Η Εταιρία Θεάτρου Σπίτι της ολοκληρώνει με μεγάλη επιτυχία, όπως ήταν προγραμματισμένο, την Τρίτη 27 Δεκεμβρίου τις παραστάσεις του νέου θεατρικού έργου του Ανδρέα Στάικου, «ΕΡΜΙΟΝΗ- Γλειφιτζουρίζειν εστί φιλοσοφείν», στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Υπόγειο) κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:30. Εμείς συναντήσαμε τον Νίκο Νίκα από το θίασο και είχαμε μια πολύ ενδιαφέρουσα κουβέντα για την παράσταση και όχι μόνο.
Πες μου για αυτό το καινούργιο θεατρικό έργο του Ανδρέα Στάικου; Τι θα μπορούσες να μας πεις για αυτό;
Το έργο αυτό μπορεί να χαρακτηριστεί ως σκοτεινή κωμωδία ή ως κωμική τραγωδία – ή και τα δύο ταυτόχρονα ∙ανάλογα τις στιγμές και τις επιδιώξεις των ηρώων στα διάφορα σημεία του έργου. Είναι ένα έργο που δεν αγωνιά να είναι ή αυτό ή εκείνο όπως δεν αγωνιά κι ο ίδιος ο Στάικος. Αντιθέτως αφήνει τον θεατή να ταξιδέψει σ’ ένα τολμηρό σύμπαν, παίζοντας με θέματα που θα μπορούσαν αν θεωρηθούν «ταμπού» πειράζοντάς τα και συγχρόνως αποκαλύπτοντάς τα.
Θα μπορούσες να μας πεις λίγο την ιστορία;
Την ξέρετε όλοι. Η ιστορία του Τρωικού πολέμου, του Μενελάου, της ωραίας Ελένης, της κόρης του Ερμιόνης και της ανιψιάς του Χρυσοθέμιδος, κόρης του Αγαμέμνονα. Αλλά, αντιστρέφω την ερώτησή σας – και τους ρόλους μας – και κλείνω την απάντησή μου με την ερώτηση «την ξέρουμε την ιστορία;»
Για ποιο λόγο θα έλεγες να έρθει κάποιος να δει την παράσταση;
Μα, φυσικά, για να δει ένα ολόφρεσκο ελληνικό έργο που συνομιλεί με το ευρωπαϊκό θέατρο στον τρόπο γραφής και συγχρόνως φέρει μια απίστευτη «ελληνικότητα» χωρίς το άγχος της εγχώριας ελληνικής γραφής. Ο Στάικος δεν φοβάται ούτε να είναι Έλληνας, ούτε να ανήκει στην Ευρώπη.
Η μουσική του Νίκου Ξυδάκη τι φωτίζει; Τη γέννησε το έργο;
Ο Νίκος Ξυδάκης δεν χρειάζεται συστάσεις, γιατί η ταυτότητά του, όλα αυτά τα χρόνια, είναι αυθεντική τόσο στις προθέσεις της όσο και στην ποίηση της μελωδίας. Νομίζω ότι ο μουσικός Νίκος Ξυδάκης έχει μια εκλεκτική συγγένεια με τον συγγραφέα Ανδρέα Στάικο κι έτσι η φράση σας «γέννησε το έργο τη μουσική» είναι απόλυτα εύστοχη. Παράλληλα, όμως, θα μπορούσε, αν χρονικά η μουσική προηγούνταν του κειμένου, να είχε γεννήσει αυτή το κείμενο.
Ο δικός σου ρόλος ποιος είναι;
Μα, φυσικά, ο Μενέλαος.
Πως είναι τα πράγματα στο θέατρο σήμερα; Νιώθεις κάτι να αλλάζει;
Θα δανειστώ τον γνωστό στίχο που έχει ερμηνεύσει ο Νίκος Παπάζογλου «όλα τριγύρω αλλάζουν κι όλα τα ίδια μένουν». Είχαμε, τα πολλά τελευταία χρόνια, κι εξακολουθούμε να έχουμε ένα πολύ καλό θέατρο με δημιουργία, πρωτοτυπία, που συνομιλεί με το τώρα και φλερτάρει με το αύριο.
Μπορεί τελικά ένας άνθρωπος να βιοποριστεί από το Θέατρο;
Δεν μου αρέσει να παραπονιέμαι ή να γκρινιάζω. Ναι, σε κάποιες περιπτώσεις, μπορεί και να μπορεί.
Καλλιτεχνικά τώρα που έχεις μια διαδρομή φαντάζεσαι τα επόμενα βήματα; Σχεδιάζεις;
Ένας από τους λόγους που δεν έχω κουραστεί ή βαρεθεί αυτήν τη διαδικασία του θεάτρου, είναι η αίσθηση ότι είσαι έφηβος και διαρκώς έχεις στο μυαλό σου, με ανυπομονησία, τη φράση «τι θα γίνω όταν μεγαλώσω». Δεν κάνω σχέδια, κάνω, όμως, όνειρα. Δεν ξέρω τι θα έρθει αύριο, αλλά ό,τι και να έρθει εγώ θα το πάρω αγκαλιά.
