Ο Γιάννης Νταλιάνης σκηνοθετεί ένα ακόμα έργο με κέντρο το σύγχρονο άνθρωπο. Η παράσταση On Ego στο Από Μηχανής Θέατρο, που ήδη λόγω μεγάλης επιτυχίας έχει πάρει παράταση και για μετά το Πάσχα, είναι έναι μόνο από τα δημιουργικά ενεργά κομμάτια του πολυπράγμονα σκηνοθέτη και ηθοποιού. Σκηνοθετεί, παίζει, μιλάει και εκτίθεται με τον δικό του μοναδικό τρόπο, επιβεβαιώνοντας πως ή έμπνευση και η δημιουργία είναι στενά συνδεδεμένες και με την προσωπικότητα του καλλιτέχνη. Από τις Άγριες Μέλισσες στη Σκοτεινή Θάλασσα και λίγο πριν τον Ταρτούφο του μας μίλησε για όλα με το δικό του ξεχωριστό τρόπο.
Πείτε μου για το έργο On Ego. Πώς γεννήθηκε αυτή η νέα σκηνοθεσία;
Η απώλεια αγαπημένων προσώπων που μας αναγκάζει να επαναπροσδιορίσουμε την ταυτότητά μας, η συνειδητοποίηση ότι όσα ζούμε είναι προσωρινά, και γι’ αυτό ακριβώς αξίζει να τα ζήσουμε, είναι ο πυρήνας του On Ego. Κι αυτός οδήγησε την νέα μου σκηνοθεσία.
Πώς επηρέασε η σύγχρονη πραγματικότητα την επιλογή αυτού του έργου;
Αν η αγάπη, η πίστη, η αμφιβολία, η απώλεια, η πρόοδος της επιστήμης, η λογική και η ευαισθησία, αφορούν τον σύγχρονο άνθρωπο τότε το On Ego χάρη στον συναρπαστικό και ιδιαίτερα πρωτότυπο τρόπο που καταπιάνεται μ’ αυτά τα θέματα, είναι μια πολύ καλή επιλογή.
Τελικά είστε περισσότερο σκηνοθέτης ή ηθοποιός;
Σκηνοθέτης και ηθοποιός συνυπάρχουν μέσα μου και συνεργάζονται. Ο ένας ανεβάζει τον πήχη στον άλλον. Επίσης ως ηθοποιός-σκηνοθέτης κατανοώ ιδιαίτερα τους ηθοποιούς που σκηνοθετώ, αλλά και τους σκηνοθέτες που με σκηνοθετούν.
Ο ρόλος του σκηνοθέτη είναι από τη φύση του εξουσιαστικός; Ή αυτό είναι ένας μύθος που πρέπει να ξεπεραστεί;
Για μένα, την πρώτη θέση έχει ο συγγραφέας. Ο σκηνοθέτης είναι ο ενδιάμεσος. Αυτός που θα συνδέσει συγγραφέα και ηθοποιούς. Θα πρέπει να τους οδηγήσει να εισχωρήσουν στον πυρήνα του έργου και να απελευθερώσουν τις δυνάμεις του. Η εξουσία δεν είναι η λέξη που ταιριάζει σε έναν οδηγητή.
Έχει επηρεαστεί ο τρόπος που συνδέεστε με τους ηθοποιούς κατά τη διάρκεια μιας σκηνοθεσίας;
Νιώθω μεγάλη τρυφερότητα για τους μονομάχους-ηθοποιούς που μπαίνουν στην θεατρική αρένα, ενώ εγώ βρίσκομαι πίσω από τα φώτα. Οι νίκες τους, αλλά και οι ήττες τους, με συγκινούν.
Οι κριτικές σας επηρεάζουν περισσότερο όταν σκηνοθετείτε ή όταν παίζετε ως ηθοποιός;
Σε κάθε περίπτωση, κακά τα ψέματα, οι θετικές κριτικές με χαροποιούν και οι αρνητικές με πικραίνουν. Αυτό όμως κρατά λίγες ώρες. Εξαρτάται φυσικά πάντα και από ποιον προέρχονται, και κατά πόσο μπορούν να γίνουν εποικοδομητικές. Τέλος, νομίζω ότι ως σκηνοθέτης έχοντας την συνολική ευθύνη μιας παράστασης, με αφορά πιο άμεσα η όποια κριτική.
Σκοτεινή Θάλασσα. Πώς είναι αυτή η συμμετοχή σε ένα τόσο δημοφιλές σήριαλ;
Η «Σκοτεινή θάλασσα» ήταν μια ευκαιρία να συναντήσω μετά από χρόνια τον Άρη Λεμπεσόπουλο, να γνωρίσω την Θέμιδα Μπαζάκα, να συνεργαστώ με τον Γρηγόρη Καραντινάκη και τόσους άλλους αξιόλογους ανθρώπους. Ο ρόλος μου είχε μεγάλο ενδιαφέρον, και ήταν κάτι τελείως διαφορετικό από τον δικηγόρο στις «Άγριες Μέλισσες». Να θυμίσω ότι, όσο κι αν καταθέτουμε προσωπικά στοιχεία, είμαστε ηθοποιοί και όχι οι χαρακτήρες που υποδυόμαστε…
Η τηλεόραση ως μέσο σας απασχολεί περισσότερο όταν επιλέγετε μια δουλειά; Θεωρείτε πως είναι πιο προβληματικό ως μέσο;
Η τηλεόραση είναι κι αυτή ένα μέσο. Η επιλογές είναι πάντα δύσκολες. Είναι απαραίτητο να γνωρίζει καθένας τι θέλει πραγματικά και να μην άγεται και φέρεται από τις περιστάσεις, που είναι αλλοπρόσαλλες…
Την ώρα αυτή βρίσκονται σε εξέλιξη οι δίκες του MeToo; Ως ενεργό καλλιτεχνικά μέλος του θεατρικού κόσμου πως σας επηρεάζει; τι σκέψεις σας προκαλεί;
Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια. Κώδικας δεοντολογίας, θεσμοί και νόμοι.
Τα επόμενα σχέδιά σας;
Η υποκρισία γύρω μας και μέσα μας. Για τα 400 χρόνια από την γέννηση του Μολιέρου: «Ταρτούφος»…
