Η φύση καθορίζει το είναι και το γίγνεσθαι του ανθρώπου. Αυτό ισχύει από τα πανάρχαια χρόνια των ιερών Δρυάδων και των Νυμφών μέχρι τις ημέρες των βέβηλων λεηλατών και καταχρηστών των δασών, των ποταμών και των θαλασσών. Που θεωρούν τον δημόσιο φυσικό πλούτο αυτής της χώρας νόμιμη ιδιοκτησία τους και νομίζουν ότι μπορούν να τον διαχειρίζονται ως τσιφλίκι τους προς ίδιον αποκλειστικά όφελος. Αφήνοντας παντού πίσω τους καμένη γη που θα γίνει γρήγορα τσιμέντο. Διεξάγοντας εν καιρώ ειρήνης έναν ανηλεή, ανίερο και ακήρυχτο πόλεμο ενάντια στους πολίτες που σταδιακά εξανδραποδίζουν και χρησιμοποιούν ως εργαζομένους-δούλους.
Η φύση αποτέλεσε ανέκαθεν μια πολύτιμη και αναντικατάστατη πηγή πνοής για το σώμα και την ψυχή μας. Έγινε για τη μοντέρνα τέχνη το βήμα που βοήθησε τους εκφραστές της να απελευθερωθούν από τα δεσμά των εκάστοτε μαικήνων και της αναπαραστατικής μίμησης, να διερευνήσουν την ίδια την ύλη τους ως μέσο έκφρασης, αλλά και τις δυνατότητες χρήσης της μέσα από τις αντανακλάσεις του φωτός πάνω στο χρώμα.
Ένας φόρος τιμής στο κερκυραϊκό τοπίο
Είναι «το φως που διαμορφώνει όλο το πέπλο των χρωμάτων που κινούνται και αλλάζουν μέσα στον χρόνο. Αυτό με συγκινεί και συν-κινεί τη σκέψη μου και την παλέτα μου», γράφει ο Κερκυραίος χαράκτης και ζωγράφος Δημήτρης Μηλιώτης για την τελευταία του έκθεση στην γκαλερί Elpifos, στον Αρρίλα, που περιλαμβάνει την εικαστική αναμέτρησή του επί μια δεκαετία με το γενέθλιο τοπίο.
Ο Μηλιώτης το προσεγγίζει ως ευλαβής πιστός επισκέπτης με την απαραίτητη απόσταση που του έδωσαν τα χρόνια παραμονής του στην Αθήνα, προτού αποφασίσει να επαναπατριστεί. Λες και θα μπορούσε ένα αδέξιο άγγιγμα με τον χρωστήρα του να το τραυματίσει. Γιατί στόχος του δεν είναι, καθώς έλεγε ο μεγάλος τοπιογράφος του 19ου αιώνα Πολ Σεζάν, να το «αναπαραγάγει, αλλά να το παρουσιάσει». Στέκεται όπως ο Σεζάν συχνά στο ίδιο σημείο, την ίδια πάντα μαγική ώρα των μεταμορφώσεων του δειλινού, λίγο προτού πέσει το σκοτάδι. Και το δομεί με τον ίδιο τρόπο αυστηρά σε όγκους, που όμως στον Μηλιώτη αποκτούν με τα υδάτινα χρώματά του και τη ρυθμική πινελιά του μιαν υφή διάφανη και αισθησιακή. Που επιτρέπουν στο φως με τις πλάγιες αχτίδες του να απαλείψει τα όρια ανάμεσα στους ανθρώπινους οικισμούς και στον περιβάλλοντα χώρο. Να θρυμματίσει τη μορφή του κάστρου στη στεριά και να διαλύσει το είδωλό του στη θάλασσα. Να απαλύνει μέσα στις τονικότητες του πράσινου που αρχίζει να ροδίζει τον μόχθο των οργωμένων κάμπων. Να κρατήσει τους βίαιους κι αναπάντεχους, δυναμικά γραμμένους σχηματισμούς των νεφών και των κυμάτων. Και να μεταδώσει στο χάσιμό του με το σβήσιμο των χρωμάτων και τη σταδιακή κυριαρχία του γκρίζου τον παφλασμό του νερού και το θρόισμα των φυλλωσιών των μοναχικών δέντρων. Να προσδώσει μέσα από αυτό το αέναο παιχνίδι του φωτός με τη σκιά παλμό στο τοπίο που έχει τη δύναμη να το μεταλλάσσει διαρκώς.
Ο Δ. Μηλιώτης πετυχαίνει σ’ αυτή τη σειρά των μικρών διαστάσεων έργων, που μοιάζουν με διαφορετικά πλάνα μιας και μόνο, ιδωμένης από διαφορετικές γωνίες, σκηνής, να συλλάβει το φυσικό τοπίο μέσα στην απόλυτη αυτονομία της οντότητάς του και την απαράμιλλη, αυθεντική, άγρια και τρυφερή ομορφιά του. Και να το προβάλει με την αποστασιοποιημένη ματιά του και την προσήλωσή του ως έναν τόπο ιερό που απαιτεί τον σεβασμό, μια ανεξάντλητη πηγή πνοής, απαραίτητης όχι απλώς για την επιβίωσή μας, αλλά για να παραμείνουμε στο σώμα και στην ψυχή ζωντανοί.
Info
Δημήτρης Μηλιώτης, «Δειλινές αποχρώσεις»
γκαλερί Elpifos, Αρίλλλας, Κέρκυρα
Διάρκεια έκθεσης: 11-18 Αυγούστου 2023
Ωρες λειτουργίας: καθημερινά 7 μ.μ.-11 μ.μ.
