Το Ημερολόγιο ενός σκύλου από τη Violet Louise, που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο το 2020 ως αυτόνομη ψηφιακή αφήγηση, παρουσιάζεται αυτή τη φορά ζωντανά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου για λίγες παραστάσεις κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Η Violet Louise μίλησε στην Αυγή χωρίς να αποκρύψει καμία της ιδιότητα, μας μίλησε για το πέρασμα της παράστασης αυτής από το διαδίκτυο στη σκηνή και χωρίς να το καταλάβει μας υποσχέθηκε ένα πολί ιδιαίτερο δημιουργικό μέλλον. Αυτή είναι η Violet Louise.
Το όνομά σας πάει παρέα με πολλές ιδιότητες όπως σκηνοθέτης, performer, μουσικός και multimedia artist. Θα θέλατε να μας συστήσετε τον εαυτό σας εσείς;
Θα έλεγα ότι απλά είμαι ένας δημιουργικός άνθρωπος που πειραματίζεται σε πολλά πεδία. Δε θα μπορούσα να συστήσω τον εαυτό μου με κάποια συγκεκριμένη ιδιότητα. Αν πω ότι είμαι αυτό ή εκείνο, θα είναι σα να προσπαθώ να χωρέσω σε κάτι πολύ συγκεκριμένο και μικρό. Δεν πιστεύω στη συστημική εξειδίκευση. Και ειδικά στην τέχνη. Εκτός αν θες να γίνεις βιρτουόζος. Αν σε ενδιαφέρει κυρίως η σύνθεση, οφείλεις να είσαι Homo Universalis. Εμένα πάντα μου άρεσε η σύνθεση. Προσπάθησα λοιπόν να εμβαθύνω σε πολλά γνωστικά πεδία. Οι σπουδές μου ήταν και θεωρητικές και πρακτικές. Δοκίμασα πολλά διαφορετικά πράγματα. Από το να τελειώσω τη Νομική Αθηνών, το Εθνικό Ωδείο και τη σχολή Υποκριτικής της Νέλλης Καρρά μέχρι να παίζω ντραμς και να παίζω σε παραστάσεις στο Εθνικό Θέατρο.Πάντα όμως κάτι έλειπε. Σα να μην είχα βρει ακριβώς το δρόμο μου. Το 2010, όταν συνεργάστηκα με το Δημήτρη Καμαρωτό σε ένα άλμπουμ με δικά μου ποπ ηλεκτρονικά τραγούδια και τίτλο Cardinals & Lovers, γνώρισα τους μετέπειτα συνεργάτες μου από το studio19 Βασίλη Κουντούρη και Κώστα Μπώκο. Μαζί τους ξεκίνησα δειλά δειλά να ασχολούμαι με τη σύνθεση ήχου και τα multimedia.Και τότε ανακάλυψα με τι πραγματικά ήθελα να καταπιαστώ.Από το 2012 και σε συνεργασία με το Studio19, δημιουργώ πολυμεσικές παραστάσεις και ψηφιακά έργα. Η βασική μου έρευνα αφορά την αφήγηση με τη χρήση της τεχνολογίας. Άλλοτε σε μικρότερη κλίμακα σε διάφορους χώρους και θεάτρα στην Αθήνα, άλλοτε σε μεγαλύτερη κλίμακα σε συνεργασία με φορείς, προσπαθώ να έχω ένα σταθερό στίγμα στο χρόνο και να εμβαθύνω στη σύγχρονη αφήγηση, ανανεώνοντας τα εργαλεία και τα μέσα που χρησιμοποιώ. Το μόνο σταθερό σημείο στο χρόνο, είναι οι συνεργάτες μου.Στις δικές μου δημιουργίες υπογράφω τη σύνθεση κειμένου, μουσικής, ήχου και εν μέρει της εικόνας σε συνεργασία με τον Βασίλη Κουντούρη από το Studio19. Δημιουργώ το σύμπαν της αφήγησής μου από όλα αυτά τα επι μέρους στοιχεία. Πολλές φορές φτιάχνω το σενάριο απο το μηδέν σα να ξεκινώ από μία λευκή κόλλα χαρτί. Όπως έγινε με το Ημερολόγιο του σκύλου.Άλλες φορές κάνω σύνθεση από έργα κλασσικών δημιουργών, όπως στο Φεστιβάλ Αθηνών, όταν χρησιμοποίησα αποσπάσματα από διαφορετικά έργα του Edgar Alan Poe για να δημιουργήσω μία καινούργια ιστορία.Στην πορεία συνεργάστηκα και με άλλους δημιουργούς σε επι μέρους τομείς : Στη μουσική, στον ήχο, στα βίντεο. Επανέρχομαι λοιπόν ξανά στην απάντηση της αρχικής ερώτησης; Πως θα με χαρακτήριζα; Συνθετικό άνθρωπο. Με πεδίο έρευνας την αφήγηση και τη δημιουργική χρήση της τεχνολογίας.Από την άλλη, αν κάποιος έχει έρθει σε επαφή με κάποιες από τις επι μέρους δεξιότητες μου, θα μπορούσε να με χαρακτηρίσει, ανάλογα με την περίσταση, σκηνοθέτη, performer, μουσικό, multimedia artist.
Το ημερολόγιο ενός σκύλου. Πείτε μας για αυτή την παράσταση;
Το Ημερολόγιο του σκύλου που παρουσιάζεται τώρα στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στο διαδίκτυο το 2020 με επιχορήγηση από το Υπουργείο Πολιτισμού. Αφορμή για να ξεκινήσει η ιδέα της ψηφιακής αφήγησης, ήταν ο θάνατος στις αρχές του 2020 της Μιλού, της σκυλίτσας με την οποία ζούσαμε μαζί για δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Ο θάνατος της Μιλού, σηματοδότησε για μένα το κλείσιμο ενός μεγάλου κύκλου, με απώλειες σε πολλαπλά επίπεδα. Ο καινούργιος δε κύκλος με βρήκε στην έναρξη της πανδημίας. Καμία διαφυγή. Κλεισμένη και απομονωμένη, άρχισα να σκαλίζω παλιά μου ημερολόγια, φωτογραφίες, βίντεο, καρτ ποστάλ. Να κοιτώ στο google map το σπίτι που μέναμε με τη Μιλού στην Καστέλλα, περιοχές που είχαμε ταξιδέψει τα καλοκαίρια, τον Κλεινοβό, το χωριό μου στην Πίνδο που περνούσα όλα μου τα καλοκαίρια. Ήταν σα να αναζητούσα μέσα από το διαδίκτυο τα ίχνη του σκύλου μου. Επί της ουσίας δεν ήταν καν τα ίχνη του σκύλου. Ήταν τα δικά μου ίχνη που αναζητούσα. Σα να προσπαθούσα να ξαναβρω κομμάτια από το παρελθόν που μου στέρησε βίαια ο χρόνος και να ανακαλύψω και πάλι τις ρίζες μου για να κρατηθώ στην καινούργια αβέβαιη πραγματικότητα.Έφτιαξα λοιπόν το δικό μου ψηφιακό ημερολόγιο από τις προσωπικές μου αναμνήσεις αλλά και αποσπάσματα από την ελληνική πραγματικότητα της κρίσης και των μεγάλων κοινωνικών αλλαγών. Γιατί με τη Μιλού, ζήσαμε όλο το απαύγασμα του παραλογισμού και της βίας που εισέπραξε η ελληνική κοινωνία από το 2007 μέχρι και σήμερα. Όταν ολοκλήρωσα τη δραματουργία με βασικό συνδετικό ιστό τη σχέση μου με τη Μιλού, διάνθισα τη σύνθεση με αποσπάσματα από Έλληνες ποιητές που ύμνησαν αυτή τη θαυμαστή σχέση αγάπης ανθρώπου και ζώου καθώς και αποσπάσματα από το βιβλίο του Δημήτρη Κωνσταντινίδη για την Επιχείρηση ΠΑΝΘΗΡΑΣ – Οι Γερμανοί εισβάλλουν και πυρπολούν την Πίνδο.
Το σκάει από το διαδίκτυο και ζωντανεύει στη σκηνή. Ποια ανάγκη το μεταφέρει στη σκηνή;
Η ανάγκη του να μοιράζονται οι άνθρωποι τις ιστορίες τους από κοντά. Να βρίσκονται στον ίδιο χώρο, την ίδια στιγμή. Να μοιράζονται, ο καθένας με τον τρόπο του μία κοινή εμπειρία. Χορτάσαμε να βλέπουμε τοίχους και τηλεοράσεις. Η πανδημία μας άλλαξε όλους σε μεγάλο βαθμό, μέσα σε αυτούς συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου. Η νέα εποχή ευνοεί το ψηφιακό. Δε θα έπρεπε να μιλάω, γιατί με βολεύει, με το ψηφιακό ασχολούμαι. Όμως δεν πρέπει ο ένας κόσμος να αναιρεί τον άλλο κόσμο. Το ψηφιακό και το πραγματικό μπορούν να υπάρχουν εξίσου στις ζωές μας. Εγώ αποφάσισα να κάνω κάτι μεικτό, να βρω τη χρυσή τομή. Να μεταφέρω το ψηφιακό στη σκηνή και να το καθυποτάξω στην υπηρεσία των ανθρώπων που δρουν και πάσχουν επί σκηνής.
Πως είναι να είσαι γυναίκα δημιουργός εδώ το 2022;
Κάποτε θα σας έλεγα ότι το να είσαι γυναίκα δημιουργός στη σύγχρονη εποχή, είναι μία πολύ δύσκολη συνθήκη. Τώρα θα έλεγα ότι είναι πολύ δύσκολο να είσαι δημιουργός, ανεξαρτήτως φύλλου. Η πραγματικότητα δεν σου επιτρέπει να είσαι δημιουργικός. Πρέπει αν έχεις πολύ γερές αντιστάσεις απέναντι σε όλο αυτό που υπάρχει γύρω μας, αν θες να είσαι παραγωγικός με έναν ουσιαστικό τρόπο. Υπάρχει μία ανελευθερία σε όλα τα επίπεδα.
Ποια τα επόμενα σχέδια;
Το Δεκέμβριο θα κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο η ψηφιακή αφήγηση το Κορίτσι με τα Σπίρτα η οποία επιχορηγήθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού και είναι μία σύγχρονη διασκευή βασισμένη το ομότιτλο παραμύθι του Hans Christian Andersen. Το Κορίτσι με τα Σπίρτα έχει ήδη βρει το δρόμο του, αποσπώντας βραβεία σε σημαντικά φεστιβάλ του εξωτερικού.Aπό το Φεβρουάριο θα παρουσιάσουμε με την Αγλαΐα Παππά στο θέατρο Τempus Verum, μία πολυμεσική διασκευή διασκευή βασιμένη στις Τρωάδες του Ευριππίδη βασιμένη σε πρωτότυπα μουσικά και ηχητικά υλικά, ένα σύστημα live επεξεργασίας ήχου και εικόνας που θα το χειρίζομαι από σκηνής και τρεις ηθοποιούς.
