Οι ody icons πριν από λίγες μέρες κυκλοφόρησαν την πρώτη ολοκληρωμένη δισκογραφική τους δουλειά με τίτλο «Polydrama». Πρόκειται για ένα προσωποκεντρικό art pop σχήμα με προσεγμένα τραγούδια, τα οποία εκπέμπουν μια σπάνια πιανιστική αύρα. Όπως λένε οι ίδιοι, τα τραγούδια τους προκρίνουν το μελόδραμα αλλά και την εκτόνωσή του μέσα από τα δάκρυα και ο ίδιος ο τραγουδιστής και συνθέτης τους μας ζητάει να προσεγγίσουμε τον δίσκο απαλά αλλά διεξοδικά, με φροντίδα και γενναιότητα. Μιλήσαμε μαζί του για όσα τον απασχολούν και για την έμπνευση που αντλεί για ονειρόκοσμους μέσα από την γκρίζα καθημερινότητα.
Πώς θα συστηνόσασταν στους ακροατές που δεν σας γνωρίζουν;
Θα έλεγα ότι δημιουργούμε κάτω από μια pop ομπρέλα και ότι ο κάθε σπόνδυλος αυτής της ομπρέλας είναι διαφορετικός. Υπάρχει ο rock σπόνδυλος, ο παραδοσιακός ή λαϊκός, ο θεατρικός ή ας πούμε μιούζικαλ σπόνδυλος. Είναι μετά ο ηλεκτρονικός σπόνδυλος, ο ’70s glam σπόνδυλος. Και όλοι αυτοί ενώνονται με αυτό το pop, καθόλου αδιάβροχο αλλά εξαιρετικά δυνατό, με έντονο χρώμα ύφασμα, που μας επιτρέπει να είμαστε από κάτω και να βρίσκουμε καταφύγιο χωρίς τον ψυχαναγκασμό να αποφασίσουμε σε τι είδος ανήκουμε.
Το «Cosmos island» είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον, σαν ο Rufus Wainwright να έγραψε μια μικρή ρεμπέτικη όπερα. Αλλού παίρνει το πάνω χέρι το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο, όπως στο «Phenomena». Τι ερεθίσματα είναι αυτά που σε κινητοποιούν να γράψεις αυτά τα τραγούδια;
Σ’ ευχαριστώ για το σχόλιο, με τιμά. Όταν έμενα στο Παρίσι, είχα επισκεφθεί μια έκθεση για τον Πικάσο η οποία κάπως με συντάραξε, κυρίως για την ειλικρίνεια του δημιουργού ως προς την περίοδο την οποία διένυε. Σκέφτηκα λοιπόν τι περνούσα εγώ και ότι αυτό ήθελα να αποτυπώσω. Ύστερα από αυτή τη συνειδητοποίηση, άνοιξαν οι κρουνοί κι αυτό που με επηρέαζε με οποιονδήποτε τρόπο, είτε προσωπικό είτε κοινωνικό, το μεταβόλιζα σε στίχο, μελωδία, ποίημα.
Πίσω από την ομορφιά της ενορχήστρωσης και την καλαισθησία του «Polydrama» διακρίνω μια έντονη οργή για το κοινωνικό περιβάλλον που έθρεψε τον δίσκο εκφρασμένη με θεατρικότητα. Είναι έτσι;
Ο θυμός ήταν ένα πολύ έντονο χαρακτηριστικό μου. Οι λέξεις μου έχουν τσακίσει ψυχούλες στο παρελθόν -μαζί και τη δική μου, γιατί έχω και επίγνωση-, οπότε κάθε φορά που θύμωνα, μετά υπέφερα. Όταν άρχισα να γράφω αυτά τα τραγούδια, εκτονώθηκε ανάμεσα στα υπόλοιπα έντονα συναισθήματα και ένας θυμός. Μια εφηβική οργή που δεν είχε εκτονωθεί στην ώρα της. Τη διακρίνω κι εγώ στα τραγούδια μας, αλλά ταυτόχρονα χαίρομαι πολύ που καταφέραμε να πάρουμε με τον Φώτη, τον παραγωγό μου, αυτή την οργή και να τη μεταμορφώσουμε με έναν τρόπο ευαίσθητο και εύθραυστο, που να την κάνει προσβάσιμη στον ακροατή.
Σε ορισμένα τραγούδια επιτρέπεις στον ελληνικό στίχο να κυριαρχήσει για να εκφραστείς. Με ποιο σκεπτικό επιλέγεις το αν θα γράψετε στα ελληνικά ή στα αγγλικά;
Οταν κάθομαι στο πιάνο να γράψω, δεν ξέρω τι θα βγει από το στόμα μου. Μεγάλωσα στην Κύπρο, σε μια χώρα που συνέρχεται από την αποικιοκρατία των Άγγλων, μια μικρή χώρα με πολλές κοινότητες και τοπικές διαλέκτους, από την οποία έχουν περάσει όλοι οι κατακτητές λαοί από τη Δύση και την Ανατολή. Οπότε δεν ξέρω στ’ αλήθεια με ποιον τρόπο το μυαλό μου θα κάνει κλικ σε κάτι που θα με συγκινήσει ή θα με ταράξει και με ποιον τρόπο θα το εκφράσει τελικά. Σκέφτομαι κάπως ψυχαναλυτικά ότι είναι και ένα μέσο αποστασιοποίησης η γλώσσα. Είναι ένας μηχανισμός για να ξεφύγεις ή να πλησιάσεις τη ρίζα του συναισθήματος.
Τι είναι αυτό που ουσιαστικά επικοινωνεί κανείς φέροντας στη μουσική και στην έκφρασή του την queer ταυτότητα;
Επικοινωνεί την ολότητά του, την αναπολογητικότητά του. Λέει με έναν τρόπο «τα κατάφερα ως εδώ, πέρασα από τα σκοτεινά υπόγεια της αμφισβήτησης και τώρα εδώ, από αυτή τη όμορφη αυλή, λίγο πριν μπω στο επόμενο υπόγειο, θα με ακούσετε. Και μάλιστα θα τραγουδήσουμε παρέα!». Δεν λέει δηλαδή τίποτα παραπάνω από ένα άτομο που δεν είναι queer. Απλώς η queer ταυτότητα δίνει μια προσωπική και αισθητική απελευθέρωση, ακριβώς γιατί πρέπει να επαναπροσδιορίσεις τον εαυτό σου, να βρεις ποια κομμάτια είναι όντως δικά σου και ποια τα φόρεσες για να επιβιώσεις, να σε αγαπήσεις ξανά απ’ την αρχή και να βρεις μετά το κουράγιο να βγεις μπροστά και να πεις ότι τα κατάφερες και πως είναι η ώρα να με ακούσετε. Σου δίνει μια άλλη δυναμική, γιατί δεν έχεις να χάσεις κάτι. Ό,τι ήταν να χάσεις το έχασες και τώρα που το ξαναβρήκες, είναι όλο δικό σου και δεν περιμένει έγκριση από κανέναν.
Οταν ο κόσμος θα ακούει το όνομα ody icons, τι θα ήθελες να σκέφτεται συνειρμικά;
Τη δύναμη που κρύβει το να κάνεις τα δάκρυά σου κοσμήματα. Να τα φέρεις περήφανα αλλά και με σαρκασμό, να απολαμβάνεις να τα βλέπεις στον καθρέφτη καθώς κλαις ή γελάς με την πάρτη σου. Θέλω να σκέφτονται ότι ο καθένας και η καθεμία διαχειρίζονται τα δάκρυά τους καθημερινά και ότι είναι με αυτά τα δάκρυα, κρυφά ή φανερά, που συναντιόμαστε οι μεταξύ μας. Οπότε, ας πορευόμαστε με φροντίδα.
