Οι Jane Doe είναι μια μπάντα αληθινά διαφορετική από τις περισσότερες άλλες που προέρχονται από τη Θεσσαλονίκη -ή και οποιοδήποτε άλλο μέρος της Ελλάδας, αν το καλοσκεφτούμε...- και όχι φυσικά μόνον επειδή χρησιμοποιούν αγγλικό στίχο. Σχηματίστηκαν από τον τραγουδιστή Moss Doe, τους κιθαρίστες Antonis Doe και Alkis Doe, τον μπασίστα Dionisis Doe και τον ντράμερ Stratos Doe (φυσικά και δεν είναι... αδέλφια αλλά χρησιμοποιούν κατά το ήμισυ κοινά ψευδώνυμα, εύλογο το γιατί αν σκεφτεί κανείς το όνομα του γκρουπ) το 2006 και αν το ντεμπούτο album τους «Heaven For Dogs» που κυκλοφόρησε δύο χρόνια αργότερα ήταν λίγο - πολύ τυπική alternative κιθαριστική ποπ δεν συνέβη το ίδιο και με τη δισκογραφική σιωπή η οποία το ακολούθησε. Πέντε χρόνια αναμφίβολα είναι ασυνήθιστα πολλά και, αν μη τι άλλο, φανερώνουν ένα συγκρότημα που σκέφτεται πολύ προσεκτικά το επόμενο βήμα του... Και έπραξαν ορθότατα αφού το αποτέλεσμα αυτής της επίμονης και μακρόχρονης δημιουργικής διαδικασίας δικαιώνει τόσο τη μεγάλη αναμονή όσο και τους ίδιους με το παραπάνω!
Γιατί ο δεύτερος δίσκος των Jane Doe «The Enormous Head Of King Splendid» που κυκλοφόρησε πριν δύο περίπου μήνες (από την πάντα ποιοτική στις επιλογές του ρεπερτορίου της ανεξάρτητη εταιρεία Puzzlemuzik) είναι όντως μια από τις καλύτερες δουλειές που ακούσαμε από ελληνική μπάντα του είδους τους εδώ και πάρα πολύ καιρό. Η guitar pop τους παρέμεινε το ίδιο δυναμική και συχνά απολαυστικά ορμητική αλλά είναι και περισσότερο μελωδική ενώ έγινε και αρκούντως πιο σοφιστικέ με την προσθήκη άλλων - και όχι πάντα αναμενόμενων... - οργάνων τα οποία διανθίζουν σαγηνευτικά τον ήχο.
Αυτή η μουσική πρόοδος μάλιστα δεν είναι καθόλου συμπτωματική καθώς αναμφίβολα επηρεάστηκε μα και τροφοδοτήθηκε από το πολύ ενδιαφέρων στιχουργικό περιεχόμενο του CD το οποίο κυριολεκτικά αποτίει φόρο τιμής στην καλή... λογοτεχνία! Κάθε ένα από αυτά τα δέκα πέντε τραγούδια αντλεί την έμπνευση του από ισάριθμα βιβλία των Ρέι Μπράντμπερι, Τζόζεφ Κόνραντ, Φίλιπ Κ. Ντικ, Λούθερ Μπλίσετ, Τζόζεφ Χέλερ, Τομ Ρόμπινς, Ρίτσαρντ Μπαχ, Σελίν, Χαρούκι Μουρακάμι, Κόρμακ Μάκαρθι, Βίλχελμ Ράιχ και Αντουάν Σεν Εξιπερί αλλά και ένα τραγούδι του Μπόρις Βιαν και δύο κόμικ, τα «Watchmen» και «Blankets». Αυτή την Κυριακή, 14 Απριλίου, οι Jane Doe κατεβαίνουν στην Αθήνα (πιο συγκεκριμένα στο «Six D.O.G.S» και με support τους Playground Theory) για να παρουσιάσουν ζωντανά αυτό τον δίσκο στο πλαίσιο του 1st Puzzlemuzik Festival - Code Fresh! Ο τραγουδιστής και στιχουργός Moss Doe μας μίλησε λοιπόν για το τι να περιμένουν όσοι θα παρακολουθήσουν αυτή τους την εμφάνιση, με άλλα λόγια για το τόσον ευπρόσδεκτα για τα δεδομένα της σύγχρονης ελληνικής σκηνής "εγγράμματο" - ή ακόμα και, γιατί όχι, "διανοουμενίστικο" - «The Enormous Head Of King Splendid».
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Γιατί επιλέξατε ένα όνομα που στην ουσία στην αγγλική σημαίνει ανώνυμος; Και γιατί στη θηλυκή εκδοχή του και όχι John Doe αφού είστε όλοι άνδρες;
Γιατί μας ενδιαφέρει σε μιαν εποχή που οι περισσότεροι εκβιάζουν την ύπαρξη μιας ταυτότητας εμείς να τραβήξουμε από τον "άλλο δρόμο". Δεν έχει σημασία ποιος και από πού είσαι ή οτιδήποτε άλλο, σημασία έχουν οι πράξεις σου. Όσο για το Jane Doe απλά διαλέξαμε το πιο απρόσμενο (και πλέον εύηχο από το John Doe που θα ήταν η προφανής επιλογή, είναι αλήθεια).
* Αισθάνεστε ότι είστε μια θεσσαλονικιώτικη, ελληνική ή απλά μια σημερινή μπάντα που θα μπορούσε να υπάρχει και σε οποιαδήποτε άλλη χώρα;
Παίζουμε μουσική, άρα οφείλουμε να είμαστε απάτριδες.
* Τι διαχωρίζει τον πρώτο από τον δεύτερο δίσκο σας εκτός φυσικά από τα χρόνια που μεσολάβησαν;
Υποθέτω η λέξη κλειδί είναι "ωριμότητα". Κάναμε τον χρόνο σύμμαχο μας και φιλτράραμε καλύτερα τα ακούσματα μας, το πώς παίζουμε μα και το πώς σκεφτόμαστε. Και σε έντονη, σχεδόν άγρια αντίθεση με τους καιρούς είμαστε και λίγο πιο αισιόδοξοι!
* Η λογοτεχνία ήταν πάντα πηγή έμπνευσης για τους στίχους σας ή αυτό συνέβη ειδικά σε αυτό το album; Ως αναγνώστες σας ενδιαφέρουν περισσότερο τα βιβλία που έχουν μια καθαρά προσωπική ως προς τον/την συγγραφέα τους ή μια περισσότερο κοινωνική/πολιτική διάσταση;
Η λογοτεχνία υπήρχε πάντα μέσα στους στίχους μας και θα συνεχίσει να υπάρχει. Ίσως όχι όπως τώρα που η δουλειά είναι κατά μιαν έννοια "αφιερωμένη" σε συγκεκριμένα βιβλία όμως πάντα θεωρούσα πολύ δύσκολο να γράψεις χωρίς να έχεις διαβάσει αρκετά και διαφορετικά πράγματα. Ως αναγνώστες μας ενδιαφέρουν εκείνα τα έργα που μιλάνε στην ψυχή μας και "κουρδίζουν" λίγο παραπάνω το μυαλό μας. Δεν έχει σημασία αν είναι η προσωπική οπτική του συγγραφέα αυτή που μας βάζει σε κίνηση ή κάτι πιο συλλογικό ή και οικουμενικό. Άλλωστε το ένα δεν αποκλείει το άλλο...
* Ποιος είναι ο λόγος που ανάμεσα σε αυτά τα λογοτεχνικά έργα υπάρχουν και δύο κόμικ;
Γιατί υπάρχουν πάρα πολλά κόμικ που είναι κατά πολύ ανώτερα από πολλά λογοτεχνικά πονήματα! Αλλά και επειδή τα δύο συγκεκριμένα μας "μίλησαν" περισσότερο από πολλά βιβλία και ποιήματα...
* Πείτε μας με μια πρόταση για το καθένα γιατί επιλέξατε αυτά τα βιβλία και ποιο είναι το κυριότερο στοιχείο καθενός που σας προσέλκυσε και/ή βασίσατε τους στίχους του αντίστοιχου τραγουδιού επάνω του.
Δύσκολα μας βάζεις, μόνο τους τίτλους να γράψω θα χρειαστεί να υπερβώ όλη την έκταση που διαθέτει η εφημερίδα για αυτή τη συνέντευξη! (γέλια) Ας πούμε λοιπόν μόνον ότι κάθε ένα από αυτά τα βιβλία μετατόπισε ελάχιστα την ζωή μας προς τη σωστή κατεύθυνση. Ο Ράιχ μας μίλησε για τη σεξουαλική απελευθέρωση, ο Χέλερ για τον πόλεμο, ο Μπαχ για την ελευθερία, ο Εξιπερί για τον τρόπο να παραμείνεις παιδί, ο Φιλίπ Ντικ μας προειδοποίησε για έναν δυστοπικό κόσμο που έρχεται καλπάζοντας... τα υπόλοιπα μπορούν ίσως να τα υποθέσουν όσοι και όσες μοιράζονται με εμάς αυτά τα διαβάσματα.
* Η pop δηλαδή - όπως αυτή που κάνετε - μπορεί να έχει και υψηλότερες φιλοδοξίες αλλά και επιδιώξεις από το απλά να προσφέρει μια ποιοτική διασκέδαση;
Η μουσική μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Δεν ξέρω βέβαια αν η κατάλληλη φόρμα για αυτό είναι η pop, το rock, τα ρεμπέτικα...Υποθέτω ότι δεν δημιουργείς με αυτόν τον σκοπό όμως ένας στίχος μπορεί να γεννήσει καινούργιους ανθρώπους, να γίνει το soundtrack εξεγέρσεων. Η τέχνη είναι ή έστω οφείλει να είναι το κρασί που μεθάει τους φιλήσυχους ανθρώπους!
* Τι σας έκανε να "διασπάσετε" κατά κάποιο τρόπο τον κιθαριστικό ήχο σας προσθέτοντας όχι μόνο πιάνο αλλά και έγχορδα και πνευστά;
Διάφορες σκέψεις της στιγμής, "α, εκεί ταιριάζει ένα τσέλο, εκεί ένα πιάνο, πιο πέρα ένα βιολί". Δεν υπάρχει κάποιο ταμπού στον τρόπο που φτιάχνουμε ένα τραγούδι. Δοκιμάσαμε αυτές τις επιλογές και, εκ του αποτελέσματος, τουλάχιστον εμείς οι ίδιοι πιστεύουμε ότι "η συνταγή πέτυχε".
* Και πώς σχεδιάζετε αλλά και επιθυμείτε τη συνέχεια μετά από αυτό τον δίσκο;
Προς το παρόν μας τραβάει ακόμα το ρεύμα του δίσκου. "Σκαλίζουμε" βέβαια κάποια κομμάτια που ομολογουμένως είναι λίγο πιο δυνατά από εκείνα που περιλαμβάνονται σε αυτόν και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν θα περάσουν άλλα πέντε χρόνια μέχρι τον επόμενο! Αυτή τη στιγμή είμαστε μέσα σε μια ωραία φωτιά και λέμε να μείνουμε να πυρωνόμαστε εντός της μέχρι να μην αντέχουμε άλλο!
Μια φωτιά ανάλογης θερμότητας και λάμψης σίγουρα με την δημιουργική εκείνη που «κατατρώει» εσωτερικά τους Jane Doe, αν φυσικά δεν πρόκειται για μία και την αυτή...
