Δύο κριτικές σε εγχώριες κυκλοφορίες, σ’ ένα μινιμαλιστικό άλμπουμ ανεξάρτητης ποπ και σ’ ένα προσωπικό ρεσιτάλ στο πιάνο. Το μεγάλο μουσικό νέο, όμως, είναι ότι κυκλοφόρησε ένα νέο τραγούδι των Beatles. Αυτός ο τίτλος από μόνος του θα μπορούσε να πυροδοτήσει μια -I heard the news today, oh boy (όπως έλεγε το «A day in the life»)- αντίδραση από εκατομμύρια ανθρώπους κάθε ηλικίας σε όλη την υφήλιο
33 Lovers - Ghost flower
Κυκλοφορεί από την Inner Ear
Ο δίσκος του Στράτου Κύρη από τους Monovine είναι ταγμένος στη ρετρό ομορφιά και στην ανόθευτη χαρμολύπη που έχει βουτήξει με βουλιμία στα ψυχεδελικά τραγούδια της δεκαετίας του ’60. Η πρώτη προσωπική δουλειά του ταλαντούχου τραγουδοποιού γίνεται κάτω από το όνομα 33 Lovers και στα τραγούδια του δίσκου «Ghost flower» βρίσκει την ευκαιρία να μας χαρίσει ένα πολύχρωμο ταξίδι γεμάτο από ευήλιες κιθάρες και τραγανά πλήκτρα. Το άλμπουμ του ακούγεται σε πολλά σημεία γοητευτικό, απτόητα αισιόδοξο και γάργαρο μέσα στα παραδοσιακά στεγανά της χίπικης ευδαιμονίας που γέννησε μερικά από τα πιο όμορφα τραγούδια της βρετανικής κυρίως παράδοσης. Βέβαια, οι επιρροές του είναι ευρύτερες, για παράδειγμα στο «Tripping» ακούς την αγάπη για τους Velvet Underground από τα χρόνια που άφηναν τη Nico να μιλήσει για νωχελικά κυριακάτικα πρωινά.
Το «Ghost flower» είναι από κείνους τους δίσκους που προσπαθείς να στήσεις στον τοίχο για να τους πυροβολήσεις -έτσι για την αλητεία-, αλλά δεν μπορείς να το κάνεις γιατί δεν σου δίνουν το πάτημα. Διότι αυτό που προσφέρει είναι τόσο αθώο όσο ακούγεται και τόσο άμεσο όσο θα ήθελε να είναι. Τα τραγούδια διαθέτουν εκείνη την παλιοκαιρισμένη, βινυλιακή μυρωδιά που σου έχει λείψει να μυρίσεις μέσα στο εσώφυλλο μια χαλαρή ημέρα που δεν σε κυνηγάνε οι υποχρεώσεις και επιπλέον διαθέτει μια ακατέργαστη ευαισθησία που δραματοποιεί με στιλ τα τραγούδια. Θα χρειαζόμουν μια-δυο στιγμές έντασης και κορύφωσης για να επενδύσω λίγο παραπάνω στα κομμάτια, αλλά έστω και με χαμηλό το ταβάνι το «Ghost flower» τα καταφέρνει.
Τάνια Γιαννούλη - Solo
Κυκλοφορεί από τη Rattle
Ύστερα από κάμποσες δισκογραφικές συνεργασίες η Τάνια Γιαννούλη ένιωσε έτοιμη να μας απευθυνθεί solo. Αυτό που ένιωσε περισσότερο, ωστόσο, ήταν μια καλλιτεχνική ανάγκη να συνομιλήσει και να αναμετρηθεί με το πιάνο. Και να εκφραστεί με τρόπο αμιγώς προσωπικό σε ένα δικό της, κλειστό jazz οικοσύστημα. Το δίχως περιστροφές τιτλοφορούμενο άλμπουμ «Solo» μου αφήνει την αίσθηση ότι η ίδια καταφέρνει να πραγματοποιήσει αυτό που αρχικά στόχευε: να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ κλασικής στόφας που δεν νοιάζεται για τις εναλλαγές της μόδας. Σε αυτό παίζουν καταλυτικό ρόλο ότι η ενορχήστρωση είναι φτιαγμένη με αληθινά όργανα και πως η παραγωγή είναι αδιόρατη. Στις 24 συνθέσεις του δίσκου το πιάνο αναπνέει και τα τύμπανα είναι κρυστάλλινα. Η Τ. Γιαννούλη δεν ενδίδει ούτε για μια στιγμή σε πειρασμούς επίδειξης βιρτουοζισμού. Φυσικά, αυτή η πιανιστική άσκηση δεν έχει τη δυνατότητα να μείνει ορόσημο για την εξέλιξη του είδους ούτε θα εκθρονίσει τον Κιθ Τζάρετ. Είναι, όμως, ένα τίμιο άλμπουμ, καθαρό, ξάστερο και αστραφτερά δυναμικό μέσα στη δεξιοτεχνία του.
Η Τ. Γιαννούλη εκφράζει τη σχέση πάθους που έχει με το πιάνο και προσεκτικά καταφέρνει να χτίσει το παζλ μιας ευφυούς, πολύ διαβασμένης και μοντέρνας σε αντίληψη μουσικού, που σταχυολογεί με ζήλο τα ακούσματά της, τα βάζει σε τάξη και στο τέλος παραδίδει ένα στουντιακό ρεσιτάλ που απαιτεί αφοσιωμένες ακροάσεις για να αποδώσει τους καρπούς του στον ακροατή.
Now and Then
Κυκλοφορεί από την Apple Music
Το αρχικό demo της νέας κυκλοφορίας των Beatles δημιουργήθηκε από μια ιδιωτική ηχογράφηση του John Lennon στο πιάνο του σπιτιού του με ένα απλό μαγνητοφωνάκι. Όταν στα μέσα της δεκαετίας του ’90 τα τρία υπόλοιπα μέλη των Beatles σχεδίαζαν την εορταστική κυκλοφορία της τριλογίας του «Anthology», είχαν στόχο να βγάλουν από τη σκόνη, να ανασκευάσουν και να παρουσιάσουν στο κοινό τρεις ολότελα χαμένες ηχογραφήσεις από τα αρχεία τους: το «Free bird», το «Real love» και το «Now and then». Τελικά, μόνο τα δύο πρώτα κατάφεραν να ολοκληρωθούν γιατί η στουντιακή τεχνολογία της εποχής δεν επέτρεπε τον διαχωρισμό της φωνής του Lennon από το πιάνο - κάτι που καθιστούσε πονοκέφαλο την επεξεργασία της ενορχήστρωσης. Όταν ο σκηνοθέτης Πίτερ Τζάκσον ετοίμαζε το ντοκιμαντέρ «Get back» (κυκλοφόρησε το 2021) χρησιμοποίησε προηγμένα εργαλεία ήχου για την ψηφιακή αναπαλαίωση των αρχείων. Αυτό το νέο σύστημα λογισμικού θα μπορούσε πια να καθαρίσει τη φωνή του Lennon από το ημιτελές demo και με τη συμβολή των (δύο πλέον, καθώς ο Harrison πέθανε το 2001) εναπομεινάντων Beatles πήρε την τελική του μορφή ένα μικρό μουσικό θαύμα. Το μπάσο του Paul McCartney, τα τύμπανα του Ringo Starr και τα εμβόλιμα έγχορδα αγκαλιάζουν αυτή τη μελωδική ιδέα που πεισματικά επιβίωσε στο πέρασμα του χρόνου.
Το «Now and then» αποτελεί την τελευταία προσθήκη στην ιερή κληρονομιά του κορυφαίου και πιο επιδραστικού συγκροτήματος στην ιστορία της μουσικής. Μπορεί με τη βοήθεια της τεχνολογίας να καταφέραμε να απολαύσουμε ένα καθαρόαιμο μπιτλικό τραγούδι, ικανό να μας ζεστάνει σαν θερμοφόρα στον κρύο κόσμο της ψηφιακής μετα-δισκογραφίας, όμως ας ελπίσουμε ότι αυτά τα πειράματα δεν θα ανοίξουν την όρεξη σε executives εταιρειών που διαθέτουν ένα οπλοστάσιο ψηφιακής νοημοσύνης και είναι έτοιμοι να ποντάρουν σε νεκραναστάσεις.
