Ο μουσικοσυνθέτης Γιάννης Κωνσταντινίδης πρόκειται για μία μοναδική περίπτωση καλλιτέχνη που το έργο του αποτελεί ντοκουμέντο της παραδοσιακής και λαϊκής μουσικής σε δίσκους των 45 στροφών.
Το έργο του για ορχήστρα «Δωδεκανησιακή Σουίτα αρ. 2» με τις 22 λαϊκές μελωδίες που ο συνθέτης σταχυολόγησε -με μόνη εξαίρεση την αρ. 15- από τη συλλογή του μελετητή της παραδοσιακής μας μουσικής Σαμουέλ Μπο-Μποβί πρόκειται για ένα διαμάντι της λαϊκής παράδοσης με επιρροές από την ευρωπαϊκή μουσική και κυρίως τους Γάλλους συνθέτες.
Κατά τη διάρκεια των σπουδών του στο Βερολίνο η καταστροφή της Σμύρνης τον βρίσκει να εργάζεται σε καμπαρέ και στον βωβό κινηματογράφο. Εκεί μεταμορφώνεται στον Costa Dorre και συνδέεται με τον Νίκο Σκαλκώτα και τον Ίγκορ Στραβίνσκι. Η άνοδος του Ναζισμού τον αναγκάζει να επιστρέψει στην Ελλάδα. Με το πραγματικό του όνομα υπέγραφε τη «σοβαρή» συμφωνική μουσική και αντιστρέφοντας όνομα και επίθετο δημιούργησε τον Κώστα Γιαννίδη, τον γνωστό συνθέτη «ελαφρών» ακουσμάτων που απέσπασε Βραβεία στο Φεστιβάλ Μεσογειακού Τραγουδιού της Βαρκελώνης.
Ο Γιάννης Σκουρλέτης μαζί με τον Αλέξανδρο Παπαδόπουλο εστιάζοντας σε μια ριζοσπαστική προσέγγιση της παράδοσης ανακαλύπτουν έναν κοινό τόπο όπου ελληνική και δυτική μουσική βρίσκονται σε ένα συνεχή διάλογο του τότε με το τώρα.
Ένα σύμπαν όπου οι θεατές γίνονται μάρτυρες του αδάμαστου της υπαίθρου με τους λαϊκούς θρύλους να παρατηρούν την αστικοποίηση του σύγχρονου ανθρώπου. Κι είναι στα αλήθεια θαυμαστό παρακολουθώντας το Drag Ορατόριο με τραγούδια του ελληνικού λαού των Bijoux de kant πως γεννιέται μία νέα καλλιτεχνική φόρμα που μετακινείται από τα αυστηρά στεγανά της εθνικότητας της τέχνης.
Ο πιανίστας Γιώργος Ζιάβρας, ο οπερατικός baritone Γιώργος Ιατρού, δημιουργός της drag persona Νίνα Νάη και η Daglara, η queer περφόρμερ του Νίκου Τσιρώνη, δραματοποιούν και ερμηνεύουν το τραύμα όχι μόνο της πατριαρχίας αλλά κάθε εξουσιαστικής συνθήκης που επιβάλλει αγέλες καθυπόταξης και περιθωριοποίησης των ελεύθερων ανθρώπων.
Η παράδοση στρεβλά έχει εργαλειοποιηθεί και ταυτιστεί με την εσωστρέφεια και τον συντηρητισμό. Μία πιο προσεκτική ματιά στη δημώδη ποίηση και στιχουργική φανερώνει την κακοποίηση που οι γυναίκες αντιμετώπιζαν και όχι μόνο στην ύπαιθρο. Η τέχνη καταγγελτική και όχι συνένοχη κατέγραψε την γυναικοκτονία της Αλεξάνδρας Μ. που έγινε θρύλος το 1961 στο τραγούδι του Κώστα Γιαννίδη «Τα νέα της Αλεξάνδρας».
Η ανατρεπτική ματιά των Bijoux de kant αποκαθιστούν την παράδοση και επαναδιαπραγματεύονται τη θέση της μέσα από τις τρίφωνες συγχορδίες του Γιώργου Ζιάβρα, το πάθος και την καθαρότητα φωνής της Νίνα Νάη και την αψεγάδιαστη σωματοποιημένη ερμηνεία της Daglara που σαν λαβωμένο αγρίμι μας σπάραξε έχοντας αρωγό τις κλειστοφοβικές λήψεις του Γιώργου Αποστολόπουλου». και το οδοιπορικό σκηνικό του Κωνσταντίνου Σκουρλέτη με τη μυρωδιά του χώματος και την εξπρεσιονιστική ιδιοσυγκρασία των Bijoux de kant να γλυκαίνουν τα τέρατα μέσα μας.
