Live τώρα    
Η πόλη μέσα από ένα παράθυρο
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

Η πόλη μέσα από ένα παράθυρο

Η πόλη αφανίζεται

Η πόλη κομματιάζεται, καταστρέφεται, αφανίζεται. Ο χαρακτήρας της αλλοιώνεται με ρυθμούς δραματικά γρήγορους. Μέσα από την εγκατάλειψη στο έλεος του χρόνου χαρακτηριστικών για την ταυτότητά της  κτηρίων της και της προδιαγεγραμμένης ερήμωσής τους. Με το κλείσιμο ιστορικών κινηματογράφων που σφράγισαν τις πρώτες επαφές μας με την έβδομη τέχνη, τον πλέον πρόσφατο αυτόν του «Έμπασυ»  στο Κολωνάκι και την μετατροπή του- όπως λέγεται- σε νυχτερινό κέντρο.

Με την επικείμενη μετατροπή της «Στοάς του Βιβλίου» σε «Φαγάδικο υψηλών προδιαγραφών» ή την επικείμενη  «ανάπλαση» και εκμίσθωση σε ιδιώτη του σχεδιασμένου από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Πικιώνη ως δωρεάν για τον περιπατητή «Αναπαυτηρίου» και με ελεύθερη θέα στο ιερό τσιμεντωμένο πλέον Μνημείου της Ακρόπολης. Αποκόβοντας το από το συνολικό όραμα του Πικιώνη.

Ο πολίτης ξένος μέσα στην ίδια του την πόλη                   

Οι κεντρικές πλατείες της είναι ως επί το πλείστον κλειστές για τον πολίτη και περιστοιχισμένες από τείχη λαμαρίνας όπως και η φραγμένη με άγαρμπες ζαρντινιέρες και πανιά μιας εικονικής πραγματικότητας του Μεγάλου Περιπάτου Πανεπιστημίου.                                                   

Τα σπασμένα πεζοδρόμια δυσχεραίνουν περαιτέρω την επικίνδυνη για τη σωματική του ακεραιότητα μετακίνησή του μέσα στο κέντρο και τις παρυφές του. Τα σβησμένα σήματα – κατατεθέντα, πνευματικά και υλικά,  του προσανατολισμού του, το «Νέον» που έγινε «Βενέτης», τους σκελετούς των  κινηματογράφων Αττικόν και Απόλλωνας που στέκουν ακόμα ως τοπόσημα της καταστροφής, μέχρι να καταρρεύσουν, το «Αιγαίον», ο «Κάουφμαν», τα μεταλλαγμένα καφενεία της πλατείας συντάγματος τον κάνουν να νιώθει ξένος μέσα στην ίδια του την πόλη. Τώρα που  κατορθώνει να κάνει κάποια δειλά βήματα έξω από το καταφύγιο της πανδημίας, το σπίτι του. Τώρα που προσπαθεί να την περπατήσει.

Η συναυλία για την ειρήνη και το κενό της επικοινωνίας

Η συναυλία για την ειρήνη που έγινε στα Προπύλαια δεν εξέφρασε μόνο αυτό που δηλώνει εμφανώς ο τίτλος της. Αλλά και το συναπάντημα ανθρώπων που είχαν σχεδόν δυο χρόνια να ειδωθούν, να μιλήσουν εκ του σύνεγγυς, να τραγουδήσουν για τον ίδιο σκοπό. Να καλύψουν κυρίως το μεγάλο κενό, έστω και με μάσκες και με προσεχτικές χειραψίες, της επικοινωνίας που κάλυψε ξαφνικά και επισκίασε τη ζωή τους.                                                          

Είναι το κενό που υποδηλώνει στην τελευταία του δουλειά ο εικαστικός καλλιτέχνης  Απόλλων Γλύκας, στην αίθουσα τέχνης «έκφραση- γιάννα γραμματοπούλου», στο Κολωνάκι.  Μιλά με μια γλώσσα λιτή και πυκνή στα φωτογραφικά κολλάζ και στις μεταλλικές κυρίως κατασκευές  που θα μπορούσαν να εννοηθούν και ως αποσπασματικά καθρεφτίσματά τους, απτές «σημειώσεις» του εγκλεισμού.                                                

Τοποθετεί τον εαυτό του και κατ΄επέκτασιν το θεατή των έργων του στη θέση του παρατηρητή της πόλης μέσα από ένα παράθυρο- μικρό άνοιγμα στον έξω, ερημωμένο από ανθρώπους, κόσμο.                                                          

Θέτει στο επίκεντρο της ματιάς που αποτυπώνει τις συσσωρευμένες παλιού τύπου κεραίες. Που προβάλλουν άναρχα πάνω στις οροφές των συχνά κακοχτισμένων και πυκνά δομημένων πολυκατοικιών ανάμεσα σε ηλιακούς θερμοσίφωνες. Ή δείχνονται δίπλα σε δορυφορικές κεραίες σε πλασμένα στο μέτρο του ανθρώπου χτίσματα όπου διαφαίνεται ακόμα στο βάθος το γαλάζιο του ουρανού.                                

Τις μεταλλάσσει έτσι σε κατεξοχήν σύμβολο της διαδικτυακής και τηλεοπτικής επικοινωνίας που κυριάρχησε στα δύσκολα  χρόνια της μόνωσης της πανδημίας που ακόμα καλά κρατεί.                                                  

Δημιουργεί τοπία αστικά, σκοτεινά και ηλιόλουστα, όπου τα στοιχεία της ζωής εκφράζονται ως ίχνη από αναμμένα φώτα σε δώματα, μια παρατημένη ξύλινη σκάλα, ασθενικά φοινικοειδή που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβιώσουν εκτείνοντας τον κορμό τους εις ύψος.                                    

Τοπία όπου η πάλη για αυτοσυντήρηση και η παραίτηση από τη συλλογική δράση συνυπάρχουν ισότιμα μαζί με τα σύγχρονα υλικά και ανόργανα στοιχεία που μοιάζουν να κατακλύζουν την Αθήνα. Να εξαλείφουν την οργανική ταυτότητά και τη μνήμη της. Να μορφώνουν από απρόσωπους, αναγνωρίσιμους ή μη, επιτήδειους διαχειριστές της μιαν απρόσωπη και ανταλλάξιμη μορφή πόλης ερήμην των πολιτών της.

Info: Απόλλων Γλύκας, «INHALE, notes from behind a window» 

αίθουσα τέχνης «έκφραση-γιάννα γραμματοπούλου» Βαλαωρίτου 9α, Κολωνάκι  

Διάρκεια έκθεσης:17 Μαρτίου- 9 Απριλίου 2022                     

Ώρες λειτουργίας: Τρ./Πεμ./ Παρ. 12.00-20.00, Τετ. 12.00-18.00, Σαβ. 12.00-15.00                                                                  

                          

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ
ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ 2.0