Η είδηση της απώλειας ενός δικού μας ανθρώπου είναι πάντα οδυνηρή. Μας βρίσκει πάντα απροετοίμαστους. Γιατί δεν θέλουμε να το πιστέψουμε. Ακόμα κι όταν έχουμε να τους δούμε, να τους μιλήσουμε χρόνια. Παρ' όλο που μας συντροφεύουν στη σκέψη μας. Η είδηση της απώλειας της Νέλλης Κυριαζή είναι ακόμα πιο οδυνηρή σ’ αυτούς τους χαλεπούς καιρούς της αναγκαστικής μόνωσης και της θλιβερής υποβάθμισης όλου αυτού του εποικοδομήματος που αποκαλούμε ανθρώπινο πολιτισμό, της τραγικής παραγνώρισης των αξιών του και των ανθρώπων του από μια πολιτεία άξεστη και ανάλγητη. Που δεν ντρέπεται, με την αμετροέπεια και τη βιασύνη που χαρακτηρίζει το επικοινωνιακό της σκεπτικό, να θέτει σε κίνδυνο ακόμα και το παγκόσμιο σύμβολο του μέτρου της αθηναϊκής δημοκρατίας, την Ακρόπολη. Κατασκευάζοντας τσιμεντένιες ράμπες για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα χωρίς «την απαραίτητη υδραυλική μελέτη και χωρίς καμιά πρόβλεψη για την παροχέτευση των ομβρίων υδάτων»(βλ. σχετικό άρθρο στην ΑΥΓΗ της 11.12)
Η παρουσία της Νέλλης Κυριαζή στον χώρο του πολιτισμού δέθηκε -όχι μόνο για μένα, πιστεύω- άρρηκτα με το έργο της ως διευθύντριας της Δημοτικής Πινακοθήκης της Αθήνας. Τη γνώρισα κυρίως μέσα από τη δουλειά της. Αναγνώρισα το όραμά της να μεταμορφώσει αυτό το σημαίνον κύτταρο της πολιτισμικής ζωής κάθε πόλης σε ένα ανοιχτό σχολειό για μικρούς και μεγάλους. Να διοργανώσει και να επιμεληθεί εκθέσεις που ανέδειξαν για πρώτη φορά την παραγνωρισμένη μέχρι τις μέρες μας χαρακτική τέχνη. Εκθέσεις που ξεπερνούσαν τα όρια της μικρής μας πόλης, όπως και αυτή της συλλογής του Γ. Οικονόμου, που πρόβαλλαν στο ευρύ κοινό την πορεία της σύγχρονης τέχνης. Να ανοίξει διόδους επικοινωνίας και συνεργασίας με τον υπόλοιπο κόσμο. Να εφαρμόσει στην πράξη τις ιδέες του Αλμπερ Καμύ στην κορυφαία συζήτηση στρογγυλής τραπέζης «Για το μέλλον του ευρωπαϊκού πολιτισμού». Που συνέβη, υπό την προεδρία του καθηγητή Ψυχιατριακής και προέδρου της Ελληνογαλλικής Πολιτιστικής Ένωσης Άγγελου Κατακουζηνού, τον Απρίλιο του 1955 στο Γαλλικό Ινστιτούτο (εκδόσεις ΠΑΤΑΚΗ). Είπε τότε ο Καμύ: «...ο ευρωπαϊκός πολιτισμός είναι αρχικά ένας πλουραλιστικός πολιτισμός. Εννοώ ότι είναι ο τόπος της ποικιλομορφίας των σκέψεων, των αντιθέσεων, των αντιτιθέμενων αξιών και της ατέρμονης διαλεκτικής... αυτός ο πλουραλισμός, που υπήρξε πάντα το θεμέλιο της ευρωπαϊκής ελευθερίας, μου φαίνεται ότι είναι η πιο σημαντική συμβολή του πολιτισμού μας».
Η Νέλλη Κυριαζή προσπάθησε να τις κάνει προσιτές μέσα από το ευαίσθητο και άρτιο στήσιμο των εκθέσεών της και μέσα από μια ομάδα ξεναγών, καλλιτεχνών αποφοίτων της ΑΣΚΤ, που στήριξε με όλες της τις δυνάμεις μέχρι την αποδυνάμωσή της επί δημαρχίας Καμίνη, μετά τη συνταξιοδότησή της. Αποχώρησε με τη σεμνότητα και την αξιοπρέπεια που χαρακτήριζε κάθε της κίνηση. Ήταν πλασμένη από ατόφιο, πολύτιμο υλικό. Που μετάγγιζε σε ό,τι άγγιζε. Αφήνοντας μια σημαίνουσα παρακαταθήκη για το μέλλον του πολιτισμού της Ευρώπης, που σήμερα μοιάζει περισσότερο από ποτέ ευάλωτος στην καταστροφική επήρεια της λαίλαπας του νεοφιλελευθερισμού.
