Με το φύλλο της Παρασκευής 14 Ιανουαρίου του σωτηρίου έτους 1853 η εφημερίδα Νew York Daily Times (πρόδρομος των New York Times) ενημέρωνε το αναγνωστικό της κοινό ότι «δεν υπάρχουν προς το παρόν νέα από τη Γαλλική Αυτοκρατορία». Με τη σημερινή αντίληψή μας για τον κόσμο ένα τέτοιο τηλεγράφημα προκαλεί απορία, καθώς είχαν περάσει λίγες εβδομάδες αφότου ο πρώτος Πρόεδρος της Γαλλίας, ο ανιψιός του Ναπολέοντα Λουδοβίκος Ναπολέοντας ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας της Γαλλίας έχοντας επί μήνες καταλύσει δικτατορικά το σύνταγμα της χώρας του. Είχαν προηγηθεί επαναστατικοί καιροί, με τους Γάλλους εργάτες για άλλη μια φορά να ελπίζουν ματαίως σε καλύτερες μέρες. Ο λαοφιλής και μεταρρυθμιστής Ναπολέων Γ΄ έμελλε να είναι και ο τελευταίος Γάλλος μονάρχης, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία, που ενδεχομένως να μπορούσε να γίνει σειρά στο Netflix.
Αν ανατρέχαμε στον ίδιο εκείνο μήνα, θα μαθαίναμε ότι ο αυτοκράτορας θα ερχόταν εις γάμου κοινωνίαν· κάτι που μάλλον θα σήμαινε άφθονο υλικό για την παριζιάνικη μπουρζουαζία να ασκήσει πολλαπλώς την κρυφή γοητεία της αποτυπώνοντάς τη σε χάρτινες κοσμικές ειδήσεις (τότε δεν υπήρχε μεγάλη ή μικρή οθόνη). Για την Ιστορία, εκείνες τις μέρες συστηνόταν η Compagnie du Grand-Central, μονοπώλιο με το οποίο θα ξεδιπλωνόταν το μεταρρυθμιστικό όραμα της νέας τάξης για σιδηροδρομική σύνδεση του Παρισιού με τον γαλλικό Νότο. Και, βεβαίως, ήταν εκείνος ο Γενάρης του 1853 ένας μήνας όπου συνέχιζε με αμείωτο το ενδιαφέρον για το μεγάλο γεωπολιτικό δράμα ανάμεσα σε Γαλλία, Βρετανία, Ρωσία και Τουρκία για τις τύχες της τελευταίας.
Σε άρθρο του σε μια άλλη νεοϋορκέζικη εφημερίδα λίγους μήνες μετά, ο Καρλ Μαρξ θα έκανε αναφορά στο «αιώνιο Ανατολικό Ζήτημα» καταγράφοντας τα ρεπορτάζ της εποχής για τη μετακίνηση μιας γαλλικής ναυτικής μοίρας από την Τουλόν στις «ελληνικές θάλασσες». Τον Οκτώβρη της ίδιας χρονιάς θα ξεσπούσε ο περίφημος Κριμαϊκός Πόλεμος. Κι όμως, για εκείνο το παρασκευιάτικο φύλλο δεν υπήρχαν ειδήσεις από τη Γαλλία.
Ρίχνοντας μια ματιά σε ένα οποιοδήποτε μέσο σήμερα αντίστοιχα γεγονότα θα καταλάμβαναν σελίδες επί σελίδων - χάρτινες και ηλεκτρονικές. Πολύ σύντομα δε η ειδησεογραφία θα περνούσε στη λεγόμενη ενημερωδιασκέδαση και στον κόσμο των ιστοριών. Μέσα σ’ αυτόν και μέσα απ’ αυτόν οι ζωές και τα δράματα των πρωταγωνιστών της ειρήνης και του πολέμου θα γίνονταν μίνι τηλεοπτικές σειρές σε κάποια από τα πολλά δίκτυα και πλατφόρμες που υπάρχουν διαθέσιμα. Με αφορμή τον ανιψιό του Ναπολέοντα, ο Καρλ Μαρξ είχε τοποθετηθεί για την Ιστορία, που την πρώτη φορά επαναλαμβάνεται ως τραγωδία, τη δεύτερη ως φάρσα.
Είναι γεγονός ότι σήμερα οι αφορισμοί για τους μοιραίους πολιτικούς έρχονται περισσότερο μέσα από σενάρια. Αν μη τι άλλο, ο νέος πόλεμος πέριξ της Κριμαίας αποδεικνύει του λόγου το αληθές. Κι αυτά τα σενάρια μεταδίδονται εξ ολοκλήρου μέσα από μία οθόνη. Αυτή η οθόνη δεν θυμίζει σε τίποτα την οθόνη που έκανε τον Gill Scot-Heron να γράψει και να τραγουδήσει ότι «η επανάσταση δεν θα μεταδοθεί τηλεοπτικά». Υποτίθεται πως η επανάσταση γεννιέται σε μια αθέατη καθημερινότητα.
Λέγονται πολλά στις μέρες μας για τη σχέση του κοινού με την αλήθεια. Γίνεται λόγος για επαναστατικές αλλαγές στον τρόπο που το παγκόσμιο χωριό αντιλαμβάνεται τα γεγονότα. Οι διαδικτυακές πλατφόρμες δεν παίζουν ειδήσεις. Οι συνδρομητές ψάχνουν ιστορίες· προς το παρόν. Κάτι θα έχουν δει στην καθημερινότητά τους, έστω και σε επανάληψη.
