Συναντηθήκαμε με τον Γιώργο Καπουτζίδη στο Θέατρο Ήβη λίγο πριν από την τελευταία πρόβα για την καλοκαιρινή περιοδεία της παράστασης «Όποιος θέλει να χωρίσει να σηκώσει το χέρι του», που, μετά τα απανωτά χειμερινά της sold out, μετράει ήδη τα πρώτα της καλοκαιρινά. Εκεί, πάνω στη σκηνή, καθισμένος στα σκηνικά της παράστασης και παραδομένος στα φωτογραφικά στιγμιότυπα που αιχμαλωτίζει ο φακός του Παύλου Παρασκευά, μας άνοιξε καρδιά και μυαλό απλόχερα. Και αυτόματα μετέτρεψε το γεμάτο ερωτήσεις χάος του μυαλού μου σε μια κουβέντα με ανοιχτωσιά, ειλικρίνεια και συγκίνηση. Ο Γιώργος Καπουτζίδης έκανε τις ερωτήσεις μου να αισθανθούν φιλόξενα στο σπίτι των απαντήσεών του και μεστά, ελεύθερα και αβίαστα μας πήγε πίσω στο παρελθόν, μας έφερε στο τώρα και μας χάρισε και ίχνη από το δημιουργικό του μέλλον. Σαν μια υπόσχεση δημιουργικής αντοχής, επιμονής και συνέχειας. Μας μίλησε για την επιτυχία της παράστασης, που είναι και το πρώτο του θεατρικό έργο συγγραφικά, άφησε τα ρυάκια της σειράς «Στο παρά 5» να μας οδηγήσουν στην ακόμα σαν μαχαιριά επίκαιρη «Εθνική Ελλάδος», την ώρα που οι «Σέρρες 2» ετοιμάζονται να γεννηθούν, με μια απώλεια που στιγμάτισε αλλά και υπέδειξε τον δρόμο και τον τρόπο για τη συνέχεια. Με πολύ φως και καθαρό βλέμμα, αυτός είναι ο Γιώργος Καπουτζίδης.
Τώρα που έχεις πάρει απόσταση από το ανέβασμα αυτού του έργου, πώς εξηγείς την επιτυχία του;
Δεν τη φανταζόμουν. Είχαμε ξεκινήσει πριν από τον κορωνοϊό. Ήταν η πρώτη μου θεατρική δουλειά. Είχα πολύ άγχος πριν πάω στην πρώτη πρόβα. Πονούσε όλη μου η πλάτη, ψυχοσωματικό από το άγχος για το αν θα μπορέσω να καθοδηγήσω σωστά τους ηθοποιούς. Ήταν μια μεγάλη επιτυχία, με πολλά sold out. Ταξίδεψε και στη Θεσσαλονίκη, στο Βασιλικό Θέατρο, και φέτος τον χειμώνα θα συνεχιστεί και στη Θεσσαλονίκη και στην Κύπρο, στο ΘΟΚ. Το έχει πάρει και ένα πρακτορείο στην Αυστρία, το έχει μεταφράσει στα γερμανικά και είναι πιθανό να το δούμε να παίζεται και έξω. Νομίζω πως οφείλεται στην αλήθεια του. Είναι αληθινοί οι χαρακτήρες, ακόμα κι αν είναι τραβηγμένη η ιστορία. Οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που τους ξέρουμε, είναι φίλοι μας.
Είναι μια κωμωδία συμπεριληπτική και το βλέπω σε όλες τις τελευταίες δουλειές σου. Είναι στόχος ή προκύπτει;
Είναι στόχος. Είναι οκτώ χαρακτήρες, και έχουμε μια γκέι κοπέλα και ένα γκέι αγόρι. Οπότε υπάρχει αντιπροσώπευση. Πρέπει να ειπωθούν αυτές οι ιστορίες. Πρέπει να υπάρχουν αυτοί οι ήρωες. Είμαι κι εγώ ένας γκέι δημιουργός. Δεν είναι μόνος στόχος. Έγινε και ανάγκη, είναι και ευθύνη.
Η Τέχνη σού έδωσε τη δύναμη να μπορείς να τοποθετηθείς δημόσια για την ταυτότητά σου;
Μόνος μου το έκανα αυτό. Μέσω της Τέχνης προσπαθούσα να πω κάποια πράγματα. Από τη στιγμή όμως που μίλησα, όλα έγιναν πιο εύκολα. Έγινε πιο εύκολος ο τρόπος που επικοινωνώ στην καθημερινότητα και μπορώ να γράψω αυτό που θέλω χωρίς να το καμουφλάρω. Είμαι πολύ πιο καθαρός και ελεύθερος στη συγγραφή μου, στον δημόσιο λόγο μου και στον ιδιωτικό με έναν άνθρωπο σε έναν καφέ.
Αυτό το άνοιγμα της ταυτότητάς σου είχε να κάνει και με τη δύναμη που σου δίνει το γεγονός ότι δεν είσαι μόνο ο Γιώργος πια αλλά και ο Καπουτζίδης;
Νομίζω πως είναι πιο εύκολο για έναν Γιώργο σκέτο να το κάνει. Γιατί ο Γιώργος σκέτο έχει να δώσει λογαριασμό σε πολύ λίγους ανθρώπους στο περιβάλλον του. Όταν είσαι δημόσιο πρόσωπο, είναι πολύ πιο δύσκολο ή μάλλον έχει πολύ περισσότερη απάντηση μετά που πρέπει να διαχειριστείς. Αν δεν ήμουν ο Γιώργος Καπουτζίδης και ήμουν ο Γιώργος σκέτο, όπως λες, θα ήταν πιο βολικό.
Το έργο αυτό λοιπόν, έπειτα από αυτή την επιτυχία, είναι ο θεατρικός οδηγός σου;
Δεν έχω έναν θεατρικό οδηγό και δεν είχα και οδηγό στην επαγγελματική μου καριέρα γενικά. Γι’ αυτό δεν επαναλαμβάνομαι. Μπορεί να ήταν όλα πιο εύκολα αν ακολουθούσα μια μανιέρα. Έκανα μια παράσταση και η αμέσως επόμενη ήταν τόσο διαφορετική γιατί εγώ ήμουν διαφορετικός. Γιατί οι προβληματισμοί μου ήταν διαφορετικοί. Μην ξεχνάμε ότι αυτό το έργο γράφτηκε πριν από τον κορωνοϊό, τον χειμώνα του 2019, και το επόμενο γράφτηκε το καλοκαίρι του 2022. Άφησα αυτά τα σημάδια, αυτά που συνέβησαν, να με συνταράξουν, να με αλλοιώσουν, να με πονέσουν. Αποτύπωσα όλον αυτόν τον πόνο στο επόμενο έργο. Το επόμενο δεν ξέρω πώς θα είναι. Μπορεί να με βρει φοβερά χαρούμενο ή ερωτευμένο και να γράψω κάτι τέτοιο. Δεν κινούμαι με βάση τι θα αρέσει στον κόσμο. Κινούμαι συγγραφικά με βάση το πώς είμαι εγώ, πώς είναι η καρδιά μου, πώς είναι το μυαλό μου τη δεδομένη στιγμή.
Έπειτα από την επιτυχία της σειράς «Στο παρά 5» σε κυρίευσε το άγχος του μετά;
Όταν έγινε το «Στο πάρα 5», αφάνταστα. Έμεινα μετέωρος για επτά χρόνια μέχρι να γράψω την «Εθνική Ελλάδος». Προτιμούσα να κάνω άλλα πράγματα, γιατί δεν ήξερα τι έπρεπε να γράψω. Έπρεπε να αναμετρηθώ μ’ αυτό που είχα κάνει. Τώρα έχω απεγκλωβιστεί από το ότι πρέπει αυτό που θα κάνω να είναι πρώτο. Πρέπει αυτό που θα κάνω να με κάνει χαρούμενο και να είναι ωραίο. Αν δεν με κάνει χαρούμενο και δεν είναι ωραίο, δεν θα είμαι καλά ακόμα κι αν είναι πρώτο. Κάποιες φορές, αυτό που φτιάχνεις θα πάει εξαιρετικά, κάποιες καλά, κάποιες μέτρια. Μπορεί να πάει και άσχημα. Δόξα τω Θεώ, τα άσχημα δεν μου έχουν τύχει να πω την αλήθεια και δεν θα ήθελα. Αλλά ακόμα κι αν τύχουν, νιώθω ότι είμαι καλά στα μυαλά μου για να το αντιμετωπίσω ως κάτι όχι φοβερό.
Μετά την είσοδο ακροδεξιών κομμάτων στη Βουλή, κάποια αποσπάσματα από την «Εθνική Ελλάδος» έγιναν πάλι viral. Τι συνέβαινε στο μυαλό και στην καρδιά σου όταν έγραφες αυτή τη σειρά;
Τότε νόμιζα πως ήμουν ένα ξένο σώμα στην τηλεόραση. Ήταν και η περίοδος που δεν ήξερα πώς να βρίσκομαι μέσα στην τηλεόραση. Ήμουν σε μια τηλεόραση που εγώ είχα αυτούς τους προβληματισμούς, ένιωθα πως αυτό έπρεπε να πω ως συγγραφέας μέσα σε μια τηλεόραση η οποία αντιμετώπιζε το θέμα της Χρυσής Αυγής με lifestyle διάθεση. Τι ωραίο μαγιό που φοράνε, τι ωραίο σώμα που έχουν. Οι άνθρωποι που τα έλεγαν εν τω μεταξύ αυτά είναι στην τηλεόραση τώρα και το παίζουν πρωτοπόροι της Δημοκρατίας και των δικαιωμάτων. Και τότε έκαναν lifestyle ρεπορτάζ για τη Χρυσή Αυγή. Δεν ξέρω καν αν ήταν ξέπλυμα. Νομίζω πως απλώς δεν είχαν αντίληψη του τι συνέβαινε. Το ξέπλυμα τους κάνει λίγο πιο πονηρεμένους. Δεν θεωρώ πως ήταν πονηρεμένοι, αλλά χαζοί. Αισθανόμουν μόνος μου εκείνη την περίοδο. Και έλεγα «Δεν τον απασχολεί κανέναν άλλον μέσα στην τηλεόραση; Δεν απασχολεί κανέναν δημιουργό, κανέναν παρουσιαστή, κανέναν δημοσιογράφο; Μόνο εμένα νοιάζει;». Κάποιοι άνθρωποι είχαν καταλάβει και γι’ αυτό η «Εθνική Ελλάδος» βρήκε το κοινό της. Άκουγα συνέχεια ότι βάζει πολλά θέματα μαζί. Τι πολλά θέματα μαζί; Αυτή είναι η πραγματικότητα. Σε κάποιο σπίτι υπάρχουν γκέι, σε κάποιο ανάπηροι, σε κάποιο υπάρχουν ρατσιστές, καταπιεσμένοι, φτωχοί άνθρωποι, σε κάποιο υπάρχουν μετανάστες. Είναι ένα κομμάτι της Ελλάδας. Είχαμε συνηθίσει μέχρι τότε να βλέπουμε μια παρέα χαρούμενων ανθρώπων να είναι συγκάτοικοι σε ωραία σπίτια. Δεν είναι αυτή η πραγματικότητα.
Δυσκολεύτηκες με το κανάλι γι’ αυτή τη σειρά;
Όχι, καθόλου. Δεν την έκοψε το κανάλι τη σειρά. Γιατί κάποιοι είπαν ότι την έκοψε το κανάλι γιατί είπε πράγματα που δεν έπρεπε. Δεν υπάρχει αυτό. Έγιναν τα κάπιταλ κοντρόλ και το καλοκαίρι ήταν προγραμματισμένο να πάμε στη Ρουμανία, να κάνουμε γυρίσματα. Με 60 ευρώ τη μέρα ούτε στα Μέγαρα δεν μπορούσαμε να πάμε… Όταν αποκαταστάθηκε όλο αυτό και μπορούσαμε, ήταν πολύ αργά. Όλα τα κορίτσια είχαν κλείσει δουλειά στο θέατρο και όταν είπαμε να ξαναξεκινήσουμε και μπορούσαμε πια να ταξιδέψουμε, έκλεισε το Mega.
Το τέλος της σειράς ποιο θα ήταν;
Θα φτάνανε στον τελικό τα κορίτσια. Ίσως και να μην μαθαίναμε και αν θα έβγαιναν πρώτες ή δεύτερες. Όλη αυτή η διαδρομή που θα είχαν κάνει, που θα είχαν κερδίσει τη δική τους ανεξαρτησία, αξιοπρέπεια και ελευθερία θα ήταν πολύ πιο σημαντική από το σκορ ενός αγώνα.
Ποιες είναι οι δικές σου Σέρρες και πώς κουμπώνουν μέσα στη σειρά;
Οι δικές μου Σέρρες είναι αυτές που είδατε πάνω-κάτω. Είμαι ένα παιδί που μεγάλωσε στην επαρχία. Υπήρχε και το θέμα με τη σεξουαλικότητά μου και μια περίεργη σχέση με τους γονείς. Όταν δεν μπορείς να μιλήσεις για πράγματα για τα οποία άλλα παιδιά μπορούν να μιλήσουν, δυστυχώς δημιουργείται μια απόσταση. Και έρχεται μια στιγμή που κάτι γίνεται κι αυτή η απόσταση γεφυρώνεται. Γιατί εσύ αισθάνεσαι έτοιμος να τη γεφυρώσεις ή γιατί οι γονείς αισθάνονται έτοιμοι να τη γεφυρώσουν. Έχει αυτοβιογραφικά στοιχεία. Το βασικό είναι ότι και εγώ ανέβηκα στις Σέρρες για να είμαι κοντά στον μπαμπά μου, που είχε χτυπήσει το χέρι του. Είχαμε ανέβει και εγώ, και η αδελφή μου. Εκεί, εν μέσω φυσικοθεραπειών, ξεκίνησα να γράφω. Η συγγραφή αυτής της σειράς ήταν η παρέα μου την περίοδο που ήμουν στις Σέρρες με τον μπαμπά μου. Ζει βέβαια η μαμά μου, και η αδελφή μου επίσης είναι καταπληκτική. Δεν είναι σαν τη Νάνσυ της σειράς (γέλια). Μετά ήρθε η δεύτερη καραντίνα και οι Σέρρες είχαν γίνει η παρέα μου. Μου αρέσει που έγραψα κάτι μέσα από την καρδιά μου και κάτι το οποίο άγγιξε πραγματικά τις καρδιές ανθρώπων. Μου αρέσει αυτό που γράφω να είναι αληθινό και επιδραστικό. Νιώθω ότι αυτή η σειρά είναι και τα δύο. Είναι κομμάτι μου.
Σε προβληματίζει ότι το 2023 έχουμε ακόμα αντιδράσεις για ένα ομόφυλο φιλί;
Η αλήθεια είναι ότι αυτός ήταν και ο λόγος που ήθελα οπωσδήποτε να παίξει σε πλατφόρμα. Έλεγα ότι θέλω να πω μια ιστορία και δεν με νοιάζει. Ας μην έχει πολλούς τηλεθεατές. Όταν είσαι σε μια νέα ελληνική πλατφόρμα, δεν μπορείς να έχεις πολλούς τηλεθεατές. Έχεις κάποιους συνδρομητές. Δεν με πειράζει. Θέλω οι άνθρωποι που θα επιλέξουν να δουν τη δουλειά μου να τη δουν ήρεμα, ανεπηρέαστα από το γύρω-γύρω και να αγγίξει την καρδιά τους. Έμπαινε ο άλλος, έβλεπε επεισόδιο-επεισόδιο και δεν είχε ούτε συζητήσεις στο Twitter, ούτε σε εκπομπές, ούτε πουθενά.
Αυτό το γύρω-γύρω δεν το αντιλαμβάνεσαι ως μέρος της επαγγελματικής σου πραγματικότητας;
Επειδή το αντιλαμβάνομαι ως μέρος της πραγματικότητας, αυτός είναι ο λόγος που σηκώθηκα και έφυγα από την Αθήνα και μένω στην Αίγινα. Αυτός είναι ο λόγος που σταμάτησα να κάνω παρουσίαση στην τηλεόραση. Και επειδή το αντιλαμβάνομαι ως μέρος της πραγματικότητας, επέλεξα να είμαι σε μια πλατφόρμα και όχι σε κάτι πιο μεγάλο, το οποίο θα σήμαινε ότι θα πρέπει να είμαι ανά πάσα ώρα και στιγμή κάπου για μια συνέντευξη - εδώ, εκεί, αλλού. Μου αρέσει η ησυχία και δεν μου αρέσει η βαβούρα. Θέλω να κρατάω την ουσία των πραγμάτων. Για μένα η ουσία είναι το κομπιούτερ, αυτό που μου γεννάται την ώρα που γράφω και να ξέρω ότι αυτό που γράφω είναι αληθινό και δεν το γράφω για να το συζητήσουν ο ένας και ο άλλος, αλλά για να αγγίξει τους ανθρώπους που το παρακολουθούν, όσοι είναι αυτοί. Έτσι λειτουργώ τα τελευταία χρόνια. Το έχω χτίσει πολύ. Ακόμα και στο Instagram για ένα μεγάλο διάστημα δεν έβαζα καν το πρόσωπό μου. Ήταν μόνο τοπία. Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα και μπορούν να σχολιάσουν μόνο άνθρωποι που γνωριζόμαστε. Δεν υπάρχει βαβούρα. Δεν είμαι ανοιχτός 24 ώρες το 24ωρο. Δεν θα πω και κάτι τόσο φοβερό, που θα πρέπει να αναλυθεί την άλλη μέρα στα κανάλια. Μου φαίνεται αδιανόητο άνθρωποι που δεν με ξέρουν και δεν τους ξέρω, που δεν έχουμε πει μια καλημέρα να ξέρουν τι σκέφτομαι και τι αισθάνομαι και να συζητάνε γι’ αυτό. Είναι τρομακτικό.
«Σέρρες 2» χωρίς τον Πάνο Νάτση. Πόσο δύσκολη ήταν η απόφαση να συνεχιστεί η σειρά;
Δημιουργικά είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχω κληθεί να κάνω. Να συνεχίσω. Κάπου δηλαδή χάνεις το κέντρο σου. Χάνεις το όνειρό σου, τον στόχο σου, την ίδια σου την ιστορία, τη φιλοδοξία σου, τα πάντα. Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι όταν γίνεται κάτι τέτοιο. Χάνεις τη χαρά να δημιουργήσεις. Το θέμα όμως δεν είναι το πόσο δύσκολο είναι να γίνει το «Σέρρες 2» χωρίς τον Πάνο. Το δύσκολο ήταν να συνεχιστεί η ζωή χωρίς τον Πάνο. Για όλους μας. Και νιώθω ότι δεν μου το ρώτησε και κανένας αυτό. Και τώρα το συνειδητοποιώ. Αυτό είναι το δύσκολο. Πώς έγινε και έφυγε ένας άνθρωπος. Το να γίνει το «Σέρρες 2» χωρίς τον Πάνο πρακτικά σημαίνει ότι συνεχίζεται με τον Πάνο. Γιατί αν επέλεγα να μην υπάρχει ο Οδυσσέας στην ιστορία, ήταν σαν να πέθαινε ακόμα κι αυτό που άφησε. Άφησε έναν ρόλο. Θα ένιωθα πως τον σκοτώνουμε κι αυτόν ή τον διώχνουμε. Και σκέφτηκα ότι δεν γίνεται. Θα είναι με αυτόν τον ρόλο. Κι αυτόν τον ρόλο θα τον μοιράζονται πάντοτε δύο άνθρωποι. Αν εξαφανιζόταν ο ρόλος, αυτό θα τον εξαφάνιζε τελείως. Και αυτή η παράσταση συνεχίστηκε χωρίς τον Πάνο, αλλά με τον Πάνο πάντοτε. Πάντοτε θα τον σκεφτόμαστε. Πάντα θα τον αγαπάμε. Είναι χαρακτηριστικό ότι τον ρόλο του Πάνου τον πήρε ο Ευθύμης Γεωργόπουλος, που ήταν κολλητός του. Όταν σκοτώθηκε ο Πάνος, είπαμε μέχρι και να σταματήσει η παράσταση. Ήταν φοβερή η στάση του παραγωγού μας, του Πάνου Κατσαρίδη, που είπε ότι θα κάνουμε αυτό που θέλουν τα παιδιά. Αν θέλουν τα παιδιά να σταματήσει η παράσταση θα σταματήσει, θα πληρωθούν τον μήνα κανονικά κι ας μην έχουμε παραστάσεις. Και τα παιδιά είπαν θα συνεχίσουμε. Γιατί δεν θέλαμε να καθίσουμε στο σπίτι μας μόνοι μας. Θέλαμε όλο αυτό να το περάσουμε μαζί. Τον Ευθύμη, που ήταν φίλος του Πάνου, τον είχε φέρει ο ίδιος Πάνος να μάθει τον ρόλο σε περίπτωση κορωνοϊού για αντικατάσταση. Θέλαμε να έρθει κάποιος άνθρωπος ο οποίος να νιώθει αυτό που νιώθουμε. Ο Πάνος είναι πάντοτε παρών σε όλα τελικά. Και μ’ αρέσει να μιλάω για τον Πάνο. Νιώθω ότι όταν μιλάμε για κάποιον, είναι ολοζώντανος. Κάπως δεν φεύγει. Δεν ξέρω. Φοβάμαι όταν θα έρθει η στιγμή που δεν θα μιλάμε πια.
Γράφεις, σκηνοθετείς, παρουσιάζεις το Voice, τη Eurovision, αθλητικές εκπομπές. Τι φάση;
(Γέλια) Νομίζω πως είναι όλα κομμάτια του εαυτού μου. Και πολλά είναι επίσης και κατάλοιπα της παιδικής μου ηλικίας. Το παιδί που κρύβουμε σε εμένα έμεινε πολύ ζωντανό. Το έθρεψα πολύ. Και τα αθλητικά, και η Eurovision είναι πράγματα που έβλεπα παιδάκι. Από την άλλη, μεγάλωσα. Και ως άνθρωπος ευσυνείδητος, ως πολίτης, δεν γίνεται να μην βλέπω τα ζητήματα που υπάρχουν. Πάντοτε με απασχολούσαν. Οτιδήποτε γινόταν στο σχολείο, εγώ ήμουν ο πρώτος που θα ξεσηκωνόμουν.
Άρα είναι μάχη του ώριμου εαυτού σου και του παιδιού;
Είναι μάχη. Είναι πράγματα πολύ κοντά στην καρδιά μου και είναι επίσης και μια αδυναμία ένταξης. Δεν νιώθω ότι εντάσσομαι κάπου. Δεν νιώθω ότι εντάσσομαι στους εμπορικούς ή στους ποιοτικούς. Νιώθω ότι είμαι μια κατηγορία από μόνος μου. Αυτόνομος. Ακόμα κι αυτό είναι μάχη. Γιατί πάντοτε ήθελα να είμαι αυτόνομος ή ανεξάρτητος, αλλά, από την άλλη, πάντοτε ήθελα να ανήκω κι εγώ κάπου.
Κατέχεις μια σειρά από τηλεοπτικά και θεατρικά ρεκόρ. Έχεις νιώσει ποτέ να καβαλάς το καλάμι;
Όταν παιζόταν το «Στο παρά 5», έγραφαν o «νέος Σακελλάριος» και φρίκαρα. Είναι αγχωτικό αν το αφήσεις να σε καταβάλει κι αν ζεις προσπαθώντας να εκπληρώσεις τις προσδοκίες που έχουν οι άλλοι για σένα. Εμένα η προσδοκία μου για το καλοκαίρι που έρχεται μπορεί να είναι απλώς να κάνω ποδήλατο και κανό στην Αίγινα. Την προηγούμενη εβδομάδα, που έτρεχα με διάφορα, όταν πήρα το καράβι, το μόνο που σκεφτόμουν ήταν μόλις φτάσω, να κάνω μια βόλτα με το ποδήλατο. Πήρα το ποδήλατο και κατάλαβα ότι μέσα σε όλη αυτή την εβδομάδα η πιο ευτυχισμένη μου στιγμή ήταν αυτή. Ούτε στα μίτινγκ, ούτε στα κάστινγκ, ούτε στο χειροκρότημα. Ήταν όταν ανέβηκα στο ποδήλατο και με φύσηξε το αεράκι. Έχω λοιπόν αυτή τη γνώση πια. Οπότε την αναγνωρισιμότητα και το χειροκρότημα δεν τα έχω πιο μεγάλα στο κεφάλι μου. Και γι’ αυτό δεν έχω και τον εαυτό μου, που λαμβάνει αυτό το χειροκρότημα και την αναγνώριση, πιο μεγάλο στο κεφάλι μου από ό,τι είναι. Όταν ήμουν στο ξεκίνημά μου και γινόταν το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, καταλάβαινα ότι αυτό το οποίο κάνω είναι πολύ μεγάλο. Καταλάβαινα ότι αυτή η σειρά θα παίζεται έπειτα από είκοσι χρόνια. Δεν μου προκαλεί έκπληξη ότι ακόμα το βλέπουν. Αλλά καταλάβαινα ότι το δημιούργημα είναι μεγάλο, όχι ο δημιουργός. Γιατί αν το πεις αυτό για τον εαυτό σου, θα σταματήσεις να προσπαθείς και θα κάνεις συνέχεια το ίδιο. Η πορεία μου το αποδεικνύει αυτό. Αν με το που τελείωσε το «Στο παρά 5» με θεωρούσα τόσο μεγάλο και είχα καβαλήσει το καλάμι, θα έλεγα ωραία, φέρε μου τώρα το κομπιούτερ να γράψω κάτι και θα σκίσει. Μου πήρε οκτώ χρόνια να ξαναγράψω. Είναι η αναγνώριση ότι κουράστηκα. Δεν μπορώ να γράψω κάτι εξίσου καλό ή έστω καλό. Πρέπει να ξεκουραστώ. Όταν ξεκουράστηκα, έγραψα κάτι το οποίο, ναι, πραγματικά βγήκε ωραίο. Δεν είμαι μετριόφρων. Είναι πολύ ωραία η «Εθνική Ελλάδος», πολύ ωραίο και το «Στο παρά 5». Αλλά είναι ωραία γιατί βγήκαν με κόπο, με προσπάθεια και με δουλειά.
