Η Άλκη Ζέη ήξερε να φτιάχνει ολόκληρους κόσμους και με τη γραφή της αναμφισβήτητα γαλούχησε γενιές και γενιές αναγνωστών. Οι κόσμοι της αυτοί ήταν πάντα πολύτιμο υλικό και για το θέατρο, κι έτσι πολλά παιδιά έχουν την τύχη να βλέπουν τις ιστορίες της να αποκτούν σάρκα και οστά στις θεατρικές σκηνές. Αυτή τη φορά στο Θέατρο Άλφα, ένα από τα πιο δημοφιλή μυθιστορήματα για παιδιά, που εκδόθηκε το 1977, ζωντανεύει μοναδικά στη σκηνή και μας βάζει στον υπέροχο κόσμο της Άλκης Ζέη κάθε Σάββατο, στις 3 μ.μ., και Κυριακή, στις 2.30 μ.μ., και φυσικά καθημερινές για σχολεία. Η ίδια η Άλκη Ζέη σημειώνει στον πρόλογο του βιβλίου: «Τον τίτλο του βιβλίου κι όλη την αρχή του τα πήρα από το πρώτο διήγημα που έγραψα σαν ήμουν δεκάξι χρόνων και δημοσιεύτηκε σε ένα περιοδικό που έβγαινε τότε, τη Νεανική Φωνή. Μιλούσε για ένα κορίτσι που κοιτούσε από το παράθυρό του τις ράγιες του τρένου, που τράβαγαν πέρα μακριά, ατέλειωτα». Έξι ταλαντούχοι ηθοποιοί και μουσικοί μας παρασέρνουν σε μια παραμυθένια ιστορία που διαδραματίζεται στον Βορρά μιας άλλης εποχής μέσα από μια παράσταση με σύγχρονη αισθητική και γρήγορους ρυθμούς. Ένα έργο-σταθμός, που θέτει στο επίκεντρο το παιδί ως ισότιμο πολίτη, θίγοντας παράλληλα θέματα που παραμένουν επίκαιρα, όπως η κοινωνική ανισότητα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, η ξενοφοβία, η σχολική ζωή, η αξία της φιλίας και οι σχέσεις μέσα στην οικογένεια. Εμείς συναντήσαμε και συνομιλήσαμε με τους συντελεστές αυτής της παράστασης και μας μίλησαν με «παιδικό» και πηγαίο ενθουσιασμό για τους ρόλους τους και την παράσταση.
Γιώργος Τζαβάρας, σκηνοθέτης
«Ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο και εξαιρετικά όμορφο»
Το να είμαι κι εγώ επιβάτης στο υπέροχο τρένο που είναι η παράσταση «Κοντά στις ράγιες» είναι ένα συναίσθημα πρωτόγνωρο και εξαιρετικά όμορφο. Το ταξίδι μας ξεκίνησε εξ αφορμής του υπέροχου βιβλίου της Άλκης Ζέη και από τον περασμένο Σεπτέμβριο αισθάνομαι πως δίνει χαρά σε μικρούς και μεγάλους επιβάτες που κάνουν το ταξίδι μαζί μας στο Θέατρο Άλφα. Εύχομαι οι μουσικές, τα τραγούδια και η ιστορία της μικρής Σάσας να κρατήσουν για πολύ ακόμη και -γιατί όχι;- να μείνουν για πάντα στη μνήμη όλων μας.
Αλέξανδρος Βαμβούκος - Ίγκορ Λβόβιτς Βελιτσάνσκι, πατέρας της Σάσενκα
«Ο Ίγκορ ξέρει να γιατρεύει»
Χαρακτηριστικό δείγμα της μεσαίας τάξης στην τσαρική Ρωσία, ο Ίγκορ ξέρει να γιατρεύει - αυτό μονάχα μπορεί. Παίρνει τον όρκο του Ιπποκράτη πολύ σοβαρά κι έτσι όλη μέρα τρέχει για να φροντίζει τους συνανθρώπους του, στο νοσοκομείο αλλά και στη γειτονιά, συχνά χωρίς να παίρνει καθόλου λεφτά.
Προσφέρει λοιπόν τις ιατρικές του φροντίδες ανιδιοτελώς σε φτωχούς και κατατρεγμένους, πιστεύει στην εκπαίδευση αγοριών και κοριτσιών εξίσου και οπωσδήποτε δεν χωρίζει τους ανθρώπους με βάση το θρήσκευμα ή την καταγωγή. Δεν έχει χρόνο για ηρωισμούς (ή έτσι πιστεύει), αλλά νιώθει την ανάγκη κοινωνικής και πολιτικής αλλαγής για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης και δεν βλέπει αρνητικά τις επαναστατικές ιδέες που κυκλοφορούν. Τον λιγοστό χρόνο που του μένει για την αγαπημένη του Σάσενκα, το «Κουκούτσι» του, τον περνάει απαντώντας στις μυριάδες ερωτήσεις της με χιούμορ, αλλά και φροντίζοντας να της δώσει τα εχέγγυα για ανώτερες σπουδές στο μέλλον.
Μαρία Κυρώζη - Σάσα Βελιτσάνσκαγια
«Με όχημα ένα ελεύθερο και αστείρευτο σε ενέργεια σώμα και μυαλό»
Ο ρόλος που υποδύομαι στην παράστασή μας είναι αυτός της μικρής Σάσα ή, καλύτερα, Σάσενκα. Πρόκειται για ένα 11χρονο κορίτσι που, με όχημα ένα ελεύθερο και αστείρευτο σε ενέργεια σώμα και μυαλό, παρατηρεί ξέφρενα τον κόσμο γύρω της και αδημονεί να βουτήξει σ’ αυτόν. Γεμάτη περιέργεια και με μάτια ανοιχτά ρουφά τα ερεθίσματα της ζωής κι έτσι οι απορίες ξεπηδούν μέσα της η μία μετά την άλλη. Μπαίνοντας σιγά-σιγά στην εφηβεία, γνωρίζοντας κι άλλους ανθρώπους, πηγαίνοντας στο σχολείο, ο κόσμος της ανοίγεται από το σπίτι και την οικογένεια στην κοινωνία. Νομίζω πως αυτό είναι και το πιο συγκινητικό, να παρακολουθείς το μεγάλωμα της σκέψης ενός παιδιού που γίνεται έφηβη και πια διεκδικεί το πώς θα υπάρχει και το ποια είναι.
Τσαμπίκα Φεσάκη - Λένα
«Στο θέατρο σου δίνεται η δυνατότητα να κάνεις και να ζήσεις τα πάντα»
Εχω τη χαρά να υποδύομαι έξι ρόλους σ’ αυτή την παράσταση. Κλήθηκα να δώσω πνοή στη μαμά Λένα, που ανησυχεί συνέχεια για όλους και για όλα, στη μικρή κακομαθημένη Ζόγια, στη φτωχή γιαγιά Χάνα, στην τσιγγάνα Ανέλια, που ζει σε μια τρώγλη με την άρρωστη κόρη της, στην Ίρμα τη θηριοδαμάστρια και στη μικρή κι ατίθαση Μάσα. Έξι εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες μεταξύ τους τόσο σε επίπεδο ηλικίας όσο και ιδιοσυγκρασίας. Πραγματικά, είναι τρέλα και μαγεία μαζί. Καθένας από αυτούς τους ρόλους είναι μοναδικός και ξεχωριστός και βοηθά στην εξέλιξη του έργου. Τους έχω λατρέψει όλους, από τον πιο μικρό ως τον πιο μεγάλο, και προσπαθώ να τους ζωντανέψω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Στο θέατρο σου δίνεται η δυνατότητα να κάνεις και να ζήσεις τα πάντα, κι αυτό είναι υπέροχο!
Βασιλική Χρυσικού
«Όλοι οι ρόλοι μου μου είναι εξαιρετικά αγαπητοί»
Είμαι η Ρίτα Σαμπανόφ, η Γιούλια, ο Κονφερασιέ στο τσίρκο στην άκρη της πόλης, η Πολίν Πικάρ, η Έλα Φέιγκελ. Άνθρωποι που παίζουν μικρό ή μεγάλο ρόλο στη ζωή της Σάσας και της συνθέτουν τον χαρακτήρα ο καθένας με τον δικό του τρόπο. Παραξενεύομαι όταν τη βλέπω ανεπηρέαστη από τον πλούτο, την αφθονία αλλά και την άγνοια που υπάρχει στο σπίτι μου ως Ρίτα, νιώθω συγκίνηση όταν περίεργη πλησιάζει στην καλύβα μου ως τσιγγάνα Γιούλια και ψάχνει τρόπο να με βοηθήσει για να περπατήσω ξανά, έχω ευθύνη αλλά και πολλή αγάπη όταν την αναλαμβάνω ως δασκάλα της και με κάνει κάθε μέρα και πιο περήφανη και απολαμβάνω πραγματικά την αγκαλιά της ως Έλα Φέιγκελ γιατί, παρόλο που είμαι ένα παράξενο κορίτσι, δεν σκέφτηκε να με παραγκωνίσει, αλλά το αντίθετο ακριβώς. Όλοι οι ρόλοι μου μου είναι εξαιρετικά αγαπητοί και τους απολαμβάνω σε κάθε παράσταση.
Τάσος Θεοφιλάτος
«Είναι μια παράσταση γεμάτη εκπλήξεις, φως σκηνικό και ψυχικό»
Ξεκινάω την παράσταση με άγριο ύφος, προσπαθώντας να επιβάλω την τάξη έναντι στους ταραξίες ως ο συνταγματάρχης Φον Λίτεν ή, όπως με αποκαλούν, «Αμάν! Ο Μπουνιάς!». Ύστερα μετατρέπομαι στον Βλαντίμιρ Σαμπανόφ, που έχει παραδόξως εργοστάσιο μπίρας και όχι σαμπάνιας, η μόνη έγνοια του είναι να μην γίνει απεργία και τα κοριτσάκια του να τρώνε υπερβολικά πολύ! Μετέπειτα, στο δεύτερο μέρος, μεταμορφώνομαι στον εξωτερικά αυστηρό, αλλά γλυκύτατο εσωτερικά Φιοντόρ Νικίτιτς, που είναι ο δάσκαλος στο σχολείο των κοριτσιών - τον αγαπώ ιδιαίτερα αυτόν τον ρόλο και απολαμβάνω κάθε λεπτό που τον ενσαρκώνω. Καθόλη τη διάρκεια της παράστασης και μέσα σε όλες τις εναλλαγές των ρόλων ντύνω μουσικά την παράσταση παίζοντας πιάνο και τραγουδώντας, κάτι επίσης που απολαμβάνω με όλη μου την καρδιά. Είναι μια παράσταση γεμάτη εκπλήξεις, φως σκηνικό και ψυχικό, που αντιμετωπίζει τη ζωή όπως είναι, αλλά με σύμμαχο τα απερίσκεπτα όνειρα. Ένας θεατής βγαίνει με χαμόγελο, που το συνοδεύει συχνά ένα δάκρυ - δάκρυ λύτρωσης κι ελπίδας.
Γιώργος Κυδωνάκης - Πάβελ Γκριγκόρεβιτς
«Σαν καθρέφτης της πραγματικής ζωής»
Είμαι ο Γιώργος Κυδωνάκης, αλλά μέσα στο Θέατρο Άλφα ακούω στο όνομα Πάβελ Γκριγκόρεβιτς ή Φεγγάρης Φεγγαρόβιτς για τους φίλους. Αν βρεθείτε ποτέ εκεί, σίγουρα θα ακούσετε και τις μελωδίες που έχω δημιουργήσει για την παράσταση. Στη σκηνή του «Κοντά στις ράγιες» η μουσική μου είναι ο αθέατος σύντροφος που χορεύει με κάθε χαρακτήρα.
Ο Πάβελ, ως φιγούρα επαναστάτη, εισάγει νέες ιδέες στη ζωή της Σάσας, λειτουργώντας ως κατευθυντήρια δύναμη για αλλαγές. Η παρουσία του διαμορφώνει μια δυναμική που ανατρέπει σταδιακά τον κόσμο της Σάσας και την οδηγεί προς νέες προοπτικές. Σαν καθρέφτης της πραγματικής ζωής, η σχέση Πάβελ και Σάσας αντικατοπτρίζει την αναζήτηση αλλαγής και αυτογνωσίας. Όπως ο Πάβελ επηρεάζει τη Σάσα με νέες ιδέες, έτσι οι σημαντικοί άνθρωποι στη ζωή μας μπορούν να διαμορφώσουν την προοπτική μας. Η παράσταση αναδεικνύει πώς οι σχέσεις μπορούν να επηρεάσουν την ατομική μεταμόρφωση και να ανοίξουν νέους δρόμους στην πραγματική ζωή.
