«Η αναγνώριση των δύο αδελφιών, της Ιφιγένειας και του Ορέστη, παραμένει η δυνατή στιγμή της παράστασης» ομολογεί ο Γιώργος Νανούρης με αφορμή τη σκηνοθεσία του έργου «Ιφιγένεια η εν Ταύροις», που κάνει απόψε πρεμιέρα στο θέατρο της Αρχαίας Επιδαύρου, με έναν δυνατό θίασο ηθοποιών και την έκπληξη της συμμετοχής της Χαρούλας Αλεξίου στον ρόλο της θεάς Αθηνάς.
«Η Χαρούλα έχει τεράστια εμπειρία στη σκηνή. Τα τραγούδια της υπήρξαν μουσικοί μονόλογοι. Έτσι ταιριάζει απόλυτα σ’ αυτό που καλείται να κάνει. Κι όπως στο έργο του Ευριπίδη η Αθηνά είναι η μόνη θεά ανάμεσα στους θνητούς, έτσι και η Χαρούλα είναι στο θίασό μας η μόνη τραγουδίστρια ανάμεσα στους ηθοποιούς. Θα είναι χαρά και συγκίνηση για τον κόσμο που θα τη δει να εμφανίζεται ως θεά Αθηνά στο τέλος και να δίνει λύση».
Πρόκειται για έργο «που μιλάει για μια συνάντηση δύο αδελφιών που ο ένας θεωρεί τον άλλον χαμένο. Συναντώνται μετά από πολύ καιρό και αγκαλιάζονται ξανά μετά από χρόνια, μια αγκαλιά που έχει λείψει σε όλους μας» σχολιάζει ο σκηνοθέτης, προσθέτοντας ότι «ακόμη κι όλο αυτό το τέχνασμα που σκαρφίζεται η Ιφιγένεια προκειμένου να γλιτώσει και να φύγει από τη χώρα, καθώς διαδίδει πως υπάρχει ένα μίασμα και πρέπει όλος ο κόσμος να κλειστεί στα σπίτια του για να γλιτώσει από αυτό, είναι κάτι που συνειρμικά, με όσα έχουν συμβεί τον τελευταίο χρόνο, μας θυμίζει πολλά από όσα έχουμε ζήσει».
Εξηγεί ότι προσπαθεί να φωτίσει το κείμενο του Ευριπίδη χωρίς να το πειράξει και να το διασκευάσει, θέλοντας μόνο να το αναδείξει, χαρακτηρίζοντας την παράσταση «απλή, λιτή, αλλά και ποιητική».
Αναφερόμενος στον γυναικείο χορό, υπενθυμίζει ότι είναι Ελληνίδες ξεριζωμένες και μεταφερμένες στη χώρα των Ταύρων για να γίνουν ιέρειες της θεάς Άρτεμης. «Όλες νοσταλγούν να γυρίσουν πίσω στην πατρίδα. Κι εδώ μπορούμε να κάνουμε κάποιους συνειρμούς με το τώρα και όλη την ιστορία του μεταναστευτικού ζητήματος. Προσφυγικοί πληθυσμοί αλλά και trafficking γυναικών».
Μιλώντας για την Ιφιγένεια, που μοιάζει «εξωτερικά ευαίσθητη και εύθραυστη, είναι ωστόσο δυναμική, καθώς της έχουν αναθέσει έναν πολύ δύσκολο ρόλο, καθώς προετοιμάζει ανθρώπους προς θυσία. Κάτι που σε σκληραίνει και σε κάνει πιο κυνικό. Αναδεικνύεται μια δυναμική γυναίκα βασιλικής γενιάς».
Η μουσική τής παράστασης παράγεται από τα φωνητικά των μελών του χορού, ζωντανά μπροστά στο κοινό, κάτι «ιδιαίτερα δύσκολο και πρωτότυπο. Κι επειδή βρισκόμαστε σε έναν ναό, ήθελα να θυμίζει ένα μυστήριο» αποκαλύπτει.
Και μιλάει για «μια παράσταση - συνάντηση ανάμεσα σε ξεχωριστούς ηθοποιούς ενός δυνατού θιάσου. Ύστερα από ενάμιση χρόνο που ήμασταν όλοι απομονωμένοι στα σπίτια μας, ξανασυναντιόμαστε με ανθρώπους που είχαμε ξαναδουλέψει. Υπάρχει και μια μεγάλη συγκίνηση, καθώς αυτή η συνάντηση γίνεται στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου. Κάτι που τα κάνει όλα πιο μαγικά. Είναι τεράστια η χαρά» καταλήγει.
Η μετάφραση του έργου είναι του Γιώργου Ιωάννου, η μουσική του Άγγελου Τριανταφύλλου και πρωταγωνιστούν οι Λένα Παπαληγούρα, Μιχάλης Σαράντης, Νίκος Ψαρράς, Πυγμαλίων Δαδακαρίδης, Προμηθέας Αλειφερόπουλος, Κίττυ Παϊταζόγλου και η Χάρις Αλεξίου.
Η παράσταση, μετά την παρουσίασή της στην Επίδαυρο, θα περιοδεύσει σε θέατρα της Ελλάδας.
