Ο Εντουάρ Λουί γράφει το σπαρακτικό «Ποιος σκότωσε τον πατέρα μου» δηλώνοντας πως προορίζεται για το θέατρο, και εδώ ακριβώς, στο Θέατρο Προσκήνιο αυτή τη φορά, η Ορχήστρα των Μικρών Πραγμάτων πραγματώνει σκηνικά αυτή την επιθυμία του συγγραφέα, ζωντανεύοντας μια ιστορία που συναντά τους θεατές στο προκείμενο, στη βάση της ύπαρξης.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Γιώργος Κισσανδράκης και Ντένης Μακρής στην «Α» / Ήταν πολύ θαρραλέο που μίλησε ο κόσμος στο θέατρο
Εκεί, στο τέρμα, στο πιο σκοτεινό σημείο. Η σχέση ενός πατέρα με τον γιο του, η μνήμη που χαράχτηκε κουβαλώντας τις μεταξύ τους αναμνήσεις και η ανάγκη να ειπωθούν τα ανείπωτα, που τελικά μεσολάβησαν και καθόρισαν τη σχέση και τη ζωή καθενός, γεννούν μια παράσταση που πατάει σε ένα κείμενο το οποίο προσπαθεί να μην κουκουλώσει το τραύμα μας. Αντίθετα, επιδιώκει να το χαϊδέψει για να το ξεκουράσει, κυρίως μέσα από την παραδοχή ότι ίσως και να είναι εκεί για πάντα. Ένα απροσδιόριστο βάρος σε μια αποσκευή που θα κουβαλάμε μέχρι το τέλος, αναζητώντας μια συγχώρεση που ενδεχομένως δεν θα το γιατρέψει ποτέ.
Αυτά που ξεπήδησαν από τον παιδικό μας αυθορμητισμό και καταπιέστηκαν σχεδόν αυτόματα μέσα στην οικογένεια, οι σκηνές στις οποίες αναγκαστήκαμε να είμαστε παρόντες παρά τη θέλησή μας και η αναγκαστική υποταγή μας στις νόρμες και στις επιβεβλημένες κανονικότητες επιστρέφουν στη σκηνή για να γίνουν λίγο πολύ και το άθροισμα της δικής μας μνήμης, των δικών μας αναμνήσεων, του δικού μας βιώματος. Λίγο πολύ. Και κυρίως πολύ.
Αναβαθμίζοντας το περιεχόμενο κάθε λέξης, πράγμα συνήθως σπάνιο, οι δύο ηθοποιοί, ο Γιώργος Κισσανδράκης και ο Ντένης Μακρής, μέσα από την καταιγιστική σκηνοθεσία του Χρήστου Θεοδωρίδη, ξεπηδούν από τις σελίδες του βιβλίου και γεννούν με όπλο τα σώματά τους όχι απλώς την ιστορία, αλλά και όλα όσα αυτή ήθελε εκούσια ή ακούσια να αποκαλύψει. Ψηλά στα τακούνια τους και στα φορέματα της ταυτοτικής τους έμφυλης παραδοχής και αποδοχής στη μούρη του πατέρα με την αργόσυρτη αναπνοή, με την απόγνωση που φέρει η ανακάλυψη πως η ζωή όλων μας καθορίζεται και από την πολιτική που ασκείται ερήμην μας, οι δύο ηθοποιοί στοιχειώνουν με τις αφοπλιστικές ερμηνείες τους το βράδυ μας, επαναφέροντας απαλά το καλά καταχωνιασμένο δικό μας αναπόφευκτο τραύμα. Και αυτό ακριβώς το σημείο κάνει αυτή την παράσταση βαθιά πολιτική. Γιατί έχει καταφέρει μαγικά και σπάνια να απολέσει τον φόβο να φωνάξει και να παραδεχτεί τι φταίει και κυρίως πως φταίει. Μια ερώτηση που δεν κάνουμε συχνά. Γιατί έχει καταφέρει να μας επιτρέψει να φαντασιωθούμε το βάρος αυτής της κανονικότητας που επιβάλλεται διαχρονικά και καθημερινά, έστω για κάποιους από εμάς που δεν καταφέραμε ποτέ να γίνει το πραγματικό μας σπίτι, να μας χωρέσει και να μας απελευθερώσει, αφήνοντάς μας έρμαια ενός ατέλειωτου αγώνα αποδοχής, δικαίωσης και συγχώρεσης. Μιας κανονικότητας που ξέρασε πολλούς από εμάς και μας στέρησε και μας στερεί το δικαίωμα να αγαπηθούμε για αυτό ακριβώς που πραγματικά είμαστε, αφαιρώντας μας πολλές φορές βίαια και το δικαίωμα μιας απλής και απελευθερωτικής ομολογίας.
Αυτή η επιτυχημένη πολιτική διαχείριση του τραύματος που κατορθώνει η παράσταση αυτή πάνω και πέρα από το κείμενο είναι που την κάνει τελικά μια τεράστια θεατρική ανάσα. Δική μας. Ο Γ. Κισσανδράκης και ο Ντ. Μακρής με αυτές τις γεμάτες από αυτόματες λεκτικές εναλλαγές ρόλων, από παύσεις και σωματική ανυπακοή ερμηνείες σκιαγραφούν ανακουφιστικά το καλλιτεχνικό τους μέλλον, θυμίζοντάς μας ότι οι θεατρικές ομάδες, όπως αυτή, μπορούν τελικά στην πράξη να επαναφέρουν στη συλλογική δημιουργία τη δύναμη να επανανοηματοδοτήσουν καθολικά το σύγχρονο θέατρο.
Γιατί αυτή η παράσταση μέσα από ένα επαναλαμβανόμενο, απεγνωσμένο και σπαρακτικό «Κοίτα», ακόμα και αν χρειάζεται ψηλά τακούνια και ένα φανταχτερό φόρεμα για να ακουστεί, καταφέρνει τελικά να γίνει ο καθρέφτης που αποφεύγαμε, αλλά και να μας δώσει όποια δύναμη μας μένει ώστε να αναμετρηθούμε κατάματα με το τραύμα της ύπαρξής μας. Ναι, αυτή η παράσταση είναι ένα μικρό θεατρικό φως σε αυτά τα μισοσκόταδα αυτής της πόλης. Ναι, αυτή η παράσταση είναι η αναπόφευκτη και καθυστερημένη ομολογία όλων μας. Ναι, αυτή η παράσταση είναι ανάσα.
Info
Θέατρο Προσκήνιο
Τετάρτη 7 μ.μ., Πέμπτη 8 μ.μ., Παρασκευή 9 μ.μ., Σάββατο 6 μ.μ. & 9 μ.μ., Κυριακή 7 μ.μ.
