Το έχουμε ξαναζήσει το έργο. Και μάλιστα πρόσφατα. Δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο διαταραχής της μνήμης, αλλά για την τραυματική για πολλούς πραγματική εμπειρία τού «Μένουμε Σπίτι». Για να προστατευτούμε από τον ιό που συνεχίζει να απειλεί τη ζωή και τη ζωή των δικών μας και των γύρω μας, στο σύνολό της. Ο εγκλεισμός, που έθεσε την άνοιξη υπό έλεγχο τις επιπτώσεις της διασποράς της Covid-19 από τους ευσεβείς επισκέπτες των Αγίων Τόπων και τις ιέρειες της αγοράς του Μιλάνου και του Λονδίνου -για να μην το ξεχνάμε-, ακυρώθηκε στην πράξη με το ανεξέλεγκτο άνοιγμα των συνόρων στους τουρίστες με τα πλούσια βαλάντια, την ιδεοληπτική αντιμετώπιση των συναθροίσεων πιστών και «απίστων», κυρίως νέων, την εμμονική άρνηση των κυβερνώντων να ενισχύσουν τα ΜΜΜ και προπάντων να θωρακίσουν το ΕΣΥ με μόνιμο, εξειδικευμένο προσωπικό.
Τα έχουμε όλα αυτά ξαναγράψει. Δεν πρόκειται για ένα φαινόμενο διαταραχής της μνήμης, αλλά για ένα επαναλαμβανόμενο, πραγματικό γεγονός. Ο αναπάντεχος, εφιαλτικός φόβος του ιού επιτρέπει στους κυβερνώντες τη λήψη «άκαιρων», εκ των υστέρων επιβαλλόμενων μέτρων, όπως ενός πανελλαδικού lockdown, που συμπεριλαμβάνει όλους τους χώρους του πολιτισμού. Βιβλιοπωλεία, θέατρα, αίθουσες τέχνης, μουσεία, όπου οι επισκέπτες τηρούσαν με το διευρυμένο ωράριο όλα τα προτεινόμενα και απαιτούμενα μέτρα ασφαλείας και όπου δεν πιστοποιήθηκε ούτε ένα κρούσμα. Η έκκληση των εκδοτών να μείνουν τα βιβλιοπωλεία ανοιχτά, γιατί τα βιβλία είναι ζωή, απαραίτητος σύντροφος για αρκετούς από εμάς στις αναγκαστικές συνθήκες μόνωσης, ηχεί ως φωνή βοώντος εν τη ερήμω της κυριαρχίας των επιδοτούμενων ριάλιτις. Γιατί η τέχνη υπήρξε ανέκαθεν ένας επικίνδυνος θύλακας για τους κάθε λογής δικτατορίσκους, τόπος ενεργοποίησης της σκέψης και αναστοχασμού.
Η αναστολή των οποιωνδήποτε πολιτιστικών εκδηλώσεων και της λειτουργίας των χώρων τους συνάδει απόλυτα με την αναστολή της ελευθερίας των κινήσεών μας και της ασύστολης ελευθερίας των κινήσεων των κατεχόντων τα ηνία της εξουσίας. Τα έργα της εικαστικού και μουσειοπαιδαγωγού Ειρήνης Ράπτη που εκτέθηκαν στον Χώρο Τέχνης «ETCH INK», στον Λυκαβηττό, για τη μία και μοναδική μέρα των εγκαινίων-πριν το λοκντάουν-, αναδεικνύουν μέσα από τις πολλαπλές τους αναφορές στη μακραίωνη ιστορία της αποτύπωσης του χορού στην τέχνη, από την αρχαιότητα μέχρι τις εξπρεσιονιστικές φιγούρες του Νόλντε, τη μακραίωνη και απελευθερωτική δύναμη του σώματος και της σωματικής επαφής. Που μπορεί να γίνει, καθώς έγραψε ο εικαστικός Γιάννης Ψυχοπαίδης στο εμβληματικό κείμενό του «Εις τον καιρόν» στην “Εφημερίδα των Συντακτών” (7-8 Νοεμβρίου 2020), “μια επαφή κριτικής ματιάς, ευαισθησίας, δημιουργικής φαντασίας, ανθρώπινης αλληλεγγύης και βαθύτερου αγγίγματος».
Είμαστε προσώρας λοιπόν σε αναστολή αλλά και σε μια διαρκή ετοιμότητα. Κρατώντας ως όπλο τον ανθρωπισμό μας.
