Ο Ντέιβιντ Κόρνγουολ έφυγε από τη ζωή στις 13 Δεκεμβρίου, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια παρακαταθήκη, καθώς συνέγραψε μερικά από τα καλύτερα βιβλία κατασκοπίας. Πολλά από τα μυθιστορήματά του μεταφέρθηκαν και στον κινηματογράφο, ενώ ο ηρωάς του, ο Τζορτζ Σμάιλι, ενέπνευσε πλείστους όσους συγγραφείς.
Ποια ήταν όμως τα καλύτερα βιβλία του;
«Η Τελευταία Κλήση» (1961)
Ο Τζον Λε Καρέ συνέγραψε το ντεμπούτο του ενόσω ακόμα εργαζόταν για τις βρετανικές μυστικές υπηρεσίες. Εδώ παρουσιάζεται για πρώτη φορά ο Σμάιλι. «Μια ανώνυμη επιστολή κατηγορεί τον Σάμιουελ Φίναν, άνθρωπο του Υπουργείου Εξωτερικών, ότι υπήρξε μέλος του κομουνιστικού κόμματος κατά την περίοδο των φοιτητικών του χρόνων, πριν από τον πόλεμο: κάτι διόλου ασυνήθιστο για τους ανθρώπους της γενιάς του. Ο Σμάιλι, υψηλά ιστάμενος των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών, δηλώνει ευθαρσώς ότι η σχετική έρευνα - υπόθεση ρουτίνας σχεδόν - ολοκληρώθηκε και ότι ο φάκελος Φίναν μπορεί να κλείσει» αναφέρεται στην παρουσίαση του βιβλίου.
«Ο Κατάσκοπος που Γύρισε από το Κρύο» (1963)
Το τρίτο βιβλίο του Τζον Λε Καρέ ήταν το πρώτο του μπεστ-σέλερ και θεωρείται από πολλούς το καλύτερό του. Ο ίδιος ο συγγραφέας του είχε πει πως γράφτηκε λόγω της αηδίας που ένιωθε για την κατασκευή του Τείχους του Βερολίνου. «. Με τη βαθύτητα, την ευστοχία και τη λεπτή ειρωνεία που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους μεγαλύτερους συγγραφείς του καιρού μας, ο Le Carre αποδίδει όπως δεν το κατόρθωσε κανένας άλλος το παιχνίδι της εξαπάτησης και της προδοσίας των μυστικών υπηρεσιών που πήρε ασύλληπτες διαστάσεις στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου. Και στο φόντο του σκοτεινού Βερολίνου, της διχασμένης καρδιάς της Ευρώπης, δεν αφηγείται απλώς μια αξεπέραστη ιστορία αγωνίας και μυστηρίου, αλλά μια ιστορία για τα ίδια τα όρια της ανθρώπινης συνείδησης σε συνθήκες που η σκοπιμότητα αντικαθιστά την ηθική και η απόκρυψη την αλήθεια» αναφέρεται στο οπισθόφυλλο μιας από τις ελληνικές εκδόσεις (Bell).
«Και ο Κλήρος Έπεσε στον Σμάιλι» (1974)
Η κινηματογραφική μεταφορά του μπέρδεψε αρκετούς. Άλλοι προτείνουν την τηλεοπτική εταφορά της με πρωταγωνιστή τον Άλεκ Γκίνες. Όπως και να 'χει, το συγκεκριμένο βιβλίο έχει χαρακτηριστεί «αριστούργημα», και όχι άδικα. Με αυτό εγκαινιάζεται η λεγόμενη «τριλογία του Κάρλα». Ο Τζορτζ Σμάιλι, πρώην υπάλληλος της υπηρεσίας πληροφοριών πια, «αναλαμβάνει να ξετρυπώσει έναν "Τυφλοπόντικα" που έχει φωλιάσει στα ανώτερα κλιμάκια της βρετανικής αντικατασκοπείας και πουλάει μυστικά στη Σοβιετική Ένωση».
«Ένας τέλειος Κατάσκοπος» (1986)
«Πρόκειται για την πιο προφανή αυτοβιογραφική μυθοπλασία του Λε Καρέ» έγραψε η Guardian. Ο Φίιλιπ Ροθ το χαρακτήρισε «το καλύτερο αγγλικό μυθιστόρημα μετά τον Πόλεμο». Δεν χρειάζονται περισσότερα λόγια. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρεται: «Όταν ο Μάγκνους Πιμ εξαφανίζεται, πάρα πολλοί άνθρωποι αρχίζουν να τον αναζητούν. Γιατί ο Μάγκνους, εκτός από διπλωμάτης καριέρας, σύζυγος και αφοσιωμένος πατέρας, είναι επίσης πράκτορας του Βρετανικού Στέμματος. Και τα μυστικά που γνωρίζει δεν πρέπει να πέσουν σε εχθρικά χέρια».
«Ο Ράφτης του Παναμά» (1996)
Ο Τζον Λε Καρέ, έχουν γράψει κριτικοί που παρακολούθησαν όλο του το έργο, στα μετα-ψυχροπολεμικά του βιβλία βρίσκει την ευκαιρία να βάλλει εναντίον όσων αποστρέφεται. Στην προκειμένη περίπτωση, ο Λε Καρέ καταγράφει όσα σιχαίνεται με το εμπόριο όπλων. Ήρωάς του μεταξύ άλλων και ένας βρετανός που άλλοτε υπηρέτησε με τους ακροδεξιούς Κόντρας. «Ο Άντριου Όσναρντ, αδίστακτος και φιλόδοξος, είναι κατάσκοπος. Η αποστολή του έχει δύο σκέλη: να παρακολουθήσει τους πολιτικούς χειρισμούς που θα οδηγήσουν στην παράδοση της Διώρυγας του Παναμά από τους Αμερικανούς, και να εξασφαλίσει στον εαυτό του τα πλούτη που ονειρεύεται και που τώρα πεισματικά του διαφεύγουν» γράφεται στην παρουσίαση του βιβλίου.
