Για τη γενιά μου, που δεν έχει βιώσει μια αντίστοιχη εξέγερση, το Πολυτεχνείο είναι ένας φάρος, λέει ευθύς εξαρχής ο Παντελής Κυραμαργιός. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που επέλεξε τη σημερινή ημέρα να υψώσει “Κόκκινα τραγούδια” απέναντι στη λήθη και την "παραχάραξη της Ιστορίας".
Με την μπάντα No Passaran, που παίρνει το όνομά της από το γνωστό σύνθημα της Πασιονάριας και συνδέεται πλέον και με τον Παύλο Φύσσα και το αντιφασιστικό κίνημα, και με συμμάχους τον Άκη Γαβαλά στα τύμπανα, τον Γιάννη Γρυπαίο στο μπάσο και τον Γιάννη Ταυλά στα έγχορδα, τραγουδάει τα "Κόκκινα τραγούδια", απόψε στις 9 μ.μ., στο “Μουσικό Κουτί” (Κωνσταντινουπόλεως 70).
Είναι τραγούδια που έχουν συνδεθεί με τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες των Μίκη Θεοδωράκη, Θάνου Μικρούτσικου, Μάνου Λοΐζου, αλλά και αντάρτικα και σύγχρονων δημιουργών "που αφηγούνται την Ιστορία με τη σημερινή τους ματιά".
"Διαλέξαμε αυτή την ημέρα γιατί είναι η σημαντικότερη της νεότερης ιστορίας μας και επίσης επειδή τα τελευταία χρόνια ζούμε μια πρωτοφανή προσπάθεια παραχάραξης της Ιστορίας" μας λέει ο γνωστός τραγουδοποιός διευκρινίζοντας ότι "υπάρχουν στελέχη της κυβέρνησης αυτή τη στιγμή που αρνούνται ότι υπήρξαν νεκροί στο Πολυτεχνείο.
Η ευκαιρία γι' αυτό δόθηκε όταν θεωρήθηκε αναχρονιστικός ο διαχωρισμός των ανθρώπων σε αριστερούς και δεξιούς και όλα αυτά τα τραγούδια που παίζουμε εμείς σήμερα θεωρήθηκαν απαρχαιωμένα. Η πλειοψηφία του κόσμου έγινε απολιτίκ και έτσι μπόρεσε να εδραιωθεί η θεωρία των δύο άκρων με καταστροφικά αποτέλεσμα που ιδιαίτερα βιώνουμε εμείς στη χώρα" συμπληρώνει.
Για τον Παντελή Κυραμαργιό τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. "Πρέπει να πολεμήσουμε την πολιτική λήθη και να επιστρέψουμε στις δικές μας ρίζες, που είναι οι πολιτικοί αγώνες" λέει διαπιστώνοντας ότι "είναι θλιβερή αυτή η κατάσταση επειδή ό,τι κάνουμε έχει πολιτική χροιά και πολιτική προέκταση. Είναι ακόμα πιο θλιβερό όταν αυτό γίνεται ασύνειδα και όταν αυτοί οι άνθρωποι ασύνειδα δηλώνουν απολιτίκ και μάλιστα με περηφάνια γίνονται συνυπεύθυνοι στην εξάπλωση του ρατσισμού, της ξενοφοβίας και εν τέλει του φασισμού".
Μικρές εστίες αντίστασης, ελπίδας και φωτός
Τι μπορεί να κάνει το τραγούδι μέσα σ' αυτή την κατάσταση, τον ρωτάμε. "Το τραγούδι είναι ένα όχημα που μας βοηθάει να πάμε εκεί που θέλουμε ακόμα κι αν δεν γνωρίζουμε ποιος είναι ο ακριβής προορισμός. Εμείς θέλουμε μέσα από τα τραγούδια να δημιουργήσουμε μικρές εστίες αντίστασης, ελπίδας και φωτός".
Για τον Π. Κυραμαργιό εξάλλου "το τραγούδι αφεαυτού είναι πολιτική πράξη. Ακόμα και ένα ερωτικό τραγούδι δείχνει ποιος είσαι από τον τρόπο που εκφράζεσαι. Αν εκφράζεσαι με σεβασμό στο ταίρι σου, αν αποπνέει σεξισμό η συμπεριφορά σου. Κάθε στίχος αλλά και η αισθητική που εμπεριέχει το τραγούδι δηλώνουν μια πολιτική θέση".
Γράφει τραγούδια, ποιήματα και ιστορίες. Τρέφει ιδιαίτερη ευαισθησία απέναντι στην ιστορική μνήμη. Μιλάει γρήγορα. Βλέπετε, πλησιάζει το πρώτο ραντεβού της ημέρας στο οδοντιατρείο του στον Πειραιά. Όμως μιλάει με πάθος και από καρδιάς. Παρότι γεννημένος σχεδόν μια δεκαετία μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου, αυτή η μέρα μοιάζει να έχει αφήσει έντονο στίγμα πάνω του.
Πορεία στους ώμους του πατέρα
Θυμάται τις πορείες προς την αμερικάνικη πρεσβεία. "Κάθε χρονιά με την αδελφή μου στους ώμους του πατέρα μου" λέει, σαν να σηματοδοτούσε εκείνη η ημέρα μια πορεία προς την ενηλικίωση. "Και το βράδυ θυμάμαι να παρακολουθώ από την τηλεόραση αρχικά, μεγαλώνοντας από πιο κοντά, την έκταση που έπαιρναν τα επεισόδια, αλλά και τα ψέματα από τα ΜΜΕ" λέει.
Και εξακολουθεί να μιλάει με θαυμασμό για το "πώς αυτοί οι νέοι άνθρωποι, φοιτητές μαζί με μαθητές και με εργάτες βρέθηκαν αρχικά στην Νομική και μετά στο Πολυτεχνείο να γίνονται μια γροθιά, να υψώνουν το ανάστημά τους και εν τέλει να ρίχνουν τη χούντα". Γι' αυτό χαρακτηρίζει "φάρο" το Πολυτεχνείο. "Γιατί εμείς διαρκώς διχαζόμαστε, δεν αντιλαμβανόμαστε τον κοινό εχθρό που υπάρχει σήμερα και δεν είναι άλλος από τον νεοφιλελευθερισμό".
Διατρέχοντας ιδιαίτερη και επιτυχημένη διαδρομή στο τραγούδι, αρχικά μέσα από τις Μέλισσες, τώρα με τους Νο Passaran, ξεχωρίζει τη μνήμη των τραγουδιών που άκουγε στις πορείες για το Πολυτεχνείο.
«Έχω τον απόηχο των τραγουδιών που ακούγονταν. Θυμάμαι την πρώτη φορά που κατεβήκαμε στην πορεία με την αδελφή μου χωρίς τους γονείς μας. Ανάμεσα στους ήχους των συνθημάτων και των τραγουδιών από τα ηχεία συνειδητοποίησα τι σημαίνει το σύνθημα "Στον δρόμο γεννιούνται οι συνειδήσεις". Ένιωσα να συντελείται μια αλλαγή μέσα μου και η αποψινή μας συναυλία είναι ένας φόρος τιμής σ' εκείνη τη στιγμή".
Από τον Μάνο Λοΐζο στον Αλκη Αλκαίο
Και ξαναγυρίζει στα "Κόκκινα τραγούδια" αναζητώντας τα κόκκινα νήματα που τα ενώνουν. "Μέσα στα κόκκινα τραγούδια εντάσσουμε και το ‘Αχ χελιδόνι μου’ των Λοΐζου και Λ. Παπαδόπουλου, που είναι εντελώς συμβολικό και μιλάει με έναν τρόπο προκειμένου να μην λογοκριθεί την εποχή που γράφτηκε".
Στέκεται επίσης στη “Ρόζα” των Θάνου Μικρούτσικου και Άλκη Αλκαίου. "Ο Αλκαίος κατάφερε να βάλει στο στόμα μας τη Λούξεμπουργκ και να την τραγουδάνε ακόμα και δεξιοί νομίζοντας ότι είναι απλά ένα ερωτικό τραγούδι" λέει υπογραμμίζοντας ότι "υπάρχουν και ερωτικές στιγμές μέσα στα τραγούδια, γιατί ο έρωτας είναι η ύψιστη επαναστατική πράξη. Ο έρωτας και η επανάσταση είναι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος".
