Ο Γιάννης Κλίνης συναντάει ξανά το Δημήτρη Καραντζά, αυτή τη φορά στους Πέρσες του Αισχύλου που κάνει πρεμιέρα στις 15 και 16 Ιουλίου στην Επίδαυρο. Ανάμεσα στις πολύωρες πρόβες και αυτή τη δημιουργική προετοιμασία μας μίλησε για τη διαδικασία και το έργο σήμερα με ένα πόλεμο τόσο κοντά μας, αλλά και για όσα έχουν βγει στο φως στο χώρο του θεάτρου. Αυτός είναι ο Γιάννης Κλίνης.
Πέρσες του Αισχύλου. Τώρα που έχετε ήδη μπει μέσα στο έργο ποια είναι τα πρώτα πράγματα που σκέφτεστε γύρω από αυτό;
Αν μπορώ να απαντήσω συνειρμικά, με κάποιες σκόρπιες λέξεις, οι λέξεις αυτές είναι ξέσπασμα, βία, εκκωφαντική σιωπή, μάζα-όχλος, αναρχία... Έχοντας ξεκινήσει τις πρόβες πάνω στους Πέρσες και προχωρώντας σε αυτές, η λέξη που κυριαρχεί μέσα στο μυαλό μου,είναι η λέξη αναμονή. Με όλη την τραγικότητα που μπορεί να κουβαλάει αυτή η λέξη στο πλαίσιο αυτού του κειμένου.
Είναι τόσο επίκαιρο σήμερα όσο ακούγεται στα αυτιά μας;
Νομίζω πως όλες οι τραγωδίες είναι επίκαιρες για κάποιον λόγο. Ακουμπούν στο παρόν. Οι Πέρσες κοινωνικά, για το σύνολο των ανθρώπων, ναι, είναι πολύ επίκαιροι αυτή τη στιγμή.Τρομακτικά επίκαιροι!
Ο αντιπολεμικός χαρακτήρας του έργου σήμερα με όλα αυτά που συμβαίνουν έχει μεγαλύτερη σημασία. Νιώθετε και εσείς ότι προσεγγίζετε με τελείως διαφορετικό τρόπο το κείμενο σήμερα με έναν πόλεμο τόσο κοντά μας;
Ο πόλεμος που συμβαίνει δίπλα μας προφανώς αντανακλάται, θέλοντας και μη, στην ανάγνωση του κειμένου και στη γενικότερη προσέγγισή μας. Φαίνεται πιο καθαρά στο πώς οι μεγάλες δυνάμεις φτιάχνουν το παιχνίδι της εξουσίας θυσιάζοντας στο βωμό της όποιας φιλοδοξίας την αξία της ανθρώπινης ζωής.
Η σκηνοθετική ματιά του Καρατζά αναδεικνύει πάντα τα κείμενα με έναν διαφορετικό τρόπο και αυτό είναι κοινώς αποδεκτό. Είναι το ίδιο ανατρεπτικός σκηνοθετικά και τώρα;
Οι παραστάσεις, πάντως, που έχω κάνει με τον Δημήτρη δεν ήταν πάντα κοινώς αποδεκτές και αυτο είναι για μένα το ενδιαφέρον. Αλίμονο αν άρεσαν όλες οι παραστάσεις σε όλους. Για τους Πέρσες τώρα δε μπορώ να γνωρίζω ακόμα το αποτέλεσμα της παράστασης, είναι νωρίς.Το μόνο που μπορώ να πω με σιγουρια ειναι ότι ο Δημήτρης καταφέρνει πάντα να διαβάζει και να προσεγγίζει το κάθε έργο με μοναδικό τρόπο.
Με αυτό το έργο πατάτε Επίδαυρο σε αυτό το τόσο φορτισμένο θέατρο. Τελικά είναι τόσο σημαντικό να παίζει κανείς εκεί;
Η πρώτη μου εμπειρία στην Επίδαυρο ήταν ανεπανάληπτη. Ακριβώς επειδή ήταν η πρώτη. Ωστόσο κάθε φορά που βρίσκομαι ως ηθοποιός εκεί, νιώθω πάντα τόσο όμορφα. Είναι ένα πραγματικά φιλικό θέατρο τόσο για τον ηθοποιό όσο και για τον θεατή. Είναι σαν μια τεράστια, ζεστή αγκαλιά. Αγκαλιάζει τα πάντα.
Όλα αυτά που συμβαίνουν στο χώρο του θεάτρου κόβουν κάπως τα φτερά σας; Σας προσγειώνουν απότομα;
'Οχι, απεναντίας χαίρομαι πολύ για όσα βγήκαν στο φως.Αισθάνομαι σαν να τινάχτηκε ένα βάρος, ένας γίγαντας φόβος από το χώρο του θεάτρου και ελπίζω αυτό να οδηγήσει σε ένα θέατρο πιο ανθρώπινο και πιο δημιουργικό.
Μόνο εσείς μπορείτε να το πείτε. Στις πρόβες, πάνω στη δουλειά έχει αλλάξει κάτι;
Είχα την τύχη να συνεργάζομαι, τις περισσότερες φορές, με ανθρώπους μέσα σε ένα πλαίσιο σεβασμού, κατανόησης και συνεννόησης. Χαίρομαι πολύ που έχει ανοίξει πλέον ένας διάλογος και μπορώ να συζητάω ακόμα πιο ανοιχτά με τους φίλους και συναδέλφους μου.
Σε έναν άνθρωπο που θα ήθελε να ξεκινήσει τώρα το θέατρο. Τι θα λέγατε;
Καλή τύχη! Στο χώρο της τέχνης συναντάς πολλές δυσκολίες.Όταν όμως κάποιος θέλει να ασχοληθεί ολόψυχα με την τέχνη, δεν υπάρχει τίποτα και κανείς που μπορεί να τον σταματήσει. Δεν είναι εύκολος ο χώρος του θεάτρου, αλλά προσφέρει πράγματα που ξεπερνούν αυτά που μπορεί να προσφέρει μια άλλη δουλειά.
Τι θα θέλατε να σας συμβεί μετά από αυτό καλλιτεχνικά;
Έχω την τύχη να γνωρίζω τι θα μου συμβεί θεατρικά μετά από αυτή την παράσταση και είναι πράγματα που θα κάνω με ανθρώπους που αγαπώ και εκτιμώ. Περιμένω όμως με μεγάλη λαχτάρα και περιεργεια τις πρόβες αυτές. Σαν μικρό παιδί.
