Ξαφνικά, ενώ η πανδημία δεν έχει ακόμα τελειώσει, οι Ντο Δίεση με το όμορφο και αισιόδοξο τραγούδι τους «Ήρθε η ώρα» μάς θύμισαν τα αυτονόητα. Η ερμηνεύτρια Πένυ Ραμαντάνη και ο συνθέτης και κιθαρίστας Δημήτρης Νίτης μάς μίλησαν για τη συλλογική επιθυμία και προσδοκία που ήταν το κίνητρο για τη δημιουργία του.
Πηγή έμπνευσης για το τραγούδι ήταν κυρίως η πανδημία, η καραντίνα ή και τα δύο μαζί;
Ήταν πράγματι και τα δύο μαζί, η έκφραση μιας συνεχόμενης πίεσης, απογοήτευσης και μιας ανάγκης να στραφούμε στο «εμείς». Ήταν οι ημέρες της αντίδρασης του κόσμου για τον ξυλοδαρμό στη Ν. Σμύρνη και μετά από καιρό νιώσαμε την αίσθηση της συλλογικότητας και το τι αυτή μπορεί να καταφέρει. Μεγαλώνοντας, ειδικά σαν καλλιτέχνες, σε αυτή τη χώρα, πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε αόρατοι, ότι κυκλοφορούμε σαν τα φαντάσματα και αυτό μέχρι τώρα, δυστυχώς, ήταν κάτι δεδομένο για εμάς. Όμως δεν πρέπει να είναι πια!
Θεωρείτε ότι ο τρόπος διαχείρισης της πανδημίας από την κυβέρνηση έκανε την κατάσταση στην Ελλάδα πιο δύσκολη, αν όχι χειρότερη, απ' ό,τι σε άλλες χώρες;
Μην έχοντας εξ ιδίων εμπειρία για το τι συμβαίνει στις άλλες χώρες, μπορούμε μόνο να επισημάνουμε ότι οι άλλες χώρες δεν βίωσαν δεκαετή κρίση, οικονομική, πολιτική και γενικότερη, όπως εμείς, μέχρι την πανδημία, οπότε αυτή είναι μια σημαντικότατη διαφορά σε βάρος μας. Εμάς αυτή η πρωτόγνωρη κατάσταση μας βρήκε ήδη με διαλυμένη την Υγεία, την Παιδεία και την Πρόνοια, καθώς οι κυβερνήσεις των τελευταίων αρκετών δεκαετιών είχαν κατασπαράξει το δημόσιο χρήμα. Και, δυστυχώς, η πανδημία μας βρήκε με μια κυβέρνηση που δίνει φανερά την αίσθηση της απομάκρυνσης από την πραγματική κοινωνία και τις παθογένειές της, της αδιαφορίας για τους αδύναμους, της ανασφάλειας, της μοναξιάς και του φόβου, άλλωστε υπήρξε και η ίδια μέρος του προβλήματος της κρίσης. Μια κυβέρνηση που μέχρι τώρα μας αποκαλεί τεμπέληδες και μοιράζει το βάρος της ευθύνης μόνο σε ατομικές. Φυσικά, υπάρχει και πρέπει να υπάρχει η ατομική ευθύνη, αλλά το ίδιο ισχύει και για την κρατική. Ήταν η πανδημία της μοναξιάς, της ατομικής αλλά και της κοινωνικής, απέναντι στο κράτος.
Υπάρχει και μια πολιτική διάσταση στο τραγούδι;
Το τραγούδι σε απάντηση όλων των παραπάνω προβλημάτων εκφράζει μια πιο φωτεινή στιγμή, εκείνη που «ξυπνάμε». Έχει, φυσικά, και πολιτική διάσταση, όπως και πολλά άλλα, ακόμα και αν μιλούν για πιο προσωπικές και υπαρξιακές αναζητήσεις, γιατί είμαστε όντα που ζουν σε κοινωνίες και αυτά που απασχολούν το άτομο είναι γεννήματα του περιβάλλοντος στο οποίο ζει. Ακόμα και όταν είναι κανείς πλήρως αδιάφορος γι’ αυτό, τα γεγονότα επηρεάζουν και τη δική του ζωή. Η κοινωνία έχει ανάγκη την πολιτική -και όχι την κομματική- διάσταση όλων μας, αλλιώς θα συνεχίσουμε να είμαστε απλοί και μετέωροι αποδέκτες αυτών που γίνονται για εμάς χωρίς εμάς.
Υπήρξε κάποιο κριτήριο ως προς τους φίλους και τις φίλες σας που καλέσατε να συμμετέχουν ή απλώς ήταν όσοι και όσες ήταν διαθέσιμοι/ες;
Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στο βίντεο είναι όλοι αγαπημένοι και έχουμε την ευλογία να υπάρχουν και άλλοι αγαπημένοι άνθρωποι στη ζωή μας, τους οποίους, δυστυχώς, λόγω των απαγορεύσεων δεν μπορούσαμε να κινηματογραφήσουμε. Θέλαμε αυτό το βίντεο να μας θυμίζει ότι, ακόμα και χωριστά, όπως έπρεπε για το κοινό καλό, είμαστε ενωμένοι με την αόρατη κλωστή της αγάπης και της αλληλεγγύης, είμαστε «μία σταγόνα ο καθένας στην αλήθεια».
Και όχι, ευτυχώς, «σταγόνα εν τω ωκεανώ» που χάνεται μέσα στο σύνολο αντί να το συναποτελεί με τις υπόλοιπες...
