Οι σκιές και τα φαντάσματα του πολέμου
Οι σκιές του νέου πολέμου σκιάζουν τις ζωές μας, κλονίζουν το είναι μας. Φέρνουν στην επιφάνεια τα φαιά φαντάσματα του παρελθόντος. Επαναφέρουν την ιδεολογικά χρωματισμένη διχοτόμηση της Ευρώπης σε κακιά ρώσικη Ανατολή και καλή ΝΑΤΟϊκή Δύση. Αυτήν που θελήσαμε και προσπαθήσαμε να λησμονήσουμε μετά την πτώση των τειχών το ΄89 και την ελεύθερη πλέον μετακίνηση των ανθρώπων μετά το ανακοινωθέν τέλος του Ψυχρού Πολέμου.
Αυτήν που η εισβολή των ρωσικών στρατευμάτων του Προέδρου Πούτιν στην Ουκρανία και η έμμεση στήριξη του ουκρανικού στρατού με τα εμπλεκόμενα νεοναζιστικά τάγματα του Αζόφ από την αμερικανική ηγεσία και τους ποδηγετούμενους Ευρωπαίους αρχηγούς κρατών ξαναχτίζουν μέσα στη γηραιά ήπειρο. Με τη μικρή Ελλαδίτσα του μικρομέγαλου Κυριάκου Μητσοτάκη να «συμμορφώνεται», άνευ όρων, «προς τας υποδείξεις», να αποστέλλει όπλα στον ουκρανικό στρατό, να ανέχεται τον δικτάτορα Ερντογάν ως ρυθμιστή - οικοδεσπότη της καταστροφικής για τους λαούς διένεξης και τον βιντεοσκοπημένο μαχητή του νεοναζί Αζόφ να ομιλεί στην ελληνική Βουλή και να χειροκροτείται από το κόμμα του.
Το σκληρό, αμείλικτο πρόσωπο του πολέμου των «μεγάλων» οικονομικών συμφερόντων για τη διαχείριση του ορυκτού πλούτου των «μικρών» χωρών προβάλλει μέσα από τις αμείλικτες επιχειρήσεις χειραγώγησης των μαζών. Που προοιωνίζονται ένα δυσοίωνο, φιμωμένο από χειραγωγημένους δημοσκόπους και δημαγωγούς μέλλον.
Το αύριο που οι πρόσφυγες τολμούν να ονειρεύονται
Οι συνήθεις μεγάλοι χαμένοι, τα άμαχα γυναικόπαιδα κυρίως, εξαναγκάζονται να ακολουθήσουν τον συνήθη δρόμο της προσφυγιάς. Να τολμούν να ονειρεύονται, όπως όλοι, οι πρόσφυγες για τα παιδιά τους. Αυτό το μέλλον δείχνει, στην τελευταία του δουλειά, στον Χώρο Τέχνης της Εθνικής Ασφαλιστικής ΣΤΟart, ο μεγαλωμένος στη Μόσχα εικαστικός καλλιτέχνης Ιβάν Μαστερόπουλος. Πλάθει με λάδια και μεικτές τεχνικές τοπία της Αθήνας και της Κωνσταντινούπολης. Θέτει στο επίκεντρο της πόλης με την αρχαιοελληνική παράδοση, την Ακρόπολη και τα βυζαντινά εκκλησάκια της και στην πρωτεύουσα δύο αυτοκρατοριών τους χριστιανικούς ναούς και τα αστικά κτήριά της. Συνδέει έτσι με το παρελθόν τους δυο τόσο διαφορετικούς και τόσο συγγενείς κόσμους της Ανατολής και της Δύσης. Που μοιάζουν ρευστοί, έτοιμοι να βυθιστούν μέσα στην πηχτή, απτή σχεδόν πάστα των γήινων χρωμάτων τους. Αναδίνουν μέσα από τις ορμητικές πινελιές τους μιαν αίσθηση μοναξιάς και ερήμωσης που εντείνεται με την απουσία της ανθρώπινης μορφής.
Γράφει πάνω στον χαλκό συνθέσεις μέσα σε κερματισμένους, επηρεασμένους από τα πρωτοποριακά ρεύματα του μοντέρνου, αποδοσμένους με σχήματα γεωμετρικά και διαγώνιες, ανορθόδοξες προοπτικές, χώρους. Εκεί εντάσσει φιγούρες αφαιρετικές, αποτυπωμένες με μια συνειρμική γραμμικότητα, που αποκτούν υπόσταση με τις κινήσεις, τις χειρονομίες, τους μορφασμούς τους αλλά και τις επιλεκτικές κηλίδες του σμάλτου με τις οποίες βάφονται. Φιγούρες που ενίοτε θα μπορούσαν να εννοηθούν ως προπλάσματα μιας θρησκευτικής εικόνας, απαλλαγμένης όμως από τα θρησκευτικά πρόσημα που θα την περιόριζαν.
Φιγούρες ενηλίκων που δηλώνουν την ένταση της σχέσης τους ως μια ισότιμη αναμέτρηση, προβάλλουν την απρόσμενη δολοφονία τους από αθέατους θύτες με τα χέρια υψωμένα προς τα πάνω ως μιαν αιφνίδια προσβολή της ύπαρξής τους αλλά και μια καταγγελία του άδικου χαμού τους.
Φιγούρες εγκλωβισμένες μέσα σε στενόχωρα, ψηλά σαν φυλακές σχεδόν κτίσματα, που υψώνουν το κεφάλι προς το μικρό κομμάτι του ουρανού που διαφαίνεται και ονειρεύονται.
Φιγούρες προπάντων παιδικές, που ξεχειλίζουν από ενέργεια. Μεταφέρουν μέσα από τη χαλαρότητά τους στον σίγουρο όρμο της μάνας, τον ξέφρενο εναγκαλισμό τους στον χορό ή στην πάλη, την άκρατη επιθυμία τους να βουτήξουν, να πετάξουν, να κυλήσουν πάνω σε ποτάμια στο άγνωστο. Εκφράζουν την τόλμη τους να δουν το αύριο από μια οπτική πολυπρισματική, χωρίς προκατασκευασμένες διαιρέσεις των ανθρώπων ή των γενέθλιων τόπων τους. Όπου το παιγνίδι, ο τόπος της άδολης και αέναης εναλλαγής των ρόλων, αναδεικνύεται σε κινητήρια δύναμη της ζωής που συνεχίζεται.
Info:Ιβάν Μαστερόπουλος, ατομική έκθεση,
Χώρος Τέχνης της Εθνικής Ασφαλιστικής,
ΣΤΟαρτ, Στοά Κοραή
Διάρκεια έκθεσης:11 Μαρτίου-27 Απριλίου 2022
Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα - Παρασκευή, 10.00-18.00
