Ο Σταμάτης Κραουνάκης είναι οι νότες, οι λέξεις και η λαλιά μέσα σε μια δεξαμενή ερωτικών τραγουδιών, που μας τα χάρισε απλόχερα για να συνοδεύσουν και να επενδύσουν μουσικά τις ζωές μας, τις στιγμές μας και κυρίως για να φροντίζουν τη μνήμη.
Μέσα σ’ αυτή τη δεξαμενή, πότε πάνω σε λέξεις της Λίνας, πότε πάνω σε λέξεις δικές του και πότε πάνω μας, επανανοηματοδότησε μουσικά τον έρωτα. Ίσως επειδή δεν τον φοβήθηκε, ίσως επειδή τον αντιμετώπισε κατάματα, ίσως επειδή δεν φοβήθηκε τη συντριβή που αναπόφευκτα φέρει.
Αυτά τα τραγούδια έγιναν μικροί σύντροφοι των ερώτων μας σε κάθε τους έκφανση, σε κάθε τους πτυχή. Τα συναντήσαμε σε soundtrack της κάθε μας αρχής, του κάθε τέλους, μέσα στο σκοτάδι μας έδωσαν φως, αλλά και μέσα στο φως μας τάισαν το απαραίτητο σκοτάδι. Κι έτσι αυτά τα τραγούδια συγκεντρώθηκαν σχεδόν από μόνα τους, ενώθηκαν σχεδόν αυτόματα για να μιλήσουν τον έρωτα, για να ορίσουν τον έρωτα, για να αφηγηθούν αβίαστα τις ερωτικές ιστορίες όλων μας.
Αυτή η παράσταση-ύμνος στον έρωτα, που άφησε το στίγμα της κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό στο Μικρό Θέατρο της Επιδαύρου, ξαναγεννιέται στην Αθήνα για να αφήσει ελεύθερα τα ερωτικά της μουρμουρητά στα μισοσκόταδα της πόλης, κατευθείαν από τη σκηνή του Ηρωδείου σήμερα Παρασκευή 13 Οκτωβρίου.
Σκηνική συνοδοιπόρος του Σταμάτη στη σκηνή, η ηθοποιός Λυδία Φωτοπούλου, η πλέον κατάλληλη να χωθεί μέσα στις νότες του Σταμάτη για να μας φωνάξει σπαρακτικά «τι είναι αγάπη» όπως εκείνη μόνο ξέρει.
Ο Σταμάτης, μέσα στην τελική προετοιμασία της παράστασης και γεμάτος από αυτό το άθροισμα των ερωτικών τραγουδιών που γέννησε στο διάβα του, μας είπε:
«Φαίνεται από το ίδιο το γεγονός ότι μάλλον αυτή η αφήγηση είχε σοβαρό αντίκρισμα στον ψυχισμό των ανθρώπων. Ήρθε σε μια στιγμή που όλοι το είχαμε ανάγκη. Και εμείς, και το κοινό. Μετά το τέλος της βραδιάς εκείνης, φύγαμε όλοι ευτυχισμένοι. Ήμασταν στο αίσθημα μιας μοναδικότητας. Αυτή η αφήγηση έχει μέσα και τραγούδια που θα λέγαμε ότι δεν είναι οι μεγάλες μου επιτυχίες, ήρθαν όμως μέσα στο υπόλοιπο υλικό και χωνευτήκαν και έγιναν μια αφήγηση για τον έρωτα που βρήκε διάδρομο μέσα στην ψυχή των ανθρώπων».
Εχει αυτό το δημιουργικό άγχος γιατί, όπως χαρακτηριστικά θα πει, «είναι δύσκολο σε ένα πράγμα που έχει εγγράψει ως πετυχημένο να ξαναδημιουργήσεις τη ροή του. Ελπίζω να πάνε όλα καλά. Είναι διαφορετικό το Ηρώδειο. Δεν έχει αυτή τη μυσταγωγική προδιάθεση της Μικρής Επιδαύρου. Όμως είμαι σίγουρος ότι το κοινό θα έρθει ανοιχτό και όλα θα πάνε καλά».
Και τα τραγούδια σιγά-σιγά βρήκαν τη θέση τους σ’ αυτό το ταξίδι, σ’ αυτή την αφήγηση, όπως λέει ο Σταμάτης, υπό τον τίτλο «Έρως ανίκατε μάχαν», υπογραμμίζοντας και μουσικά αυτό που το ίδιο το χωρικό λέει: «Έρωτα, ποιος δεν θα ήθελε να νικηθεί από εσένα;».
Τελειώνοντας την κουβέντα μας, δεν θα μπορούσα να μην τον ρωτήσω γιατί τώρα τα ερωτικά τραγούδια, γιατί σ’ αυτή τη συγκυρία, κι εκείνος, αφοπλιστικός και βουρκωμένος, απάντησε: «Γιατί είναι ο εαυτός που έχουμε βάλει στην άκρη και κάτι μας ξύπνησε προς τα κει. Μέσα σε όλα αυτά που συμβαίνουν, αυτή η παράσταση είναι ένας τρόπος να φωνάξω “ΑΦΗΣΤΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!”. Έπειτα από αυτή την παράσταση, θα ήθελα ο κόσμος να φύγει ευτυχισμένος. Να τη θυμούνται. Να τους δώσει αυτή η βραδιά αυτό που χρειάζονται για την επόμενη μέρα τους».
Σήμερα, λοιπόν, ο Σταμάτης όλων μας μας καλεί συνεπιβάτες σ’ αυτό το ερωτικό ταξίδι στο Ηρώδειο για να ενώσουμε τις φωνές κάτω από τις νότες του φωνάζοντας και κυρίως τραγουδώντας μαζί του αυτό το «ΑΦΗΣΤΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ!» όσο πιο δυνατά γίνεται!
