Eίναι η 14η διοργάνωση του Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού στα Χανιά. Η καρδιά και σώμα που κάνει το όνειρο πραγματικότητα και φέτος –από τις 20 έως τις 30 Ιουλίου– είναι ο εκφραστικός Σύλλογος «Συν-Κίνηση» και οι δεκάδες εθελοντές Χανιώτες που παρά τις κλειστές οικονομικές στρόφιγγες των θεσμών της πολιτείας, επιμένουν να κρατούν ζωντανό τον θεσμό του χορού στην περιφέρεια. Η κοινωνία της πόλης, σχολεία και ΚΑΠΗ, «συνομιλούν» με τον θεσμό του Φεστιβάλ γιατί η τέχνη πρέπει να ενεργοποιεί την κοινότητα. Και για να χρησιμοποιήσω τα λόγια του Καμύ: «η τέχνη που δεν αφορά το εμείς είναι πολύ λίγη». Συναντήσαμε στην περιοχή των Ταμπακαριών την Σοφία Φαλιέρου, την ψυχή του Φεστιβάλ και συζητήσαμε μαζί της λίγο πριν ανταμώσει τους νέους χορευτές -μαθητές Λυκείου και απόφοιτοι- για τις τελικές πρόβες τους στην παράσταση «Παρατη-ρέω». Χωρίς μαγνητόφωνο και με την βουή της θάλασσας και των κυμάτων σαν σε αέναο χορό.
Καταφέρατε φέτος παρά το ότι έκλεισαν οι στρόφιγγες της xχρηματοδότησης να διοργανώσετε το φεστιβάλ χωρίς εκπτώσεις και με κύριο «σωσίβιο» τους εθελοντές και την αλληλεγγύη. Ποιοι σας στηρίζουν και τι σηματοδοτεί για την πολιτιστική βιοποικιλότητα μιας επαρχιακής πόλης η περικοπή των χρηματοδοτήσεων από την τοπική αυτοδιοίκηση και το Υπουργείο Πολιτισμού;
Η φετινή διοργάνωση για εμάς είναι σταθμός. Στην αρχή, όταν ενημερωθήκαμε για τις σημαντικές περικοπές στην οικονομική υποστήριξη του φεστιβάλ από την Περιφέρεια Κρήτης και τον Δήμο Χανίων υπήρξε ένα διάστημα αβεβαιότητας ως προς την υλοποίησή του ή μη. Στην πραγματικότητα μέχρι και σήμερα το ζήτημα αυτό δεν έχει επιλυθεί λαμβάνοντας υπόψη ότι βρισκόμαστε ακόμη εν αναμονή τής ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων επιχορήγησης από το Υπουργείο Πολιτισμού. Φυσικά, πέρα από την ομάδα εθελοντών, που προετοιμάζει και διοργανώνει το φεστιβάλ, υπάρχει πλέον ένα δίκτυο υποστηρικτών από εθνικούς φορείς (π.χ. Ίδρυμα Ιωάννου Φ. Κωστόπουλου, Στέγη Ιδρύματος Ωνάση κ.ά.), πρεσβείες χωρών (Αυστριακή Πρεσβεία στην Αθήνα, Instituto Cervantes στην Αθήνα κ.ά.) και τοπικές επιχειρήσεις που ενισχύουν μέσα από δωρεές το έργο του φεστιβάλ και τη συμμετοχή καλλιτεχνών σε αυτό. Κάθε χρόνο υποβάλλουμε εκ νέου σχετικά αιτήματα, χωρίς να είναι δεδομένη η υποστήριξη σε οικονομικό επίπεδο.
Η απουσία σταθερών επιχορηγήσεων από κεντρικούς φορείς δημιουργεί μια εξαιρετικά επισφαλή συνθήκη την οποία αντιμετωπίζουμε συνεχώς. Μας αναγκάζει να γινόμαστε ευρηματικοί, ευέλικτοι, επίμονοι αλλά ταυτόχρονα εξαντλεί τη διάθεση για δημιουργία και προσφορά.
Η αποκέντρωση προβάλλεται ως βασικός στόχος από τους κρατικούς φορείς τα τελευταία χρόνια. Ωστόσο, το να «ταξιδέψει η τέχνη» στην επαρχία έχει μεγαλύτερο κόστος, το οποίο όμως πρέπει να καλυφθεί προκειμένου να υπάρξει καλλιτεχνική ανάπτυξη στην περιφέρεια και ισότιμη πρόσβαση σε πολιτιστικά δρώμενα.
Το Διεθνές Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού στα Χανιά επιμένει στον κοινωνικό του χαρακτήρα. Γιατί θεωρείται ισότιμες τις μεγάλες διεθνείς παραγωγές με τις εσωτερικές δράσεις που ενεργοποιούν την κοινότητα της πόλης;
Το Dance Days Chania εκτός από καλλιτεχνικό εγχείρημα είναι και βαθιά κοινωνικό. Επιδιώκει να προκαλεί συνδέσεις ανάμεσα στην τέχνη του χορού και την κοινότητα αναζητώντας τρόπους ώστε τόσο ως επιτέλεση όσο και ως ερευνητική δημιουργική διαδικασία να συναντηθεί με την πόλη και τους κατοίκους της. Οι δράσεις στην πόλη μας μαθαίνουν να γινόμαστε πιο αλληλέγγυοι και να θυμόμαστε ότι σαν καλλιτέχνες είμαστε μέρος του ιστού της κοινότητας.
Όλες οι δράσεις φιλοξενούνται από την διοργάνωση με σκοπό να επικοινωνήσουν στο κοινό το μήνυμά τους. Να διαδράσουν με αυτό, να προβληματίσουν, να συγκινήσουν, να κινητοποιήσουν ή, απλώς, να υπάρξουν. Οι επιλεγμένες παραστάσεις έχουν την ίδια θέση στο φεστιβάλ, ανεξαρτήτως αναγνωρισιμότητας, καταξίωσης ή μη. Κάθε παρουσία για εμάς, έχει λόγο ύπαρξης στο πρόγραμμα του DDC και γίνεται μέρος της ταυτότητάς του.
Παραστάσεις και δρώμενα εντός θεάτρων αλλά και σε δημόσιους χώρους της πόλης. Τι περιλαμβάνει ο φετινός σχεδιασμός και σε τι αποσκοπεί;
Το πρόγραμμα του 14ου Dance Days Chania αποτελείται από 10 παραστάσεις στο θέατρο «Μίκης Θεοδωράκης» και χώρους πολιτισμού, 6 παραστάσεις σε σημεία της πόλης, 2 έργα εν εξελίξει από την ενότητα «Νέοι δημιουργοί και δημόσιος χώρος» και άλλες δράσεις στην πόλη. Φέτος, επιχειρούμε πέρα από την φιλοξενία ολοκληρωμένων έργων να παρουσιάσουμε και καλλιτεχνικά project σε διαφορετικές δημιουργικές φάσεις, διαθέτοντας χώρο για έρευνα αλλά και φέρνοντας το κοινό σε επαφή με όλα τα στάδια της χορογραφικής διαδικασίας.
Προτείνουμε έργα για όλες τις ηλικίες προσκαλώντας τους θεατές να τα παρακολουθήσουν, να συμμετέχουν σε αυτά, αλλά και να τα συνδιαμορφώσουν. Επιμένουμε στον εξωστρεφή χαρακτήρα της τέχνης του χορού, όπου και τα πιο «εσωστρεφή» ή «σκοτεινά» έργα επιθυμούν την επαφή και την επικοινωνία με τον κόσμο για τη διαμόρφωση μιας πιο άμεσης σχέσης. Σώματα αεικίνητα, γενναία, αιωρούμενα, τολμηρά, επιχειρούν με ένταση, πάθος, συγκίνηση, προβληματισμό, έμπνευση και χιούμορ να διευρύνουν τον χώρο ενός κόσμου που οφείλει να μας χωρέσει όλους.
Η τοποθέτηση των δρώμενων στην πόλη, εκτός της ασφάλειας που δημιουργεί η συνθήκη του κλειστού θεάτρου, αποσκοπεί στην άμεση και αυθόρμητη διαμεσολάβηση και επικοινωνία καλλιτεχνών και κοινού. Πρόκειται, δηλαδή, για την ουσία της έννοιας επιτέλεσης που διαφοροποιείται αισθητά και σημαντικά από την έννοια της αναπαράστασης. Με τον τρόπο αυτό επιδιώκεται αλλά και επιτυγχάνεται η καλύτερη αφομοίωση του συμβάντος. Τα πεπραγμένα αποτυπώνονται ως βιώματα, ταυτίζονται με τον χώρο, τον τόπο, την καθημερινή συνήθεια... Αποποιούνται την απόσταση αλλά και την ασφάλεια της σκηνής και καταφέρνουν την αδιαμεσολάβητη επικοινωνία, δράση και ανάδραση με το κοινό.
Τι νοηματοδοτεί η επιλογή σας να ξεκινήσετε το φεστιβάλ από τον Φάρο της πόλης – τον προμαχώνα του Αγίου Νικολάου του Μώλου – και να συνεχίσετε την επομένη στην πλατεία Γιαλί Τζαμί; Σημεία εμβληματικά της πόλης, σώματα χορευτών που δεν εγκλωβίζονται σε θέατρα και τείχη και θεατές - πολίτες σε ανοιχτό χώρο.
Η έναρξη του φεστιβάλ σημαίνεται σε δύο «αντιφατικά» σημεία της πόλης. Στις 20 Ιουλίου στις 19:00 στο πρώην παραθαλάσσιο κέντρο διασκέδασης στη Χονολουλού στα Χανιά, οι Μυρτώ Δελημιχάλη και Χρυσάνθη Φύτιζα παρουσιάζουν το πρωτότυπο εν εξελίξει site-specific έργο τους “LocaTropica” από την ενότητα «Νέοι δημιουργοί και δημόσιος χώρος» και στη συνέχεια μεταφερόμαστε στον προμαχώνα του Αγ. Νικολάου του Μώλου στον Φάρο τού ενετικού λιμανιού της πόλης για το έργο “And now what?” από την Compania X. Ένα σημείο ανενεργό και ο Φάρος, το πιο επισκέψιμο τοπόσημο της πόλης, μετατρέπονται σε καλλιτεχνικές σκηνές για την διαμόρφωση και παρουσίαση των έργων.
Το πρόγραμμα σχεδόν καθημερινά φιλοξενεί έργα σε σημεία της πόλης, προκαλώντας απρόσμενες χορευτικές συναντήσεις. Στις 21/07 στην πλατεία Γιαλί Τζαμί ο Alvaro Silva με το έργο “EURO” από την Ισπανία, συνδέει μέσω της σωματικότητας ποικίλες τεχνικές παραδοσιακών και σύγχρονων χορών σε ένα έργο που αναδεικνύει κάθε γράμμα του τίτλου του ως ένα ξεχωριστό τοπίο «δημιουργώντας εύγλωττους, σπλαχνικούς και βαθείς διαλόγους».
Η Ομάδα σύγχρονου χορού «Συν-Κίνηση» στις 22/07 θα οδηγήσει το κοινό στο θέατρο μετατρέποντας την Πλατεία Κατεχάκη και τις γύρω διαδρομές σε ένα «δίκτυο» κινήσεων, διαδράσεων και ήχων.
Η δράση “Informal Stage” από τους Los Informalls στις 23/07 στην πλατεία Γιαλί Τζαμί με εργαλεία τον δομημένο αυτοσχεδιασμό, την σάτιρα και τον σύγχρονο χορό, θα μας μυήσει σε έναν απολαυστικό κόσμο.
Στις 26/07 η Tasi dance co. με το εν εξελίξει έργο Jirito από την ενότητα «Νέοι δημιουργοί και δημόσιος χώρος» μάς προσκαλεί να ανακαλύψουμε την περιοχή των Ταμπακαριών μέσα από «την ενσώματη αφήγηση του τοπίου και της προφορικής ιστορίας».
Η Πολένα Κόλια και οι συμμετέχουσες άνω των 65 ετών θα παρουσιάσουν το project «achronic fracture» που συνδιαμορφώνουν στα Χανιά από τις 18/07. Στο πρώην Υδραγωγείο πλάι του Αγ. Νικολάου στην Σπλάντζια στις 28/07, θα μας υπενθυμίσουν τη δύναμη της ωριμότητας.
Τέλος, η κατακόρυφη παράσταση “SWELL” θα παρουσιαστεί στις 29/07 από τις Ιωάννα Αντώναρου και Δέσποινα Lloyd Γκουλά, όπου δύο αιωρούμενα σώματα μετατρέπουν την όψη του Πνευματικού Κέντρου Χανίων σε σκηνή.
Ποιες παραστάσεις θα παρακολουθήσουμε στο κλειστό θέατρο και με ποιες θεματικές;
Η κάθε βραδιά στο θέατρο, με όχημα το σώμα, μας εισάγει σε έναν διαφορετικό κόσμο. Το έργο “The Others” από την Anton Lachky co. (22/07) προσκαλεί μικρούς και μεγαλύτερους θεατές σε ένα παραμύθι/ταξίδι 4 ανθρώπων που ζουν απομονωμένοι σε έναν παράξενο κόσμο.
«Το “MOS” από την Ιωάννα Παρασκευοπούλου (23/07), είναι ένα σκηνικό παιχνίδι, που κινείται μεταξύ φανερών και κρυφών σχέσεων εικόνας, ήχου και κίνησης, επεκτείνοντας τις αφηγήσεις που προκύπτουν από την αλληλοτροφοδότηση και τη συνύπαρξη φαινομενικά αντίθετων αρχειακών πηγών, δίνοντας ορατότητα σε στοιχεία που δεν μπορούν εύκολα να φανούν ή να ακουστούν».
Το «Dünya Maskara» της Μαίρης Παρδαλάκη που θα παρουσιαστεί εντός του Γιαλί Τζαμί (25/07), είναι μια ελληνογαλλοτουρκική παραγωγή στην οποία η χορογράφος εμπνέεται από δίγλωσσα τραγούδια του 19ου αι. γραμμένα στα καραμανλίδικα και σε συνεργασία με την ποιήτρια Çağla Meknuze εξερευνούν τα ίχνη αυτής της γλωσσικής εγγύτητας του παρελθόντος, επινοώντας νέες προσεγγίσεις στην αγάπη, τον θάνατο, την θρησκεία και τη θέση της γυναίκας σε αυτά.
Η παράσταση «SCAPE» από την Ελισάβετ Πλιακοστάθη (25/07) «επιδιώκει να καδράρει τον καμβά του άγνωστου χώρου όπου ανθρώπινα όντα και δράσεις εμφανίζονται και λειτουργούν υπό το καθεστώς του άχρονου προσκαλώντας μας σε ένα βλεμματικό ταξίδι υποθέσεων, προτάσεων και ανατροπών».
Οι Baye & Asa από την Νέα Υόρκη με το έργο Hot House (26/07) μας επικοινωνεί το τραύμα του εγκλεισμού και της απομόνωσης σε μία παράσταση ικανή να ενεργοποιήσει όλες μας τις αισθήσεις μέσα από την έντονη σωματικότητα και δραματουργία επί σκηνής.
Στο «'AMFI» (27/07) οι Βαρβάρα Μπαρδακά και Ιουλία Ζαχαράκη «φτιάχνουν χώρους ορατούς όπου τα εντός και τα εκτός σκηνής αποκτούν την ίδια βαρύτητα»
και στο «hard pop» (27/07) ο Δημήτρης Μυτιληναίος προτείνει ένα έργο που αφορά στις «πιθανές συγκλίσεις αλλά και τις εμφανείς αποκλίσεις μεταξύ του κλασικού μπαλέτου και του χορού στην ποπ κουλτούρα».
Η χορογράφος Sita Ostheimer με το έργο «The Inevitable and You» (29/07) εξετάζει πώς οι πολύπλοκες, διαπροσωπικές σχέσεις εξελίσσονται μέσα στην πυκνότητα της ζωής, σε ένα ατελείωτο χάος, σε μία παράσταση όπου τα συναισθήματα και οι λέξεις μεταφράζονται ως συνεχή κίνηση.
Στις 30 Ιουλίου στο Κέντρο Αρχιτεκτονικής Μεσογείου η Livia Balazova θα παρουσιάσει το εν εξελίξει έργο της «Camille (Laboratory in the Shadow)», μια παράσταση αφιερωμένη στην καλλιτέχνιδα Camille Claudel και τέλος στις 31 Ιουλίου η αυλαία της 14ης διοργάνωσης κλείνει με το έργο «Chemical Joy» από την διεθνούς φήμης χορογράφο Λενιώ Κακλέα σε συνεργασία με την BODHI project dance co. «Μαζί με τους χορευτές η Λενιώ Κακλέα δημιουργεί μια εξαιρετικά δυναμική χορογραφική παρτιτούρα που θέτει ερωτήματα για το τι σημαίνει να είσαι, να αισθάνεσαι, να δείχνεις ή απλώς να ταυτίζεσαι (ή όχι) με το να είσαι νέος σήμερα».
Πόσα ήταν τα αιτήματα των χορευτικών σχημάτων και οι δυσκολίες της επιλογής;
Κατά τη διάρκεια του ανοιχτού καλέσματος συμμετοχής για το 14ο Dance Days Chania δεχθήκαμε περισσότερες από 500 προτάσεις για παραστάσεις, σεμινάρια, την ενότητα Video Dance και την ενότητα «Νέοι δημιουργοί και δημόσιος χώρος» από τουλάχιστον 60 χώρες από διάφορα σημεία του κόσμου. Αυτό για εμάς είναι αποτελεί μεγάλη ευθύνη καθώς οι καλλιτέχνες μάς εμπιστεύονται τα έργα, τις ιδέες, τις προτάσεις τους. Ταυτόχρονα, είναι και τεράστιος πλούτος το να ερχόμαστε σε επαφή μέσω της τέχνης του χορού και της σωματικότητας με το τι συμβαίνει στον κόσμο γύρω μας. Το σώμα του χορευτή, ο τρόπος που ερμηνεύει την πραγματικότητά του ο χορογράφος, μας ταξιδεύουν σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Μέσω του χορού μεταφέρουμε καταβολές, αντιστάσεις, στερεότυπα, τα βαθιά σκοτάδια της ψυχής μας, αλλά και τα πιο φωτεινά και ελπιδοφόρα σημεία της ύπαρξής μας. Η ευελιξία σαν κύριο χαρακτηριστικό αυτής της τέχνης συντελεί σε μετατοπίσεις ζωτικής σημασίας. Η μοναδική δυσκολία σε ό,τι αφορά στην διαδικασία επιλογής είναι ότι θα θέλαμε να έχουμε την δυνατότητα να φιλοξενούμε περισσότερες προτάσεις. Συνδεόμαστε με τα έργα, με τους καλλιτέχνες, με τους δημιουργούς τους. «Ακούμε» πολύ προσεκτικά τα μηνύματα που θέλουν να μας επικοινωνήσουν. Παρόλα αυτά το DDC, όπως γνωρίζετε, είναι ένα φεστιβάλ με εξαιρετικά περιορισμένους οικονομικούς πόρους, οπότε, αναγκαστικά, μαθαίνουμε να γινόμαστε πιο αφαιρετικοί προσπαθώντας παράλληλα να μην κάνουμε «εκπτώσεις» στον προγραμματισμό μας, αλλά αναπλαισιώνοντάς τον σε αρκετές περιπτώσεις.
Η «συμπερίληψη», πολύτιμη αξία στην σημερινή κοινωνία, όπου κερδίζει η ακροδεξιά ατζέντα. Εσείς, στην ενότητα «Video Dance», φιλοξενείτε έργα με αυτόν τον προβληματισμό.
Το Dance Days Chania υποστηρίζει από την έναρξή του έννοιες και πρακτικές όπως η συμπερίληψη και η προσβασιμότητα. Στο πλαίσιο της 14ης διοργάνωσης δίνεται έμφαση και μέσω της ενότητα του Video Dance, όπου πέρα από τα επιλεγμένα έργα, προσκαλούμε και δύο δημιουργούς με τα πολυβραβευμένα κινηματογραφικά έργα τους με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινότητας και την ενεργοποίηση αυτής.
Το “The Rite” του Adam Csoka Keller είναι ένα φιλμ που δημιουργήθηκε με αφορμή την 106η επέτειο από την παρουσίαση του έργου «Ιεροτελεστία της άνοιξης» σε συνεργασία με την ομάδα Culture Device, η οποία αποτελείται αποκλειστικά από εξαιρετικούς χορευτές με σύνδρομο Down. Η ταινία παρουσιάζει το φανταστικό έργο των χορευτών και τις απόψεις τους για την εργασία στην τέχνη, τη φύση της άνοιξης και την ύπαρξη ενός επιπλέον χρωμοσώματος.
Επιπλέον, το “Goldfish” από την Charlotte Edmonds αναδεικνύει το θέμα της ψυχικής υγείας και της ΔΕΠΥ σε μια σύγχρονη εξαιρετικά «κλειστή» κοινωνία. Παίζοντας με την έννοια ότι έχουμε την "διάρκεια προσοχής ενός χρυσόψαρου" και επηρεασμένοι από την έρευνα του νευροεπιστήμονα Crawford Winlove, το Goldfish είναι μια μαρτυρία για την πνευματική και συναισθηματική γείωση σε στιγμές δοκιμασίας και τους μηχανισμούς αντιμετώπισης που δημιουργούμε για να σιγήσουμε τον θόρυβο που μπορεί να απειλήσει να μας καταβάλει σε μια εποχή όπου οι αγωνιώδεις σκέψεις και η σύγκρουση με τις εξωτερικές επιρροές είναι μια διαρκής ανησυχία.
Δουλέψατε με μαθητές και σχολεία του νομού Χανίων στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών δράσεων αλλά και με ενήλικες της πόλης στο πλαίσιο της δικτύωσης του Φεστιβάλ με την κοινωνία των πολιτών. Το αποτέλεσμα;
Το σώμα μας είναι το σπίτι μας! Αν αυτό είναι φιλόξενο, “ανοιχτό”, οργανωμένο και καθαρό, μπορεί να έρθει σε ουσιαστική επαφή με τον εσωτερικό του κόσμου, αλλά και να είναι γενναιόδωρο και θαρραλέο με τον κόσμο γύρω του. Το εκπαιδευτικό πρόγραμμα «Το δικό μου σώμα “μιλά”», υλοποιήθηκε για δεύτερη χρονιά από το DDC μέσα από βιωματικά εργαστήρια από τον Νοέμβριο του 2023 έως και τον Ιούνιο του 2024, με τη συνδιοργάνωση της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Δήμου Χανίων και του Δήμου Χανίων. Στο πρόγραμμα συμμετείχαν 25 εκπαιδευτικοί από 15 σχολικές μονάδες της πόλης και της περιφέρειας και περίπου 500 παιδιά.
Εκπαιδευτικοί και παιδιά, μέσα από παιχνίδια λέξεων και συναισθημάτων αλλά και κινητικές οδηγίες, σκέφτονται, αισθάνονται και αποτυπώνουν με τρόπους που επέλεξαν τις δικές τους εικόνες, ατομικές ή ομαδικές. Μέσα από την σωματικότητα, πηγαία και αυθόρμητα, καταρρίπτονται στερεοτυπικά πρότυπα, προλαμβάνονται παραβιαστικές συμπεριφορές, προωθούνται έννοιες όπως η αγάπη, η αποδοχή, η ενσυναίσθηση, η εμπιστοσύνη και η συμπερίληψη. Στο πλαίσιο της 14ης διοργάνωσής μας φιλοξενούμε μέρος από τις διεργασίες που συνέβησαν μέσα στις σχολικές αίθουσες κατά τη διάρκεια της χρονιάς που πέρασε.
Επιπλέον, από το 2016, μέσα από σεμινάρια και παραστάσεις, επιδιώκουμε την επαφή με τα ΚΑΠΗ της πόλης και ομάδες ανθρώπων ώριμης ηλικίας. Φέτος, φιλοξενούμε τη χορογράφο Πολένα Κόλια Πέτερσεν, η οποία μέσα από μία σειρά συναντήσεων/εργαστηρίων με 10 γυναίκες άνω των 65 ετών από την τοπική κοινότητα, θα συνδιαμορφώσει μαζί τους το performance project «άχρονα θραύσματα». Μέσα από καλλιτεχνικό residency 10 ημερών, οι γυναίκες υφαίνουν μαζί με την δημιουργό το κινητικό υλικό του έργου που προκύπτει από βιωματικές εξερευνήσεις της μνήμης και της αίσθησης του ώριμου σώματος που κινείται, χορεύει, εκφράζεται, συνδέεται. Η αλλαγή και η ωρίμανση του σώματος, η απώλεια και το σώμα που αισθάνεται, που θυμάται, γίνονται εδώ πηγές χειραφέτησης και μετασχηματισμού. Το project θα παρουσιαστεί στις 28 Ιουλίου στο πρώην Υδραγωγείο, πλάι του Αγ. Νικολάου στην Σπλάντζια.
