Live τώρα    
35°C Αθήνα
ΑΘΗΝΑ
Αίθριος καιρός
35 °C
34.0°C37.8°C
3 BF 40%
ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Ελαφρές νεφώσεις
36 °C
34.4°C38.3°C
4 BF 42%
ΠΑΤΡΑ
Αίθριος καιρός
33 °C
33.0°C38.2°C
3 BF 61%
ΗΡΑΚΛΕΙΟ
Αίθριος καιρός
33 °C
32.7°C33.0°C
3 BF 48%
ΛΑΡΙΣΑ
Αίθριος καιρός
37 °C
36.8°C39.6°C
3 BF 15%
Συνομιλώντας με τους συντελεστές / Χορεύοντας για την ευτυχία
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

Συνομιλώντας με τους συντελεστές / Χορεύοντας για την ευτυχία

ψιλικα

Σε ένα νοσταλγικό παρόν, όπου αναπολούν τη χαμένη αίγλη, μέσα σε ένα περιβάλλον γεμάτο σαρκασμό, πικρόχολο χιούμορ για ό,τι πέρασε και ό,τι φοβόμαστε ότι έρχεται, μια ομάδα έξι κοριτσιών προσπαθεί να πιαστεί από τα ευτελή και με ημερομηνία λήξης υλικά, όπως και η εφήμερη νιότη τους που τις αποχαιρετά. Με πυξίδα τα κείμενα της Γλυκερίας Μπασδέκη («Κλάματα», 2019), η ομάδα μπλέκει ετερόκλητα στοιχεία σε μiα προσπάθεια σύνθεσης του καθημερινού και του ποιητικού, σε μια σουρεαλιστική ατμόσφαιρα ενός ξεχασμένου εμπορικού κέντρου. Ψάχνοντας την ευτυχία όλα μπορούν να ανατιναχθούν, αλλά ο Άγγελος Παπαδημητρίου θα είναι εκεί για να μας βγάλει στο φως, μέσα από την τελευταία σκηνή του «Ζαμπρίνσκι Πόιντ» του Αντονιόνι. Μια site specific performance αναζήτησης της ευτυχίας σε έναν κόσμο που πνίγεται μέσα σε έναν σωρό άχρηστων πραγμάτων από την ομάδα «Στέρεο Νερό» της χορογράφου Εύης Σούλη και εμείς είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους συντελεστές ανάμεσα στις τελευταίες τους πρόβες, με τις παραστάσεις τους να φτάνουν μέχρι και Κυριακή 09 Ιουνίου, κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 20:30 & 22:00 (διπλές παραστάσεις) στο εμπορικό κέντρο ΡΕΑ.

Aννη Θεοχάρη, ερμηνεία, συνδημιουργία υλικού

Η παρουσία και η απουσία, η ζωή και η λήθη, το παρόν και το αιώνιο

θεοχαρη

Μπήκα στο εγκαταλελειμμένο εμπορικό κέντρο στο Παγκράτι για πρώτη φορά. Σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα ψηλά. Σιδερένιες λεπτομέρειες μιας άλλης εποχής στα κάγκελα, γυάλινα ταλαιπωρημένα πολύγωνα δωμάτια, επιγραφές από νέον και μια σηκωμένη σκόνη από την αγαπημένη μου δεκαετία του '80. Όλα αυτά θα είναι το σκηνικό μας. Μπορώ να φανταστώ έξι αιώνιες υπάρξεις να ζουν εδώ, σε αυτόν τον ξεχασμένο κόσμο, που πολύ αδιάκριτα διαταράσσει η παρουσία ενός σύγχρονου γυμναστηρίου στον δεύτερο όροφο. Η παρουσία και η απουσία, η ζωή και η λήθη, το παρόν και το αιώνιο. Κάπως αρκούσαν όλα αυτά για να καταλάβω πολλά για τον κόσμο που φτιάχνουμε. Ύστερα τα κείμενα της Γλυκερίας Μπασδέκη. Ρεαλισμός και σουρεαλισμός σε μια πρόταση. Η πορεία από την αθώα και άγρια εφηβεία σε μια πολύπαθη ενήλικη ζωή. Η κλασική παιδεία μαζί με την ποπ κουλτούρα σε μια παράγραφο. Διαβάζω τις οδηγίες στο κείμενο του Μπέκετ «Ευτυχισμένες μέρες», τα μπλέκουμε, κάνουμε ερωτήσεις στον Μπέκετ και παίρνουμε απαντήσεις από τη Γλυκερία. Η μουσική του Γιαν Βαν αναποδογυρίζει το ελληνικό μας λαϊκό πανηγύρι. Είμαι κοντά στην ευτυχία; Λίγο ροζ και κάποιοι φιόγκοι από τα κοστούμια της Ελένης. Και τώρα όλα αυτά γίνονται σώμα, μικροκίνηση και περίεργες κραυγές. Στην αρχή είναι περίεργο, μετά έχει πλάκα και στην πορεία είναι το ζητούμενο. Είμαι ακόμα πιο κοντά στην ευτυχία;

Αδελαΐδα Κατσίδε, ερμηνεία, συνδημιουργία υλικού

Ενα καλούπι που προϋπάρχει και περιμένει εμείς να πάρουμε το σχήμα του

κατσιδε

Απαλλαγμένη από τους περιορισμούς μιας γραμμικής αφήγησης, η performance μοιάζει περισσότερο με μια αέναη ιστορία επανάληψης. Αυτό επιτρέπει σε όλες εμάς να ερευνούμε στο εδώ και στο τώρα, σε κάθε πέρασμα, τα υλικά που έχουμε ήδη προτείνει και τελικά εμπιστευτεί. Η ερευνητική διαδικασία λοιπόν ήταν περισσότερο ένας διάλογος ως προς το ποια υλικά της Εύης και της Γλυκερίας είναι κοινά με τα δικά μας εκφραστικά υλικά. Δεν υπάρχει ιστορία αλλά υπάρχουν σύμβολα μέσα στα οποία έχουμε βρει μια λογική πορεία που μας οδηγεί στη λύτρωση στο τέλος της performance, η οποία αφήνει τελικά το πεδίο ανοιχτό για να ξεκινήσουμε την εσωτερική μας έρευνα και πάλι από την αρχή. Δεν είμαι σίγουρη αν το υλικό γίνεται παράσταση ή αν η παράσταση υπάρχει ήδη και περιμένει να βρούμε εμείς τα σωστά υλικά για να την ζωντανέψουμε. Όταν είμαστε αληθινοί, τα υλικά που προκύπτουν δεν φέρουν τον παράγοντα του εντυπωσιασμού, με αποτέλεσμα ή ίδια η τέχνη (χορός, τραγούδι, υποκριτική) να μας οδηγεί στο «παραστάσιμο». Το βλέπω σαν ένα καλούπι που προϋπάρχει και περιμένει εμείς να πάρουμε το σχήμα του, όχι βεβιασμένα αλλά μέσα από ζύμωση μεταξύ μας.

Ελενα Μεγγρέλη, ερμηνεία, συνδημιουργία υλικού

Πειραματιζόμαστε με κινησιολογικά μοτίβα, χορογραφίες, αυτοσχεδιασμούς

μεγγρελη

Αρχικά η Εύη μάς μετέφερε στο σύμπαν της παράστασης έτσι όπως εκείνη το οραματίστηκε, όπου οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ και τα «Κλάματα» της Γλυκερίας Μπασδέκη αποτελούν εφαλτήριο για τον κόσμο των «Ψιλικών». Διαβάσαμε λοιπόν τα βιβλία και μελετήσαμε τις καλλιτεχνικές αναφορές που μας πρότεινε μεταξύ άλλων το ντοκιμαντέρ του 1975 «Grey Gardens», οι ταινίες «Zabrieski Point» του Αντονιόνι, «Virgin Suicides» της Σοφίας Κόπολα και «Acropole» του Παντελή Βούλγαρη, οι δίσκοι «Μη μου τους κύκλους τάραττε» της Λένας Πλάτωνος και «Different Class» των Pulp, οι εικαστικές εγκαταστάσεις του Christian Boltanski και οι πίνακες του Tom Sanford. Συζητώντας και εμπλουτίζοντας τις αρχικές καλλιτεχνικές αναφορές με επιπλέον καλλιτεχνικό υλικό που προήλθε από την ομάδα αλλά και προσωπικές καταθέσεις, όπως όνειρα, αναμνήσεις, συνειρμούς και εμπειρίες, περάσαμε στο στάδιο της κινησιολογικής έρευνας. Στο στούντιο χορού πλέον, ξεκινήσαμε να πειραματιζόμαστε με κινησιολογικά μοτίβα, χορογραφίες, δοκιμές, αυτοσχεδιασμούς.

Ελπινίκη Σαριπανίδου, ερμηνεία, συνδημιουργία υλικού

Επτά φαντασιακές περσόνες, με διαφορές και ομοιότητες

σαριπανιδου

H πρώτη συνάντηση και γνωριμία των μελών της ομάδας έγινε στο παλιό εμπορικό κέντρο Ρέα, το μέρος όπου θα παρουσιαστούν τα «Ψιλικά». Έκτοτε η ομάδα επισκέπτεται το κτήριο κάθε τόσο, γνωρίζει όλο και περισσότερο την ιστορία και τα χαρακτηριστικά του και φέρνει σε αυτό όλα όσα δουλεύει στις πρόβες. Τα υλικά -κείμενα, λέξεις, επιφωνήματα, τραγούδια, χορευτικές κινήσεις- έρχονται σε σύμπραξη με σκοπό τη δημιουργία επτά φαντασιακών περσόνων, με διαφορές και ομοιότητες. Η κάθε μία από αυτές αφομοιώνει και εξοικειώνεται με τα στοιχεία που φέρουν οι υπόλοιπες και όλες μαζί χτίζουν έναν κόσμο, με σκοπό να τον μεταφέρουν στον τόπο του κτηρίου και να συνδιαλλαγούν με τον «άλλης εποχής» χαρακτήρα του.

Ελσα Σίσκου, ερμηνεία, συνδημιουργία υλικού

Είμαστε οι αντιφάσεις μας κι αυτό φαίνεται στο έργο

σισκου

Αφορμή για τη δημιουργία της παράστασης στέκονται οι «Ευτυχισμένες μέρες» του Μπέκετ και τα «Κλάματα» της Γλυκερίας Μπασδέκη αλλά κι η δική μας ανάγκη για σύνδεση κι αγάπη. Ο πλούσιος και μαγικός ψυχικός κόσμος των θηλυκοτήτων είναι για μένα ο πυρήνας της ιστορίας αλλά και η «κόλλα» που ένωσε αρχικά εμάς ως συντελέστριες κι έπειτα τα υλικά του έργου. Είμαστε οι αντιφάσεις μας κι αυτό φαίνεται πολύ καθαρά στο έργο, όπου μονίμως αμφιταλαντευόμαστε μεταξύ σουρεαλισμού - ρεαλισμού, χαράς - λύπης, προσωπικού - οικουμενικού, υψηλού - ευτελούς, εγκλωβισμού - απελευθέρωσης. Επίσης φοβερό είναι ότι γνώριζα τα κορίτσια που παίζουμε μαζί από διαφορετικές φάσεις της ζωής, πράγμα που ενισχύει την ποικιλομορφία και τις διαφορετικές αποχρώσεις στη συνύπαρξή μας και μες στο έργο. Οι ηρωίδες έρχονται από κάπου μακριά, συνδέονται μεταξύ τους και με τον κόσμο και μετά χάνονται. Όπως όλοι οι άνθρωποι φαντάζομαι. Μακάρι να έχουμε ωραίους συνοδοιπόρους και μια ζωή που μας στηρίζει και τη στηρίζουμε.

Θέμις Χατζή, ερμηνεία, συνδημιουργία υλικού

Ο κάθε συντελεστής έχει κουμπώσει με μοναδικό τρόπο

χατζη

Κάθε έργο της Εύης Σούλη είναι μοναδικό αλλά πάντα επίκαιρο, με μια αλήθεια που έχει να αγγίξει τον καθένα. Τα «Ψιλικά» μίλησαν κατευθείαν σε όλες μας! Ό,τι έχουμε και είμαστε είναι γεμάτο από αυτά, άλλοτε τα κουβαλάμε μαζί μας, άλλοτε τα ξεχνάμε και άλλοτε τα θυμόμαστε. Ορισμένα από αυτά φέραμε και στις πρόβες, όπου με τη μαεστρία της Εύης και συνδυαστικά με τη δημιουργική και εκφραστική ελευθερία που η ίδια μας ενθαρρύνει φτιάξαμε κάτι κοινά ολοδικό μας. Η σύνθεση αυτής της παραγωγής είναι ξεχωριστή και ο κάθε συντελεστής έχει κουμπώσει με μοναδικό τρόπο ώστε να προσφέρει μόνο έμπνευση για τη σύνθεση του υλικού της. Τα κείμενα της Γλυκερίας, γεμάτα σκληρό ρεαλισμό, τα ονειρικά κοστούμια, όλα τα σκηνικά γεμάτα με ψιλικά φορτωμένα και φυσικά ο χώρος που δεν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερος από αυτό το εγκαταλελειμμένο εμπορικό στο Παγκράτι γέννησαν έναν κόσμο που μας δέχτηκε σαν να ήμασταν από πάντα εκεί και να γιορτάσουμε ίσως τις δικές μας «Ευτυχισμένες μέρες».

Μαριλένα Γεωργαντζή, εικαστικός - σκηνογράφος

Θέλησα να εξερευνήσω τις διαφορετικές ατμόσφαιρες που δίνουν οι χαρακτήρες

γεωργαντζη

Αντιμετώπισα την ιστορία των «Ψιλικών» ως πολλές ιστορίες που εμπεριέχουν η μία την άλλη, ένα συνεχές mise en abyme, όπως ένα μικρό καθημερινό κατάστημα μπορεί να εμπεριέξει σειρά αλληλένδετων αφηγήσεων. Πολύ νωρίς στις συζητήσεις με την Εύη αναδύθηκαν οι έννοιες του ευτελούς, του άχρηστου αλλά και της συσσώρευσης, της αγκίστρωσης στα υλικά αντικείμενα. Με κέρδισε πολύ αυτή της η προσέγγιση καθώς ο τρόπος που δημιουργείται μια οποιαδήποτε ιστορία αλλά και η βαρύτητά της σχετίζεται πολύ με τα σημεία που επιλέγουμε να αρχειοθετούμε και εντέλει διηγούμαστε με συγκεκριμένη ροή. Κατ’ επέκταση, οτιδήποτε ευτελές μπορεί να επαναπλαισιοποιηθεί και να αποκτήσει άλλη αξία σε αφηγηματικό επίπεδο. Ως σκηνογράφος, στην performance «Ψιλικά» θέλησα να εξερευνήσω τις διαφορετικές ατμόσφαιρες που δίνουν οι χαρακτήρες αλλά και οι αναφορές τους. Η έννοια του «κουτιού», της εγκιβώτισης μικρών ιστοριών που σχετίζονται η μία με την άλλη βρήκε γόνιμο έδαφος σε ένα πολύ γοητευτικό εμπορικό κέντρο όπου επιτρέπεται ποικιλία οπτικών γωνιών. Η υλικότητα των «Ψιλικών» είναι θαμπή, τσαλακωμένη αλλά αιθέρια και με πτυχώσεις. Οι πολλαπλές ιστορίες διακρίνονται η μία μέσα από την άλλη αλλά δεν μας βαραίνουν ούτε είναι κατηγορηματικά δηλωτικές. Κάθε παραγωγή που συμβαίνει με την ομάδα «Στέρεο Νερό» είναι ένα ταξίδι που διαρκεί πολύ καιρό, συχνά αναπάντεχα πολύ πριν την παρουσίασή της.

 

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL