Ήταν περίπου στην έναρξη του δεύτερου lockdown, όταν η σκηνοθέτις Ναταλία Λαμπροπούλου και ο σεναριογράφος και παραγωγός Σωτήρης Πετρίδης, φίλοι και συνεργάτες εδώ και καιρό, δοκίμασαν να κάνουν κάτι παράδοξο. Μια ταινία μικρού μήκους, που εξαιτίας των συνθηκών εγκλεισμού και της απαγόρευσης μετακινήσεων σχεδιάστηκε και ολοκληρώθηκε μέσα από την οθόνη ενός υπολογιστή. Με τους συντελεστές να παραμένουν και να συνεργάζονται από τα σπίτια τους και την απόσταση Αθήνα - Θεσσαλονίκη να έχει εκμηδενιστεί.
Εδώ και λίγες μέρες η ταινία "Unlonely" είναι πλέον πραγματικότητα και κάνει την πρεμιέρα της στο queer κινηματογραφικό φεστιβάλ του Σεντ Λούις, QFest St. Louis, που πραγματοποιείται από 16 έως και 25 Απριλίου.
«Σε πείσμα των καιρών και κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες η ταινία είναι έτοιμη», λέει η σκηνοθέτις, εξηγώντας πως «οι πρόβες και τα γυρίσματα έγιναν στον υπολογιστή και μέσω βίντεο κλήσης. Έμπνευση ήταν η ίδια η καραντίνα. Και βασική δυσκολία το ότι δεν βρεθήκαμε ποτέ από κοντά όλοι μαζί».
Στην ερώτηση για το πόσο και πώς η πανδημία και ο εγκλεισμός με τις απαγορεύσεις του επηρέασαν τη διάθεση, τη σκέψη και τη δημιουργική της ικανότητα, η Ναταλία δεν χρειάζεται χρόνο για να απαντήσει. «Μπορώ να πω ότι με επηρέασε πάρα πολύ. Ειδικά τον προηγούμενο Μάρτιο, που ξεκίνησε αυτή η κατάσταση, η δημιουργική μου ικανότητα είχε μειωθεί κατακόρυφα, για τη διάθεση δεν χρειάζεται να μιλήσω. Από το καλοκαίρι και μετά η κατάσταση βελτιώθηκε».
Η ταινία αναφέρεται στη διάρκεια ενός γενικού lockdown εξαιτίας πανδημίας, όπου ένας άνεργος ηθοποιός εργάζεται σε μια διαδικτυακή υπηρεσία συντροφιάς. Ένας μοναχικός, μεσήλικας, γκέι άντρας, τον καλεί αναζητώντας λύτρωση, αλλά τα πράγματα δεν θα αποδειχθούν όπως τα περίμεναν.
«Το background της ιστορίας καθορίστηκε από τις συνθήκες, όπως και ο τρόπος αφήγησης και κινηματογράφησης.
Γενικά μου αρέσει να αποτυπώνονται κομμάτια της ζωής στις ταινίες, ειδικά ένα γεγονός που μας έχει επηρεάσει τόσο πολύ παγκόσμια.
Επιλέξαμε queer θεματική, καθώς είναι κάτι που μας απασχολεί έτσι κι αλλιώς».
Η σκηνοθέτις δεν παραλείπει να αναφερθεί στις δυσκολίες των γυρισμάτων και των ανορθόδοξο τρόπο που έγιναν. «Σίγουρα το γύρισμα μέσα από μια βίντεο κλήση είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω και, βέβαια, ελπίζω να μην ξαναζήσω. Όμως, παρά τον διαφορετικό και περίεργο τρόπο που έγινε η ταινία στις δεδομένες συνθήκες, δεν συνέβη κάτι που με δυσκόλεψε ιδιαίτερα, όπως θα ήταν, για παράδειγμα, να έπεφτε το Ίντερνετ κατά τη διάρκεια του γυρίσματος ή να έμπαινε ξαφνικά στο πλάνο κάποιο κατοικίδιο. Η συνεργασία με όλη την ομάδα ήταν τόσο ευχάριστη και όμορφη όσο και η έντονη επιθυμία όλων να γίνει αυτή η ταινία, η ανάγκη μας για δημιουργία, κάτι που έκανε να ξεπεραστούν οι όποιες δυσκολίες».
Απόφοιτη της Σχολής Σκηνοθεσίας του ΑΠΘ, με εκφρασμένη από νωρίς την αγάπη και την επιθυμία να ασχοληθεί με τον κινηματογράφο, η Ν. Λαμπροπούλου δεν μετανιώνει για την επιλογή της, αν και ξέρει πως ο επαγγελματικός χώρος που επέλεξε δεν υποστηρίζεται από την κυβερνητική πολιτική και δεν είναι το ίδιο ευνοϊκός για τις γυναίκες σκηνοθέτες.
«Η σκηνοθεσία είναι μια δύσκολη διαδρομή για όλους τους νέους κινηματογραφιστές. Ο χώρος είναι ανδροκρατούμενος. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι αυτό το μόνο πρόβλημα. Η χώρα, ως γνωστόν, δεν στηρίζει ιδιαίτερα τον πολιτισμό και συνηθίζει να κρατάει απ' έξω πολλούς ταλαντούχους νέους δημιουργούς. Ευτυχώς, είμαι τυχερή γιατί μέσα σε αυτήν την κατάσταση έχω πραγματικά καλούς συνεργάτες, οι οποίοι με στηρίζουν και έτσι εξελισσόμαστε μαζί».
