, τα γεγονότα της Μανωλάδας. Πράγματα στενάχωρα δηλαδή έχουν μπει στο τραπέζι της συζήτησης.
Ο Παντελής Θαλασσινός όμως έχει αντίλογο, μιλά για την ανάγκη συσπείρωσης και δημιουργικής αντίστασης και προτείνει στους νέους "το διάβασμα, μια καλή παρέα ανθρώπων, δημιουργικές ασχολίες και την απαίτηση να έχουν δουλειά" ως αντίδοτο στην ανομβρία της εποχής. Μιλάει και για την Αριστερά και τις διαιρέσεις της και παραδέχεται ότι "επειδή οι αριστεροί είναι τίμιοι άνθρωποι έχουν και διαφορές μεταξύ τους".
* Ελπίδα, πολύ ωραίο όνομα για να της αφιερώσει κανείς δέκα τραγούδια.
Αυτός ο δίσκος είχε μια περιπέτεια. Μέχρι να συσταθεί η δική μου εταιρεία και έχοντας απορρίψει τις δισκογραφικές εταιρείες, η μόνη λύση για να φτάσει στα χέρια του κόσμου ο δίσκος ήταν μέσω μιας εφημερίδας. Διανεμήθηκε τον Φεβρουάριο ως προσφορά από την "Ελευθεροτυπία" και μόλις την περασμένη εβδομάδα κυκλοφόρησε στα δισκοπωλεία και τα μεγάλα βιβλιοπωλεία, από την "Έρημο Αθήνα", την προσωπική μου εταιρεία, που συστάθηκε στο μεταξύ. Είναι μια δουλειά που ετοίμαζα πολύ καιρό και όπως καταλαβαίνετε περίμενα με αγωνία να κυκλοφορήσει, γιατί τα τραγούδια τα είχα παίξει ζωντανά, είχα δει τις αντιδράσεις του κόσμου και μετά τα ηχογράφησα όπως ηχογραφούσαμε τον παλιό καλό καιρό. Είναι όλα τους τραγούδια ελπίδας και νιώθω πως κάνοντας το αυτονόητο, γράφοντας δηλαδή τραγούδια, πάμε κόντρα στο ρεύμα το οποίο μας επιβάλλει μια ζωή χωρίς δημιουργία και χωρίς πολιτισμό.
* Με τα τραγούδια μπορεί να σπάσει η παγωνιά που έχει απλωθεί πάνω από τη χώρα;
Τα τραγούδια τα θεωρώ μια ζεστασιά, μια συντροφιά. Ένα τραγούδι μπορεί να σε κάνει να ξεχαστείς, όχι όμως και να σου λύσει τα προβλήματα. Αλοίμονο. Είμαι λίγο απογοητευμένος από τον κόσμο. Είναι σαν να μην καταλαβαίνει. Μόλις βάλει 50 ευρώ στην τσέπη του, είναι σαν να μην ακούει και να μη βλέπει τι γίνεται γύρω του και μόλις τα φάει αυτά τα 50 ευρώ, αρχίζει πάλι και φωνάζει. Μου δίνει την εντύπωση ότι δεν ενδιαφέρεται για το τι γίνεται δίπλα του, σαν να μην αντιλαμβάνεται ότι το πρόβλημα είναι γενικό και απαιτείται συσπείρωση. Δεν καταλαβαίνει ότι όποιο ποσό και να μπει στην τσέπη του, όταν καταργούνται εργασιακές και κοινωνικές παροχές χωρίς να αντιδρά, πάλι φτωχός θα είναι.
* Τα τραγούδια λέτε ότι δεν μπορούν να λύσουν τα προβλήματα. Τι μπορεί να τα λύσει;
Πέρασε ο καιρός που αγόραζαν την ψήφο μας με έναν διορισμό, δεν έχουν τη δυνατότητα πλέον να το κάνουν. Ο κόσμος πρέπει να καταλάβει πόσο σοβαρή είναι η ψήφος του. Όμως, κατ' εμέ, πριν από την ψήφο, πρέπει να γίνουν δύο σημαντικές αλλαγές, να υπάρξει ευνομία και απλή αναλογική. Και λέγοντας ευνομία ενοοώ ότι οι νόμοι πρέπει να βρίσκονται μόνο κάτω από τους θεούς και όχι κάτω από μερικούς ανθρώπους. Μόνο έτσι θα επέλθει και δικαιοσύνη. Εγώ πλέον δεν έχω εμπιστοσύνη σε κανέναν. Το σύστημα είναι όλο διαβρωμένο, δεν μπορείς να ζητάς δικαιοσύνη μέσα από διαβρωμένο σύστημα.
* Ελπίδα δεν βλέπετε πουθενά;
Ως καλλιτέχνης είμαι αισιόδοξος και νιώθω ότι υπάρχει ελπίδα. Δεν μπορούμε να πάμε παρά κάτω, ως λαός έχουμε πιάσει πάτο.
* Από πού μπορεί να έρθει η ελπίδα;
Από τη δημιουργία, από τη συζήτηση, από το να κλείσουμε τα μάτια και τα αυτιά στα μέσα ενημέρωσης που περνάνε αυτά που θέλουνε κι ο καθένας να κοιτάξει μπροστά και να βάλει πλώρη για το μέλλον που οραματίζεται, το οποίο μοιραία συμπίπτει και με το μέλλον του διπλανού του.
* Αυτή η συνύπαρξη - συμπόρευση μπορεί να έρθει από μόνη της;
Από μόνη της δεν έρχεται, αν όμως δεν αρνηθούμε τον ατομικισμό μας, δεν πρόκειται να κάνουμε ούτε μισό βήμα μπροστά.
* Ο κόσμος όμως μπορεί να περιμένει κι από σας τους καλλιτέχνες να βγείτε μπροστά.
Οι καλλιτέχνες κάνουμε αυτό που ξέρουμε να κάνουμε. Νιώθω ότι η νέα ιδεολογία της αγοράς σπρώχνει τους νέους σε κάποια πολύ φτιαχτά μοντέλα, αυτά που τους επιβάλλει η τηλεόραση και το νέο λουκ των ανθρώπων που πιστεύουν ότι την επανάστασή τους την κάνουν μέσα από μια αντίδραση για όλα. Στο κεφάλι υπάρχει πολύ ζελέ και καθόλου μυαλό. Βέβαια, οι ίδιοι αντιδρούν και μας χρεώνουν ότι εμείς τους παραδώσαμε αυτόν τον κόσμο, αλλά εγώ δεν αισθάνομαι καθόλου ένοχος, γιατί δεν ψήφισα ποτέ όλους αυτούς που μας κυβέρνησαν ως τώρα.
* Από τι μπορεί να κρατηθεί ένας νέος σήμερα;
Από το διάβασμα, από μια καλή παρέα ανθρώπων που επιλέγει, από κάποιες δημιουργικές ασχολίες και από την απαίτηση να έχει δουλειά. Η ανεργία που υπάρχει σε όλο τον πλανήτη, όχι μόνο σε μας, είναι ένα αποτέλεσμα του καπιταλισμού. Η αυτοματοποίηση στην εργασία, κυρίως όμως το κέρδος, ακυρώνει εργατικά χέρια. Το σύνταγμά μας λέει ότι το κράτος οφείλει να παρέχει εργασία στους πολίτες του. Βέβαια, από τον Γ. Παπανδρέου ακούσαμε ότι θέλανε "τουλάχιστον ένας να εργαζεται σε κάθε σπίτι", ναι το ακούσαμε και αυτό. Πρέπει, λοιπόν, να αντεπιτεθούμε δημιουργικά. Να ανακαλύψουμε ξανά τη γη και τη δυνατότητά μας να την καλλιεργούμε. Να μάθουμε να παράγουμε αυτά που καταναλώνουμε και όχι όσα μας επιβάλλουν τα κοινοτικά προγράμματα. Λάδι, τυρί, κρέας, λαχανικά, κατ' εμέ απαγορεύεται να τα εισάγει η Ελλάδα, μπορεί να τα παράγει. Κι ας αποκτήσουμε επιτέλους μια συνείδηση που να μη μας κάνει καταναλωτές όσων παράγουν οι ξένοι. Έτσι χρεωνόμαστε συνέχεια. Χρειαζόμαστε μια δημιουργική αντεπίθεση.
* Στον τομέα του πολιτισμού πως μπορεί να επιτευχθεί αυτή η δημιουργική αντεπίθεση;
Στον τομέα του πολιτισμού η δημιουργία δεν έχει εκλείψει. Όμως δεν υπάρχει συνείδηση ακόμα στην ίδια την κοινωνία. Ακούει πνευματικά δικαιώματα και δεν καταλαβαίνει τίποτα. Δεν καταλαβαίνει ότι η μουσική που κατεβάζει από το Διαδίκτυο είναι κλεψύτυπη και δεν τον ενδιαφέρει τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή σε έναν άλλο χώρο. Δεν καταλαβαίνει ότι όταν ένας μουσικός, ας πούμε, ή ένας στιχουργός, ένας ηχολήπτης, ένας εργαζόμενος στον τομέα της μουσικής δεν αμοίβεται, ακυρώνεται η εργασία του και εγκαταλείπει την παραγωγική διαδικασία της μουσικής. Γράφουμε πλέον τραγούδια και τα κρατάμε για τον εαυτό μας. Και να ξεκαθαρίσω κάτι για τη μουσική βιομηχανία. Αυτή έχει καταρρεύσει πολύ πριν την κρίση. Τώρα όμως, με το Διαδίκτυο, δεν τιμωρούμε τον Μάτσα ή την κάθε πολυεθνική, τιμωρούμε τους ίδιους τους καλλιτέχνες που πασχίζουν να δημιουργήσουν και να επικοινωνήσουν με τον κόσμο μέσω του έργου τους.
* Σήμερα είναι 21η Απριλίου. Τι συνειρμούς σας δημιουργεί αυτή η μέρα;
Με πηγαίνει πίσω στην εποχή που κάποιοι άνθρωποι θέλησαν να επιβάλουν τη γνώμη τους διά της βίας και από ό,τι αποδείχτηκε να πουλήσουν την Κύπρο. Μια ομάδα ακροδεξιών συνταγματαρχών που γέμισαν τα ξερονήσια με κόσμο, φίμωσαν τους υγιώς σκεπτόμενους ανθρώπους και επέβαλαν με τη βία την ιδεολογία τους, η οποία υπηρετούσε ξένα συμφέροντα. Πάντα οι εξουσίες ήταν αυταρχικές. Ο εμφύλιος, η περίοδος μετά τον εμφύλιο, ήταν πολύ σκληρά χρόνια και ειδικά για τους αριστερούς, οι οποίοι ποτέ δε στέριωσαν σ' αυτό τον τόπο, διώκονταν πάντα είτε με τον ένα είτε με τον άλλο τρόπο. Ακόμη και σήμερα.
* Εσείς αισθάνεστε ότι διώκεστε σήμερα;
Ναι, ως ψηφοφόρος του ΚΚΕ, νιωθω ότι την Αριστερά την έχουν βάλει στο περιθώριο κυρίως με τους εκλογικούς νόμους και προβοκατόρικα μέσα από τις κινητοποιήσεις. Δημιουργώντας εστίες βίας, διαλύουν τις ειρηνικές συγκεντρώσεις, με αποτέλεσμα στα πρωτοσέλιδα να μην προβάλλονται τα αιτήματα του κόσμου, αλλά οι συγκρούσεις μεταξύ των αστυνομικών και όποιων φορούν κουκούλες. Μην ξεχνάμε ότι και μετά τη χούντα, όταν η Αριστερά βρέθηκε σε άνοδο, δημιουργήθηκε ένας κυματοθραύστης που ονομαζόταν ΠΑΣΟΚ. Για μένα ήταν ένα συγκοινωνούν δοχείο του συντηρητισμού. Ακόμη και τώρα η κοινοβουλευτική Αριστερά νιώθω ότι ματαιοπονεί, πάντα έχουν τον τρόπο να τη φιμώνουν.
* Όμως και η Αριστερά δεν έχει ευθύνη όταν, ειδικά σήμερα, είναι διαιρεμένη;
Ναι, έχει την ευθύνη που είναι διαιρεμένη. Υπάρχουν όμως κάποια ζητήματα που μας διαιρούν. Πρέπει να προχωράμε βάζοντας κάποια θεμέλια και κάποιες θέσεις, έτσι ώστε να μην προδώσουμε τους ψηφοφόρους μας στον δρόμο. Και επειδή ακριβώς οι αριστεροί είναι άνθρωποι τίμιοι, έχουν και διαφορές μεταξύ τους. Δεν είναι το μόνο τους μέλημα να πάρουν την εξουσία.
* Παρακολουθήσατε τα γεγονότα στη Μανωλάδα;
Ήταν φρικτή αυτή η είδηση, γυρίσαμε στη φεουδαρχία. Όλους αυτους τους άνθρωπους που έρχονται και πεινάνε εδώ, τους έχουνε έξι μήνες και δουλεύουν απλήρωτοι, δεν τους πληρώνουν ούτε τα ψίχουλα που τους έχουν τάξει και μόλις οργανωθούν και διεκδικήσουν τα δεδουλευμένα, τους πυροβολούν κι από πάνω. Έτσι βγάζω κι εγώ καρπούζια.
