Δημιούργησε κορυφαίο έργο. Σημάδεψε την εποχή του. Άγγιξε τα όρια του μύθου. Ο Μίκης Θεοδωράκης πέθανε χθες το πρωί στα 96 του χρόνια. Στη λέξη "αθάνατος" με την οποία τον αποχαιρετούν Έλληνες και ξένοι συμπυκνώνεται η διαδρομή και το στίγμα που άφησε στην εποχή του, την Ιστορία, τους κοινωνικούς αγώνες και την τέχνη.
"Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους", καλούμαστε να εξοικειωθούμε με τη βιολογική απουσία του κορυφαίου δημιουργού που έγινε συνώνυμο της ελευθερίας, της δημοκρατίας, της αντίστασης αλλά και της μουσικής παγκοσμιότητας. Του δημιουργού που έκανε τη φτώχεια πολιτισμό και έβαλε τους μεγάλους ποιητές στα στόματα των ταπεινών ανθρώπων. Ο Μίκης μπήκε στα σπίτια και στις γειτονιές για να χαρίσει το τραγούδι της χαράς, του πόνου, του έρωτα, της ξενιτιάς, του αγώνα, της αντίστασης. Κατέβηκε στους δρόμους για τις μάχες της δημοκρατίας, κράτησε ψηλά τη σημαία τού εμείς και της συλλογικότητας. Όταν η Ιστορία τού χτύπησε την πόρτα, έδωσε το παρών με αγώνα και τέχνη. Μια τέχνη που φέροντας ακέραια την ελληνική ταυτότητα έγινε παγκόσμια. Από χθες όλος σχεδόν ο πλανήτης θρηνεί τον χαμό του και υποκλίνεται στο μεγαλείο του.
