Μόλις ολοκληρώθηκε η περιοδεία που έκανε το αειθαλές συγκρότημα το 2022 για να γιορτάσει τα 60 χρόνια ζωής του, ο Mick Jagger αντιλήφθηκε ότι είχε περάσει πλέον αρκετός καιρός χωρίς ηχογραφήσεις πρωτότυπων τραγουδιών. Ο τελευταίος δίσκος με νέο υλικό ήταν το «A bigger bang» του 2005, ενώ είχε ακολουθήσει ένα άλμπουμ με μπλουζ διασκευές το 2016, το «Blue & Lonesome». Ο νέος δίσκος άρχισε να παίρνει την τελική του μορφή στις αρχές της φετινής χρονιάς και μάλιστα σε δύο από τα κομμάτια ακούγονται τα τύμπανα που πρόλαβε να ηχογραφήσει ο Charlie Watts, με τον επίλεκτο διάδοχό του Steve Jordan να ανταποκρίνεται στο έπακρο στις υποχρεώσεις του στα υπόλοιπα. Μάλιστα, στο τραγούδι «Live by the sword» παίζει και ο αρχικός μπασίστας του συγκροτήματος, ο Bill Wyman, που συμμετέχει σε δίσκο των Stones πρώτη φορά μετά από 30 χρόνια. Την παραγωγή του δίσκου, που τελικά ονομάστηκε «Hackney δiamonds», ανέλαβε ο Andrew Watt, ο οποίος έφερε κάτι από την παλιά σκληρότητα και το θράσος των ένδοξων ημερών του συγκροτήματος μαζί με μια αναπόφευκτη γυαλάδα. Και ο δίσκος αποτελεί μια γιορτή γεμάτη με επιφανείς καλεσμένους: η Lady Gaga είναι εδώ, αλλά και ο Stevie Wonder, ο Elton John και ο κύριος Paul McCartney.
Το περιεχόμενο του δίσκου
Η αλήθεια είναι πως οι Rolling Stones δεν είχαν ανάγκη έναν νέο δίσκο, ούτε καν ως δικαιολογία για να περιοδεύουν στα στάδια της υφηλίου. Δεν υπήρχε επιτακτική ανάγκη για νέα τραγούδια ούτε συμβόλαια να εκπληρωθούν, επομένως ο μόνος λόγος που ο Mick, ο Keeth και ο Ronnie έφτιαξαν το «Hackney diamonds» ήταν επειδή το ήθελαν - κάτι που λειτουργεί ευεργετικά στα τραγούδια. Αν ένα blues rock συγκρότημα εικοσάχρονων έφτιαχνε αυτόν τον δίσκο, μπορεί να τους επαινούσαμε ως την τελευταία μεγάλη ελπίδα του rock ’n‘ roll. Την επιθυμία του συγκροτήματος τη διακρίνει κανείς εύκολα στη σκονισμένη alt-country του «Dreamy skies», ενός τραγουδιού που γιορτάζει με χάρη την παράδοση του bluegrass, αλλά και στη μεσόρυθμη γοητεία του «Get close», που φέρνει μνήμες από το «Sway» και τα μελαγχολικά ακόρντα του «Can’t you hear me knocking». Υπάρχει και το εναρκτήριο single με τίτλο «Angry», που έρχεται ορμητικά με όλη την ενέργεια που είχαν άλλα εναρκτήρια singles του συγκροτήματος, όπως το «Start me up». Ξεχωρίζουν ακόμη το «Depending on you» με το αξιομνημόνευτο ρεφρέν και το επιθετικό «Bite my head off» με τον παλιό αντίπαλο Paul McCartney να ξεσαλώνει δίπλα στους Stones στο ηλεκτρικό μπάσο. Από εκεί και πέρα, τα ένδοξα φαντάσματα του ’70 ξαναζωντανεύουν: Tο «Live by the sword» είναι ένα πιανιστικό rhythm ’n‘ blues καλούδι φτιαγμένο για τη honky tonk κουλτούρα, το απαραίτητο solo κομμάτι του Richards με τίτλο «Tell me straight», αλλά και το γοητευτικό «Mess it up», που ίσως φλερτάρει παραπάνω απ’ όσο χρειάζεται με τις playlist των mainstream ραδιοφωνικών σταθμών.
Ένας πλήρης κύκλος ζωής
Μια από τις καλύτερες στιγμές του δίσκου είναι το «Whole wide world», με τις μανιασμένες κιθάρες να είναι ρυθμισμένες σε σημείο βρασμού και με τους στίχους να κρύβουν μια ενδοσκόπηση της ζωής του Jagger. Ειδικά όταν τραγουδάει «oι δρόμοι που περπατούσα είναι γεμάτοι σπασμένα γυαλιά και όπου κι αν κοιτάξω υπάρχουν αναμνήσεις απ’ το παρελθόν». Η κορυφαία στιγμή, όμως, είναι το «Sweet sounds of heaven», μια εντυπωσιακή rock μπαλάντα που αποκτά άγρια gospel μορφή, με τη Lady Gaga να φέρνει κάτι από την οργή που είχε η Μέρι Κλέιτον στο «Gimme shelter». Πρόκειται για ένα βραδύκαυστο blues τραγούδι που ξεκινάει σαν το «Beast of burden» και γίνεται καλύτερο σε κάθε επαναληπτική ακρόαση. Και φυσικά, οποιαδήποτε ένσταση ή προκατειλημμένη αντίρρηση περί μαθουσαλισμού έχει προηγηθεί εξατμίζεται με το σκοτεινό ακουστικό «Rolling stone blues», την ιδρωμένη και παθιασμένη διασκευή στο τραγούδι του Muddy Waters που κλείνει το δίσκο. Σε αυτό παίζουν μαζί ο Keith και ο Mick με μια κιθάρα και μια φυσαρμόνικα, βάζοντας ως επίλογο του άλμπουμ (και ίσως της κοινής καριέρας τους) τη διασκευή του πρώτου τραγουδιού που έπαιξαν ποτέ, πριν 62 χρόνια, ολοκληρώνοντας έτσι έναν πλήρη, ανεπανάληπτο κύκλο.
Η κατακλείδα του δίσκου μάς θυμίζει ότι πίσω απ’ τα στρώματα νοσταλγίας των θαυμαστών και πίσω απ’ την επιχειρηματική συμπεριφορά στην οποία επιδίδεται εδώ και πολλά χρόνια η μηχανή των Stones υπάρχει ένα μυθικό καλλιτεχνικό ανάστημα. Είτε αυτό είναι το τελευταίο τους άλμπουμ είτε όχι, με τραγούδια όπως το «Rolling stone blues» και το «Sweet sounds of heaven» θέλουμε να θυμόμαστε τόσο τους Stones όσο και το ίδιο το κλασικό ροκ.
